Premium

Slachtoffer Poldercrash: ’Mentale klap met vertraging’

Slachtoffer Poldercrash: ’Mentale klap met vertraging’
Mehmet Gözükara in de haven van Medemblik. Hij overleefde de ramp met het Turkish Airlines-toestel. ,,Ik ben veranderd, maak bewuste keuzes, het gezin heeft prioriteit.”
© Foto Holland Media Combinatie
Medemblik

Hij wilde er niet aan. Géén slachtofferrol voor de stoere, succesvolle zakenman en vader Mehmet Gözükara, die de ramp met het Turkish Airlines-toestel overleefde. ,,Maar uiteindelijk kwam de psychische klap toch.”

Hij twijfelde; wel of niet terugblikken op de crash. ,,Maar er over praten lucht op”, zegt Gözükara (52) thuis aan de keukentafel met uitzicht op de haven van Medemblik. Af het toe komen de tranen. ,,Had ik niet verwacht, dat het me weer zo raakt.”

Terug naar 25 februari 2009. Gözükara is, zoals vaak, op zakenreis in Istanbul. Omdat hij sterretjes ziet bezoekt hij een Turkse oogarts. ,,Netvliesloslating. Ik moest zo snel mogelijk geopereerd worden.”

Hij boekt halsoverkop een vlucht terug. ,,Normaal zit ik voorin. Sneller in en uit het vliegtuig, meer beenruimte. Maar nu, last minute, kwam ik bij het raam achterin. Achteraf mijn grootste geluk. De dodelijke slachtoffers zaten op plekken waar ik altijd zat.”

Tot de landing zit Gözükara te doezelen. ,,Zoals altijd checkte ik mijn gordel. Ineens klonk een gil. Alsof iemand een hartaanval kreeg. Het is het laatste dat ik me kan herinneren, daarna zijn we neergeklapt.”

Slachtoffer Poldercrash: ’Mentale klap met vertraging’
© Holland Media Combinatie

Doodstil

Hij wordt wakker in een slechte film. ,,Chaos. Stoelen, koffers, letterlijk alles overhoop. Alsof een reus alles door elkaar had geschud.” En stilte.

,,Het was doodstil. Je hoorde niets, geen gekerm, geen paniek. ’Shit, ik moet weg hier. De boel kan ontploffen!’ Ik probeerde mijn koffer te pakken, maar de bagageruimte was er niet meer. Aan de achterkant van het vliegtuig ben ik eruit gegaan. Over mensen heengestapt, daar heb ik me later heel erg schuldig over gevoeld. Ik was in shock. Stond daar in mijn nette pakkie in de klei. Met een hoofdwond, waar bloed uitgutste. Ik schijn toen vier keer achter elkaar mijn vrouw te hebben gebeld: ’Ik ben neergestort maar alles is goed’.”

Kinderen

Hij staat in de overlevingsmodus. ,,’Ik leef nog, mijn kinderen groeien met een vader op!’ Een oergevoel dat keihard binnenkwam.” Bij de noodopvang in de boerderij wordt hij ingedeeld bij de ’ernstig gewonden’. ,,In de ambulance belden ze mijn vrouw. Toen kwamen de tranen.” Uit bescherming wil hij niet dat zijn twee kinderen naar het ziekenhuis komen. ,,Ik lag daar en dacht: ’Zonde dat ze mijn mooie truitje open knippen’. Gek hè?”

De volgende dag verlaat hij het ziekenhuis en meldt zich bij de oogarts. De in Turkije geconstateerde netvliesloslating wordt direct gelaserd. Twee dagen na de crash gaat Gözükara met zijn gezin op wintersportvakantie. ,,Alles moest doorgaan.” Na thuiskomst bezoekt hij met zijn echtgenote de herdenking in de Schiphol-hangar en de rampplek waar de Boeing neerstortte.

,,Ik heb het eerste jaar niet willen toegeven aan een slachtofferrol. Ben alleen maar meer gaan doen. Kijk mij nou die sterke vent zijn. Je hebt iets overleefd dat eigenlijk niet kan. Ik moest blij zijn. Bewust heb ik me afzijdig gehouden van alle bijeenkomsten voor passagiers, wilde niet worden meegezogen in de misère.”

Hij vlucht in werk, sport en activiteiten in de politiek en voetbalvereniging. ,,Na dat eerste jaar ben ik toch geknapt. Slecht slapen, nergens zin in, geen energie. Ik las altijd graag, maar er kwam geen letter binnen.” Noodgedwongen doet hij een stap terug met een minder hectische baan. ,,Vol goede moed begonnen, maar na vijf weken zeiden lichaam en geest: ’Hou maar op, dit gaat ’m niet worden’.”

De diagnose is PTSS (post-traumatische stressstoornis). Eindelijk accepteert hij professionele hulp. Veel praten en veel sporten rond Medemblik; de plaats waar Gözükara - geboren in Zuid-Oost Turkije - sinds zijn negende woont. ,,De mooiste plek op aarde.” Schaatsen wordt zijn ’uitlaatklep’. Hij heeft net zijn derde Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee gereden. ,,Ik heb er een jaar over gedaan om eruit te kruipen. Ze zeggen vaak ’je komt er sterker uit’. Zo voelt het niet. Ik had het liever niet meegemaakt.”

Vrede mee

Op 25 februari wil hij naar het gedenkmonument. ,,Er zijn negen mensen omgekomen. Hun kinderen groeien op zonder vader of moeder.” Een diepe zucht. ,,De crash is een onderdeel van mijn leven. Ik ben er weer. Maar ik ben veranderd. Ik maak bewuste keuzes, het gezin heeft prioriteit, ga niet naar elk feestje en accepteer dat dingen soms niet meer kunnen. Jammer dan, ik heb daar vrede mee.”

Meer nieuws uit Achtergrond

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.