Premium

Valkenburgse student (23) is hoofdingenieur zonneraceteam TU Delft: ’Mijn leven is ineens totaal veranderd’

Valkenburgse student (23) is hoofdingenieur zonneraceteam TU Delft: ’Mijn leven is ineens totaal veranderd’
Hoofdingenieur Fères Hassan in de ’Droomhal’ van de TU Delft, waar de zonneracewagen is ontworpen: ,,Dit is het allervetste wat ik ooit heb gedaan.’’
© Foto Taco van der Eb
Delft

Als een trotse gastheer leidt Fères Hassan zijn bezoek rond in de Delftse ’Droomhal’, een gigantische werkplaats waar studenten van de TU Delft gelijktijdig aan veertien futuristische vervoersmiddelen bouwen. Dat hij het oudste en met afstand bekendste project mag aansturen, als hoofdingenieur, voelt nog steeds een beetje onwerkelijk.

„Mijn leven is totaal veranderd”, zegt Hassan met twinkelende ogen. „Ik maak een gigantische ontwikkeling door. Als student werktuigbouwkunde volgde ik braaf mijn vakken en colleges, maar dit is van een heel andere orde. Ineens ben ik aan het werk, en keihard ook. Maar ook al zijn dat dagen van zestien uur, ik word er blij en gelukkig van en haal er veel energie uit. Dit is het allervetste wat ik ooit heb gedaan.”

Alles in zijn leven draait nu om de vijf fases: bedenken, ontwerpen, bouwen, uittesten en racen. Vandaag begint in Zwolle de bouw van de NunaX, het technologische hoogstandje waarmee de Delftse studenten in oktober hun achtste titel in tien deelnames willen behalen in de loodzware race dwars door Australië, die om het jaar wordt gehouden.

Daar is maanden van denkwerk in Delft aan voorafgegaan. „We gebruiken alle informatie van de vorige teams”, zegt Hassan. „Maar we willen niet hetzelfde doen. Er zijn alweer zoveel nieuwe ontwikkelingen. En zestien nieuwe studenten, met frisse blikken. Wij hebben onszelf echt gedwongen om vanaf nul te beginnen. Hoe gek dat misschien ook klinkt, want onze voorgangers werden wereldkampioen en hadden dus een geweldige auto.”

Valkenburgse student (23) is hoofdingenieur zonneraceteam TU Delft: ’Mijn leven is ineens totaal veranderd’
Faculteit Civiele Techniek en Geowetenschappen in Delft, Stevinweg 1. Valkenburgse student Fères Hassan, die onderdeel uitmaakt van het Solar Race Team dat in Australië meedoet aan de grote zonne-energierace.
© Taco van der Eb

Studentenkamer

De werkkamer van het Vattenfall Solar Team, bovenin de Droomhal, houdt het midden tussen een studentenkamer en een redactieruimte. Aan de muur hangt een bord vol gekleurde herinneringsbriefjes, op de tafels staan borden met etensresten en pakken hagelslag en daartussen prijken rijen computerschermen waarop met ontwerpprogramma’s eindeloos wordt geschaafd aan de kleinste details.

Teamleden hebben ieder hun eigen discipline: mechanica, elektro, aerodynamica, software, structuur. Als hoofdingenieur is het aan Hassan om die te overzien en samen te brengen tot één geheel. „Daarbij zijn de belangen soms tegenstrijdig, want voor de aerodynamica is het goed om de auto zo klein mogelijk te maken, maar om een soepele bocht te maken heb je weer een bepaalde grootte nodig.”

Het heeft geleid tot een ontwerp dat angstvallig geheim wordt gehouden tot de presentatie in juni, want je weet nooit of de concurrentie meekijkt. Voordat hij poseert voor de foto, kijkt Hassan eerst goed om zich heen of toevallig nergens een testonderdeel van de auto in beeld komt. Hij geeft geen snippertje informatie prijs en houdt het bij één zin, uitgesproken met een veelbelovende glimlach. „We hebben het maximale eruit gehaald.”

Dat is zeker ook van toepassing op zijn studententijd, die hij door een speling van het lot niet in Egypte heeft doorgebracht. Het land van zijn vader, waar het gezin naartoe verhuisde toen de in Nederland geboren Fères anderhalf jaar oud was, maakte hem op onverklaarbare wijze ziek. Hij verging van de buikpijn. Er zat uiteindelijk niets anders op dan terugkeren naar Valkenburg. Daar woonde Hassan tot hij aan een studie werktuigbouwkunde in Delft begon.

Valkenburgse student (23) is hoofdingenieur zonneraceteam TU Delft: ’Mijn leven is ineens totaal veranderd’
Dwars door Australië, drieduizend kilometer lang over lege wegen.
© Archieffoto

Bijbaantje

Een bijbaantje bij een afvalverwerkingsfabriek in Rotterdam wekte zijn interesse voor het grote vraagstuk van deze tijd: hoe remmen we de opwarming van de aarde af? Een zelfgebouwde zonneracewagen is niet dé oplossing, besefte hij, maar wel een prachtige manier om het belang van duurzaamheid te promoten. Ergens in zijn achterhoofd ontstond de wens om onderdeel uit te maken van het illustere Delftse studentengezelschap. „Ik had geen idee of dat een reële mogelijkheid zou zijn, maar besloot het gewoon te proberen. En ik had geen betere keuze kunnen maken.”

In een zenuwslopende sollicitatieprocedure kwam de Valkenburger met zijn grote technisch inzicht en sociale karakter niet alleen als geschikt teamlid naar voren, ook als de ideale aanvoerder. Veel tijd om het uit te schreeuwen van vreugde had Hassan niet, na de laatste ronde. Twee dagen later zat hij al aan de andere kant van de tafel, om als hoofdingenieur sollicitatiegesprekken met andere kandidaten te voeren. „Dan zit je in een achtbaan.”

Zijn studie heeft hij voor anderhalf jaar onderbroken om zijn handen vrij te maken. Dat is bepaald geen overbodige luxe, want het is in feite veel meer dan een voltijdbaan. Nog steeds kan Hassan zich erover verbazen hoe professioneel het er aan toegaat.

Frezen

De Droomhal lijkt wel een paddock van een Formule 1-team, vol machines om zelf onderdelen te maken. „Het is supergaaf en heel leerzaam om hier urenlang te staan frezen en draaien”, zegt Hassan. „Toch gebruiken wij deze machines weinig. De onderdelen die wij nodig hebben, zijn te complex om zelf te maken. Dat besteden we uit.”

Enerzijds is het jammer dat het prestigeproject van de TU Delft deze knutselhal ontgroeit, vindt Hassan. Anderzijds benadrukt hij dat het ontzettend veel extra werk zou zijn om alles in eigen hand te houden. „En dan bestaat het risico dat er kleine foutjes worden gemaakt, waardoor we in de race tekortkomen. Om wereldkampioen te worden, kun je het gewoon niet allemaal zelf doen. Nee, dit is wat mij betreft veel fijner werken: een team van zestien man, waarin iedereen elkaar feilloos aanvoelt en aanvult.’’

,,Natuurlijk voelt het een beetje eng om het kleinste team te zijn van alle deelnemende universiteiten, maar dat is tegelijkertijd onze grote kracht: extreem hard werken. Maar als ik zie dat iemand het even niet meer trekt, zeg ik: ga naar huis, pak je rust. Ook is het belangrijk om ondanks alle hectiek leuke dingen te blijven doen met elkaar, voor het teamgevoel. Op die manier ontstaat een sfeer waarin iedereen voor elkaar wil strijden. Want uiteindelijk worden niet de slimste personen wereldkampioen, maar het beste team.”

Om het vol te houden, heeft Hassan het zichzelf verboden om in het weekeinde langer dan een halve dag met het project bezig te zijn. „Het moeilijkst is dat ik zo’n enorme drive heb om wereldkampioen te worden.’’

Detail

„We rijden drieduizend kilometer door de woestijn. Er zijn geen factoren in de omgeving die je de schuld kunt geven als er iets misgaat. Het gaat er puur om wie de beste auto bouwt. Dat maakt deze wedstrijd zo mooi. Elk detail telt. Je wordt tot het uiterste gedreven. Ik ben er dan ook constant in mijn hoofd mee bezig. Dat is slopend, hoor. De hele tijd maar piekeren wat er beter kan, want een millimetertje hier of daar kan het verschil maken. Op die manier kwam ik thuis op een idee dat, na twee maanden uitwerken, de oplossing bleek voor een lastig probleem. Dat is heel gaaf, en geeft dan weer een enorme dosis energie.”

Voor de buitenwacht is het bijna vanzelfsprekend geworden dat het Delftse team de World Solar Challenge wint. Geheel ten onrechte, benadrukt Hassan, want het is ontzettend moeilijk om de beste te blijven. „Hoe langer het TU-team bestaat, hoe dichter je bij het perfecte ontwerp van de auto komt. Ga maar na: vier jaar geleden won onze universiteit de race met acht minuten verschil, in een race van 32 uur. Dan kun je niet meer zeggen dat de ene auto beter is dan de andere. Nee, dan wordt teamspirit doorslaggevend. Dat zagen we twee jaar geleden: toen brak een ophanging af en repareerden ze die in twaalf minuten tijd. Een kwestie van uitgebreid testen en precies van elkaar weten wat je doet. De kans dat we in Australië voor een verrassing komen te staan, is klein. Hopen we. Dat proberen we uit te sluiten door ervoor te zorgen dat we alles wat fout kan gaan al vijftien of twintig keer te hebben meegemaakt.”

Meer nieuws uit Duin- en Bollenstreek

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.