Premium

Het levensverhaal leest als een horrorboek: Willeke Meijer doodde verkrachter van haar dochter

Het levensverhaal leest als een horrorboek: Willeke Meijer doodde verkrachter van haar dochter
© Foto Nany Ubert

Haar levensverhaal, zelf geschreven en uitgebracht, leest als een horrorboek. Onlangs verscheen ’Mijn jeugd vermoord’ als luisterversie. Aanleiding voor een indringend gesprek met Willeke Meijer, die in haar jeugd ernstig werd misbruikt en als moeder van twee dochters de verkrachter van haar oudste vermoordde. „Als ik met mijn biografie anderen kan helpen, is al die ellende ergens goed voor geweest.”

Het was, zegt ze dertig jaar later, een wezenloze roes waarin ze tegelijkertijd wel en niet bewust werd van de dingen die om haar heen gebeurden.

Uit haar boek: ’Ik heb Henk op de man af gevraagd of hij echt aan mijn dochter Brenda had gezeten. Ik weet nog dat hij met een soort van trots zei: ’Ja, ook zij moet leren om over het verleden heen te komen, net als jij. En we doen dat op dezelfde manier als met jou. Misschien een keer samen’. Zelfs bij die woorden kreeg ik geen ander gevoel meer. De stilte, de pijn, de haat, de kalmte en de razernij werden één’.

Die avond vermoordde Willeke hem. Een afslachting in razernij, maar wel vooraf gepland met hulp van vrienden. „Ik zei overal ’ja’ op. Ik ging helemaal in dat idee mee. Niet te bevatten. Ik kon alleen maar denken: Hij gaat eraan. Het is afgelopen.” Het was de derde man op rij die haar dochter misbruikt had.

Willeke werd gepakt, bekende haar misdaad en hoorde 15 jaar gevangenisstraf tegen zich eisen. De rechter maakte er negen van. Twee psychiatrische rapporten waarin de conclusie stond te lezen dat ze ten minste verminderd toerekeningsvatbaar was, waren terzijde geschoven. Reden voor een hoger beroep. Bij het gerechtshof pakte de straf nog forser uit. Willeke kreeg twaalf jaar. „Daarna is een rechter opgepakt vanwege kinderporno. Het kan toeval zijn maar deze pedo had precies dezelfde naam als de rechter die mij zo extreem zwaar strafte.”

Nachtmerrie

„Dankzij de bemoeienis van Jan Marijnissen, de toenmalig fractievoorzitter van de SP in de Tweede Kamer, publicist en journalist Bert Voskuil en mijn eigen levenspartner kwam er na zevenenhalf jaar een einde aan de nachtmerrie in de gevangenis. Ik kampte met ernstige gezondheidsproblemen, maar werd betiteld en behandeld als een leugenaar. Ik leed zogenaamd aan het Münchhausen syndroom. In de media verschenen uiteindelijk verhalen over mijn situatie onder het mom van ’Invalide gedetineerde vrouw wordt stelselmatig getreiterd’. Als je het boek leest of beluistert, ontdek je vanzelf hoe radeloos ik in die tijd ben geweest.”

Broos

Van die wanhoop is nu niets te merken. Hoewel haar gezondheid uiterst broos is en ze zonder scootmobiel de deur niet uit kan, toont Willeke zich een sterke vrouw. Met haar man, musicus Ron Lindeman, en twee kleinkinderen woont ze in een rijk gedecoreerd rijtjeshuis in Almere. De aangebouwde serre is haar domein. Ze zit daar graag met een kop koffie en een sigaret.

„Eind 1998 kwam ik de gevangenis uit. Onder elektronisch toezicht kon ik mijn straf verder thuis uitzitten. Met Ron werkte ik zo goed en kwaad als dat ging aan mijn lichamelijke en psychische revalidatie. In 2003 bleek dat mijn op dat moment zwaar verslaafde jongste dochter haar kinderen niet verder kon opvoeden. Je kunt geen nee zeggen tegen twee onschuldige kleintjes. Dat getergde knulletje van toen is nu bijna 19 en volgt een leer-werk traject. Hij doet het hartstikke goed. Onze kleindochter van 16 zit op de havo en kan volgend jaar eindexamen doen. Door mijn kleinkinderen een goede basis te bieden, kan ik deels afrekenen met de demonen uit mijn verleden. Ik kan wél een goede opvoeder zijn...”

„Met mijn jongste dochter gaat het tegenwoordig gelukkig weer goed. Ze komt hier gewoon over de vloer met haar jongste kind van acht. Ze is een soort vriendin voor de kleinkinderen die mij en Ron uit zichzelf papa en mama zijn gaan noemen. ’Mijn vader en moeder, zijn jullie vader en moeder’, zegt ze wel eens tegen hen. Ik ben mijn twee dochters verloren toen ik de gevangenis in ging. Ze kwamen in de jeugdzorg terecht. In dat traject is het helemaal mis gegaan. Mijn oudste dochter wil niets meer met me te maken hebben. Ze schildert me af als een fantast die verhalen vertelt om aandacht te krijgen. Ze vergeet dat ik alles kan documenteren.”

Een moordenares die haar kleinkinderen tot gelukkige mensen opvoedt. Wat een bijzondere wending van het lot. „Dat is natuurlijk niet vanzelf gegaan. Ik heb er menig rechtszaak voor moeten voeren. Ik weet nog heel goed dat er weer een zitting in de agenda stond. De dag ervoor overspoelde me een vreemd gevoel. Er was iets niet in de haak. Ik belde een vriendin om te vragen of de kinderen bij haar mochten zijn. Ik wilde ze niet naar school laten gaan. Ik belde de school op: ’Beide kinderen zijn ziek, ze komen niet’. ’Dat kan niet. Ze moeten komen’, klonk het aan de andere kant van de lijn. In de rechtbank vroeg mijn man aan de rechter: ’Het is toch niet de bedoeling dat mijn vrouw en ik de kids uit school willen halen en dat ze er dan niet meer zijn’. Wat bleek? Er was een uithuisplaatsing gepland nog voor er een uitspraak van de rechter lag. Ze wilden de kinderen op de dag van de zitting vanuit school meenemen. De rechter bepaalde anders. Zij oordeelde dat de kinderen het heel goed bij ons hadden en dat ze tot hun achttiende bij ons moesten blijven wonen. Wat was er gebeurt als ze die dag al wel waren meegenomen door jeugdzorg? ’Wat is jouw paarse gevoel goed geweest’, fluisterde een stagiaire van de school de volgende dag in mijn oor.”

Paars

Willeke draagt sinds een jaar of tien uitsluitend paarse kleding. „Ik wilde altijd al iets paars bij me hebben. Nooit begrepen waarom. Inmiddels heb ik geleerd dat kleuren groot effect op je kunnen hebben. Ook op de keuzes die je maakt. Ik heb paars nodig. Zo wordt mijn intuïtieve vermogen versterkt. Het is de kleur die de spiritualiteit in de mens vertegenwoordigt. Je kunt paars associëren met visie, waarheid en wijsheid. Paarse kleding geeft me kracht.”

Die kracht gebruikt ze onder meer om anderen te waarschuwen voor kindermisbruik. „Hoe eerder dat aan het licht komt, hoe groter de kans op een redelijk normaal bestaan als volwassene. Ik heb dat geluk niet gekend. De trauma’s uit mijn jeugd komen bijna dagelijks naar boven. Ik put kracht uit een spirituele levenswijze. Ik heb geleerd naar mijn innerlijke stem - intuïtie als je dat een prettiger woord vindt - te luisteren. Ik geef mensen meteen mijn vertrouwen als ik ze leer kennen. Voor honderd procent. Zo zit ik in elkaar. Vroeger konden de mensen mijn vertrouwen duizenden keren beschamen. Tegenwoordig krijg je maar één keer de kans. Ik laat niemand meer over me heen lopen. Mijn waarschuwingssignaal staat vlijmscherp afgesteld.”

Slachtoffer

Toen ze jonger was, gebruikte ze die voelhoorns niet en wist ze de cirkel van geweld en misbruik niet te doorbreken. Willeke werd als kind geestelijk en lichamelijk mishandeld door haar moeder die haar ook nog eens aan mannen verkocht. Als jonge vrouw kwam ze vervolgens in de ene na de andere destructieve relatie terecht. „Ik heb nooit slachtoffer willen zijn, maar ik wist niet hoe ik aan mijn lot moest ontkomen. Hoe langer je je slachtoffer blijft voelen, hoe meer de ellende als een woekerplant om zich heen grijpt. Ook dat is voor mij een reden geweest om mijn levensverhaal te vertellen. Ik hoop daarmee echt het leven van jonge vrouwen te veranderen. Als je op tijd met je verleden afrekent, hoef je je kinderen niet op te zadelen met een afschuwelijke erfenis.”

„Familiegeschiedenissen blijven zich dikwijls op de een of andere manier herhalen. Ik ben zwaar beschadigd, mijn twee dochters helaas ook. Het vergt moed en kracht om de vloeken te verbreken. Met mijn oudste dochter heb ik al jaren geen contact meer. Maar met haar dochter Nissa, mijn oudste kleindochter van begin twintig, wel. Nissa begon behoorlijk verslaafd te raken. Net als haar moeder. Maar ergens vond ze de ruimte om mijn boek te lezen. Nu volgt ze intensieve therapie en heeft ze drank en drugs afgebouwd. Af en toe kan ik haar helpen om antwoorden op vragen te vinden. ’Mama zegt dat ik uit een verkrachting ben geboren’, zei ze een keer. Dankzij de brieven van haar moeder die ik altijd heb bewaard, kon ik bewijzen dat het mij anders was gemeld. ’Ik ben eindelijk zwanger van onze liefdesbaby’, had ze geschreven. Ik heb Nissa op het hart gedrukt te wachten met kinderen mocht ze die ooit willen. Voor het moederschap moet je gezond en sterk zijn.”

Hel

Willeke zelf kwam in de hel toen ze zeven jaar oud was. Moeder verkocht de maagdelijkheid van haar dochter voor 900 gulden. „Nietsvermoedend hielp ik nog mee het geld te tellen.” Over die afschuwelijke ervaring schrijft ze in haar boek: ’Een deel van mij is de verkrachtingsdood gestorven op die wezenloze dag. Mijn kinderjaren zijn me op die dag afgenomen. De pijn is me mijn hele verdere leven bijgebleven. Tot op deze dag begrijp ik niet waarom een moeder, een volwassene, haar eigen kind zoiets kon aandoen. Tot op deze dag begrijp ik niet waarom een volwassen man een kind zo kan verkrachten’.

’Mijn jeugd vermoord’ schreef Willeke nadat ze in 2011 had meegewerkt aan de vierdelige televisiedocumentaire ’Moordvrouwen’. „De drang om te schijven was groot. Het werd een heftig proces. Het ging immers om mijn pijn en mijn verleden. Ik schreef ’s nachts om de kinderen of mijn man niet te belasten. Voordat ik ze wakker maakte, deed ik ijsblokjes op mijn ogen. Dan bracht ik de lieverds naar school en ging ik een paar uurtjes slapen. Ik beleefde alles opnieuw. Het was verschrikkelijk maar ik moest het doen.”

„Dat boek is er niet voor niets gekomen. Nog steeds krijg ik post van lotgenoten. Een plaatsgenoot heeft mijn boek letter voor letter met een loep gelezen. Ze is al flink op leeftijd. Toen ze het uit had, vatte ze eindelijk moed om haar eigen geschiedenis te delen. Als ze me ziet rijden in mijn scootmobiel roept ze: ’Willeke, ik ben er nog, ik leef nog en ik lach’. Dat zijn dus van die kippenvel momenten.”

Er was een gerenommeerde uitgever die haar boek wilde uitbrengen. „Maar dan moest er wel flink in geschrapt worden. Dat kon ik niet. Dan is het mijn verhaal niet meer, legde ik uit. ’Dan komt je boek er nooit’, kreeg ik als antwoord. Kijk, dat hadden ze nu niet moeten zeggen... En nu is er - op veler verzoek - ook een luisterversie uitgebracht. Ook in eigen beheer.”

Willeke Meijer wordt dit jaar zestig. Het gevoel dat ze de rest van haar leven moet blijven boeten, steekt regelmatig de kop op. „Maar ik weiger mezelf als een moordenares te blijven zien. Want ik ben geen ijskoude killer. Ik was een zwaar getraumatiseerde moeder die zich in het nauw gedreven voelde.”

Over ’Mijn jeugd vermoord’

Het levensverhaal leest als een horrorboek: Willeke Meijer doodde verkrachter van haar dochter

’Mijn jeugd vermoord’ is een levensverhaal dat eigenlijk te afschuwelijk voor woorden is. Het boek is een schokkend relaas over een vrouwenleven dat zich kenmerkt door seksueel misbruik en mishandeling.

Willeke Meijer (1959) werd al jong seksueel misbruikt. Haar eigen moeder regelde dat. Toen Willeke’s eigen dochter ook slachtoffer werd, knapte er iets. Willeke vermoordde de man die aan haar dochter had gezeten en kreeg uiteindelijk twaalf jaar gevangenisstraf. Dat was begin jaren negentig. Inmiddels strijdt zij op haar eigen manier tegen kindermisbruik. Ze heeft grote behoefte haar levensverhaal te delen. Omdat ze haar biografie niet wilde laten ’kuisen’, schreef ze haar verhaal zelf en gaf ze het boek ’Mijn jeugd vermoord’ ook in eigen beheer uit. Onlangs is het luisterboek verschenen, ingesproken door Tracey van Eijk. De papieren versie, die voor het eerst verscheen in 2012, is aangevuld met zwart-witfoto’s uit eigen archief, kopieën van krantenknipsels en officiële rapporten.

lareinawilleke.com

Meer nieuws uit Lifestyle

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.