Rauw theater van jongeren in de nieuwe Wibar in Leiden

Rauw theater van jongeren in de nieuwe Wibar in Leiden
Adam Hyland.
© Foto Alexander Schippers
Leiden

De Wibar is vorige maand geopend als nieuwste hotspot van Leiden. Theatergroep Hardt maakt er meteen gretig gebruik van. De voorstelling ’Als ik eerlijk ben’ is er volgende week vier keer te zien.

Het lukt regisseur Katelijn Udo de Haes bijna elk jaar om een bijzondere plek in Leiden te vinden voor de voorstellingen van haar theatergroep. Zo werd er vorig jaar gespeeld in een voormalig bankgebouw aan het Stationsplein. Een loods aan de Hoge Morsweg en de elektriciteitscentrale aan de Langegracht waren eerdere speelplekken. Ze is nu helemaal enthousiast over de Wibar, een leegstaande loods op bedrijventerrein De Waard. De gemeente Leiden heeft toestemming gegeven om de ruimte te gebruiken voor dansfeesten en andere culturele activiteiten.

Ongepolijst

,,Het is een hippe plek, maar ook rauw en ongepolijst’’, zegt Katelijn Udo de Haes. ,,De akoestiek is echt perfect en we zitten lekker buiten het centrum van Leiden. Dat past mooi bij de voorstelling die we dit jaar maken.’’

Het publiek is getuige van de belevenissen van een groep van vijf jongeren. Zij doen mee aan een heftig kunstproject van twee vrouwen. Deze kunstenaressen worden gespeeld door Maartje Braakman en Anne Segers. Ze hebben een relatie met elkaar, maar één van hen wordt verliefd op een ingehuurde kunstschilder. Dat zet niet alleen hun liefde, maar het hele kunstproject onder druk.

Anne Segers speelt voor het eerst mee bij theatergroep Hardt. ,,Op de middelbare school heb ik wel aan toneel gedaan, maar dit is zo anders. Daar speelde je gewoon een rol. Dit is veel heftiger. In het begin vond ik het heel moeilijk om uit mijn hoofd te komen en mijn hele lijf te gebruiken bij het spelen. Ik word verliefd op een kunstenaar en moet met hem zoenen. Dat is best lastig, maar de groep helpt elkaar enorm. Het is niet erg als je iets doms doet.’’

Jaloezie

Haar tegenspeelster Maartje Braakman heeft meer ervaring. Zo speelde ze vorig jaar een doorgedraaid model. ,,Nu ben ik als kunstenares een wat krachtiger vrouw’’, zegt ze. ,,Ook een tikkeltje elitair. Het hele kunstproject draait meer om mijn ego dan om de betrokken jongeren. Als ik vanwege de verliefdheid van mijn partner jaloers word, dan verlies ik de jongeren helemaal uit het oog.’’

Inmiddels is ook Adam Hyland aangeschoven. Hij speelt één van de jongeren, die zich laat verleiden tot meedoen aan het kunstproject. ,,In de voorstelling ben ik een soort stadsnomade. Ik heb geen huis, maar wel een brommer en een vriendinnetje. Ik stap in dat project van die twee kunstenaressen, omdat het mij gratis eten en onderdak oplevert. Bovendien wil mijn vriendin even rust. Ze blijkt zwanger te zijn, maar dat weet ik op dat moment nog niet.’’

Hij is eerst sceptisch over het hele project, maar blijkt het toch wel leuk te vinden en sluit nieuwe vriendschappen. Adam: ,,Mijn personage is een jongen die niet terugdeinst om nieuwe dingen uit te proberen.’’

Uitgangspunt

Het uitgangspunt voor Katelijn Udo de Haes is dat ze wilde blootleggen dat het gedrag van jongeren vaak niets zegt over wat ze van binnen voelen. ,,Gedrag versus binnenkant’’, zo vat ze het samen. ,,Ze verschansen zich vaak achter een harnas en daar wilde ik graag eens door heen breken. De meespelende jongeren hebben zelf de nodige bouwstenen aangedragen. Daardoor gaat de voorstelling ook heel erg over hen zelf.’’

,,Maar het is ook gewoon een lekker verhaal’’, haast de regisseur zich te zeggen. ,,Zoenen, seks, jaloezie, ruzies, humor; allemaal elementen die in een soap niet zouden misstaan.’’

,,En het mooie is dat het allemaal vlak voor je neus gebeurt’’, voegt Adam Hyland toe. ,,Het stuk zit heel dicht op je huid.’’ Vorig jaar speelde Adam een rapper die zijn stem was kwijtgeraakt. ,,Ik moest toen op het laatste moment inspringen. Dat was supermoeilijk. Nu ben ik vanaf het begin betrokken en heb ik veel meer eigen inbreng gekregen.’’

Bij het Warenhuis, zo’n beetje de buurman op bedrijventerrein De Waard, zijn zeventig stoelen geleend. Het publiek zit in een vierkant. In het weekend wordt alles opgebouwd. Maandag wordt nog gerepeteerd en ’s avonds is de generale repetitie. Op dinsdag 23 juli is de première, waarna de voorstelling tot en met vrijdag dagelijks te zien is.

,,Het was best een puzzel’’, zegt Maartje Braakman, die niet alleen een rol speelt maar ook geholpen heeft met de dramaturgie. ,,Met behulp van de spelers hebben we heel veel mooie personages ontwikkeld. Alleen het verhaal zelf ontstond pas heel laat. Tot op het laatste moment hebben we dingen veranderd. Maar ik denk dat we nu een voorstelling hebben, waar het publiek na afloop nog wel even over na kan denken.’’

Theatergroep Hardt: ’Als ik eerlijk ben’, regie: Katelijn Udo de Haes, dinsdag 23 t/m vrijdag 26 juli, 21.00 uur, Wibar, Willem Barentszstraat 39, Leiden, meer informatie en reserveringen: www.theatergroephardt.nl

Meer nieuws uit Leiden

Keuze van de redactie