Castlefest: Vier dagen feesten rond de wickerwolf

1 / 19
Teks: Binnert Glastra, foto’s Hanna Stalenhoef
Lisse

Het is weer Castlefest. De afgelopen dagen en dit weekend nog vormt landgoed Keukenhof een alternatieve wereld vol elfjes, Vikingen, negentiende-eeuwse heerschappen, ridder en wat dies meer zij. Een bonte wereld met een hoeveelheid wapens die zijn weerga niet kent, maar die vreedzamer is dan welke plek ook.

Spanjaarden, Amerikanen, Fransen en Engelsen... van heinde en verre komen ze. Castlefest op landgoed Keukenhof is al lang geen louter Nederlands festival meer. De internationale fantasygemeenschap heeft het festival, dat dit jaar zijn derde lustrum viert, definitief ontdekt en in haar hart gesloten.

In Hillegom zijn ze het wel gewoon. Zo begin augustus wemelt het vier dagen lang van de steampunk-tijdreizigers, piraten, druïden en anderszins opmerkelijk uitgedoste figuren in het dorp en vooral bij het station. Daarvandaan vertrekken met grote regelmaat pendelbussen van en naar het Lissese landgoed. In vijftien jaar tijd is het Castlefest uitgegroeid tot een toonaangevend festival dat tienduizenden bezoekers trekt.

,,Je ziet ze denken: oh, het is weer tijd. Ze weten het hier inmiddels wel’’, lacht de Amsterdamse Gerda Martijn. ,,Elfia in het Limburgse Arcen bestaat ook al een hele tijd, maar daar vindt de buschauffeur het toch nog altijd maar vreemd, allemaal.’’ Ze heeft deze vrijdagochtend net plaatsgenomen in een zelfgemaakte, negentiende-eeuws aandoende jurk. Haar in Renaissancestijl gestoken metgezel zit iets verderop in de pendelbus.

Het is direct een gezellige boel. Oude vrienden begroeten elkaar, terwijl een stel elfjes een gesprek aanknoopt met een bebaarde man in berenvel en kilt waarbij ze in de buurt zitten. Dát is Castlefest’’, zegt Martijn. ,,Het is allemaal heel casual, heel gewoon. Jong en oud door elkaar en er is nooit een probleem. Eigenlijk is het zoals de maatschappij idealiter zou moeten zijn. Voor veel mensen is het echt vier dagen thuiskomen.’’

Dat blijkt op het parkeerterrein bij de Keukenhof, waar alle stromen samenkomen. Per bus, per fiets, per touringcar, per auto en te voet; van alle kanten stromen de festivalgangers toe. Uitbundig begroeten zij elkaar, wisselen zij nieuwtjes uit met vrienden die zij alleen bij dit soort festivals ontmoeten en bieden ze elkaar zij de helpende hand bij de laatste kostuumcorrecties. In een schier eindeloze processie trekken zij richting de toegangspoort.

Loslaten

Daar aangekomen moeten ze alleen nog even door de wapencheck, wat bij Castlefest bepaald geen sinecure is. Op niet veel plaatsen komt zo’n enorme variëteit aan zwaarden, geweren, toverstokjes, knotsen en laserpistolen samen. Maar dat levert niet echt problemen op. Een als agent verklede bezoeker daarentegen ondervindt wel problemen aan de poort. Een portofoon mag eigenlijk niet mee naar binnen, want die zou de communicatie van de organisatie kunnen storen. Achter de poort waaieren zij uit over de verschillende domeinen die in park rond het kasteel zijn ingericht, om zich onder te dompelen in een alternatieve realiteit naar keuze.

Maar tussen alle mede, workshops, bacchanalen en middeleeuwse marktactiviteit staat één ding centraal: de wickerman, een grote figuur, dit jaar in de vorm van een hoge wolfsfiguur, die op zaterdagavond ritueel in brand wordt gestoken. In de dagen daaraan voorafgaand kunnen festivalgangers er voorwerpen, briefjes of andere dingen inleggen. Die gaan dan ook in rook en vlammen op. ,,Je kunt er allerlei dingen in kwijt die je los wilt laten’’, zegt Rick de Leeuw, die een standje heeft waar hij er tekst en uitleg over geeft en desgewenst objecten voor het in ontvangst neemt. ,,Het is echt een heel groot ding hier.’’

Dit jaarlijkse ritueel ontstijgt voor nogal wat bezoekers de fantasiewereld. Het neemt een belangrijke plek in hun normale leven in, waaraan zij kracht ontlenen en waarin zij troost vinden. Zoals ook Lobke, die met haar grootmoeder net een bloemenoffer heeft gebracht dat in verband staat met een moeilijke tijd die zij vorig jaar doormaakte. ,,Toen had ik net een miskraam gehad en heb ik een foto van mij echo in de wicker gedaan’’, zegt ze terwijl ze het droog probeert te houden. ,,Dat heeft wel een soort van gewerkt’’, zegt ze met een glimlach op de zuigeling die zij in haar armen draagt. ,,Deze is ongeveer van toen.’’

Meer nieuws uit Leiden

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.