Premium

Column Joost Prinsen: Durfkapitaal

Column Joost Prinsen: Durfkapitaal

Als min maal min inderdaad plus is, wordt dit mijn beste column ooit. Ik ga schrijven over twee zaken waar ik absoluut niets van weet. Maar de visie van een buitenstaander is vaker zijn geld waard geweest. En veel geld verdienen is vandaag mijn doel.

Onderwerpen: auto’s en de haute finance. Van het eerste weet ik slechts het merk van mijn eigen auto en ik ken de naam Max Verstappen. Van het tweede ken ik alleen het begrip boven deze column: durfkapitaal.

Aanleiding is de recente dood van Ferdinand Piëch, bij leven een mogul in de auto-industrie. Volgens zijn necrologieën was auto’s ontwerpen zijn werk en ingenieurs ontslaan zijn hobby. Ook gingen er geruchten dat hij eigenaar was van La Voiture Noire, een wagen waarvan tot op heden slechts één exemplaar bestaat. Op internet, als feitenbron notoir onbetrouwbaar, buitelen de bedragen van die auto over elkaar heen. De prijs zweeft tussen de 11 en 17 miljoen euro.

Wie verder zoekt naar dure auto’s komt exemplaren tegen waarvan de prijs in de dertig miljoen ligt. Met als koploper de Ferrari 250 GTO waarvan er ooit één op een veiling wegging voor vijfendertig miljoen euro. Verkocht door een Nederlander die er zelf jaren eerder ruim acht miljoen dollar voor had betaald. Er zijn slechts 39 exemplaren in omloop.

Die beperkte oplage is een gemeenschappelijke noemer van de dure business. Zo heeft de Bugatti Type 41 (Royale) slechts zes modellen! Ook exemplaren die mysterieus verdwenen zijn, jagen de prijs van de rest vaak flink omhoog.

U voelt inmiddels waar ik heen wil. Inderdaad: we laten heel dure wagens bouwen in een heel beperkte oplage. Niet meer dan twintig stuks bijvoorbeeld. Ik wil twintig verschillende kleuren zodat de serie aantrekkelijk wordt voor verzamelaars. We laten dezelfde Verstappen ergens een proefrit rijden omgeven door veel geheimzinnigheid waar we veel publiciteit aan geven.

Dan verkopen we er een paar, desnoods aan onszelf, en de rest komt druppelsgewijs via veilingen op de markt. Ik schat dat we na tien jaar break-even zitten, sorry ik blijk meer termen te kennen dan ik dacht. We hoeven er tegen die tijd niet meer dan twee of drie over te houden om vervolgens gigantisch te cashen.

Ter zake: wat hebben we nodig? Honderd miljoen? Daar moeten investeerders met durfkapitaal voor te vinden zijn. Zoveel is dat ook niet meer. En meneer Piëch heeft zoveel constructeurs ontslagen dat er ontwerpers te over zijn voor ons mooie plan.

Resteert een goede naam. Ik dacht aan de Multicolour-20-Prince.

Ik geef toe dat mijn businessplan nog wat vaag is. Maar u die verstand heeft van geld en van auto’s, zeg eens eerlijk: briljant idee of niet?!

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.