Stadsfotograaf maakt foto’s van angsten en idealen

Stadsfotograaf maakt foto’s van angsten en idealen
,,Leiden leeft erg in het verleden met een oude universiteit, Rembrandt, de Lakenhal en de historie van de stad. Ik wil meer met de toekomst doen.”
© Foto Taco van der Eb

Eelkje Colmjon is ’heel blij’, dat ze de nieuwe stadsfotograaf van Leiden is geworden. Maar ze is ook wel een beetje nerveus voor wat er allemaal op haar afkomt.

,,Dat getal 52 spookt wel door mijn hoofd”, zegt ze met een lach in restaurant annex café Bar Lokaal in de Leidse binnenstad, op tien minuten wandelen van haar huis. 52 slaat op de hoeveelheid foto’s die de stadsfotograaf moet maken. Elke vrijdag wordt de foto gepubliceerd in het Leidsch Dagblad. Colmjon: ,,Daarom probeer ik een voorraadje te maken van zo’n tien foto’s, zodat ik niet al teveel last heb van deadlines.”

Colmjon (39) heeft desondanks ontzettend veel zin in haar nieuwe klus. Ze heeft een plan geschreven voor het thema ’The future is now’ oftewel ’de toekomst is nu’ van de Stichting Stadsfotograaf. Toen ze haar plan bij het bestuur indiende, dacht ze meteen dat ze een kanshebber was. ,,Met dit onderwerp kan ik mezelf uitdagen. Leiden leeft erg in het verleden met een oude universiteit, Rembrandt, de Lakenhal en de historie van de stad. Ik wil meer met de toekomst doen en de grote en kleine dromen van degenen die ik voor de lens krijg. Het gaat over hun angst- en ideaalbeelden.”

Ze kreeg al meteen een idee bij het angstbeeld voor de toekomst. ,,Mensen maken zich zorgen over het klimaat. Zo ken ik iemand die bang is dat Leiden onder water komt te staan. Ik wil haar dan ook fotograferen terwijl ze door de Breestraat zwemt.”

Zwemmen

Door de Breestraat zwemmen? Dat kan toch helemaal niet? ,,Ik doe het liever niet maar voor deze foto maak ik wellicht gebruik van Photoshop”, zegt Colmjon. ,,Ik heb nog hele mooie onderwaterfoto’s van de Molukken. Die ga ik daarvoor gebruiken.”

Colmjon heeft goed gekeken naar de vorige stadsfotografen, die dit jaar met zijn zevenen waren en wekelijks een hoofdfoto en wat kleinere foto’s afscheidden. ,,Ik lever telkens maar één foto”, zegt ze. ,,Dat heeft denk ik veel meer impact.” Bij de foto’s schrijft ze ook een verhaal. Interviewen is niet haar werk maar ze kan het wel. ,,En mijn zus leest alles na, zij is heel kritisch”, zegt ze. Haar zus is antropoloog en werkt bij een verzekeringsmaatschappij.

In het verleden heeft ze voor deze krant een serie gemaakt over buitenlandse studenten en hun favoriete plek. Dat ging haar goed af. Ook schreef ze een boekje ’Oogappels’ waarin ze de bijbel opnieuw vertelt naar haar eigen fantasie. ,,In mijn boekje heeft God een tweelingbroer, hij is een holbewoner die in een vallei even verderop woont. Dat weten alleen mijn lezers.” Die fantasie komt haar bij het werk als stadsfotograaf goed van pas, denkt ze. ,,Hoewel ik nooit iets zou opschrijven wat mijn geïnterviewden niet hebben gezegd.”

Hoe ziet de toekomst er volgens de inwoners van Leiden en omgeving uit? Daar wil deze stadsfotograaf naar op zoek gaan. Verwacht van haar geen foto’s van gebouwen, er moet altijd een mens op de foto staan. ,,Dat maakt een foto voor mij net even interessanter.”

Ze is goed in het contact leggen. ,,Ik maak veel portretten. Dan drink ik eerst even een kopje koffie en daarna wandel ik een stukje. Ik zit ook graag op een terras. Zo leer ik iemand wat beter kennen en gaat zo’n foto meer leven.” Ze maakte al twee interviews met foto’s. Haar nichtje van vier jaar staat in een prinsessenpak voor kasteel Oud Poelgeest. ,,Hoewel ze liever eenhoorn wil worden, maar toen zat ze al in dat prinsessenpak, haha.”

De eerste foto’s en verhalen kwamen via haar netwerk en haar eigen brein. Ze hoopt op tips van de lezers van het Leidsch Dagblad die haar mooie onderwerpen leveren. ,,Maar als je weet wat ik nu al hoor zonder dat iemand weet dat ik de nieuwe stadsfotograaf ben, dan komt dat wel goed.”

Ze is al met een imker op pad geweest die zich zorgen maakt over de bijenstand. De imker staat compleet in zijn pak op een schoolplein ergens in Leiden dat is geschilderd in de vorm van een bloem. Het is de bekende schrijver Jeroen Windmeijer die wel vaker in de krant staat, maar dat zie je niet omdat hij redelijk onherkenbaar is. ,,Hij is ook ontzettend creatief dus dat levert ook weer mooie verhalen en ideeën voor foto’s op.”

Reiswereld

Colmjon heeft voordat ze fotograaf werd, in de reiswereld gewerkt omdat ze van reizen houdt. ,,Ik werkte op een groot reisbureau in Den Haag dat niet met zijn tijd mee ging. Dus we werden steeds kleiner.” Daarnaast ging ze fotograferen, eerst deed ze een avondstudie aan de Fotoacademie in Amsterdam en daarna deed ze de vakopleiding aan de Fotovakschool, die haar schoonouders betaalden. ,,Want ze zagen het wel zitten met de fotografie.” Op een gegeven moment besloot ze de grote sprong te wagen en te kiezen voor de fotografie. ,,Ik denk nooit na over de toekomst, ik probeer het gewoon. Waar ik nu ben met mijn werk is ook waar ik wil zijn. Ik ben meer dan tevreden.”

De eerste jaren was het vrij moeilijk om voet aan de grond te krijgen. Ze moest vooral veel netwerken, maar inmiddels gaat het heel aardig en loopt het zelfs goed. Ze maakt foto’s voor het blad van het LUMC en voor het blad Leef! van apothekers. Verder fotografeert ze ook op evenementen. Ze maakt bijvoorbeeld profielfoto’s van bezoekers van congressen van ministeries. Dat doet ze met een van de vorige stadsfotografen, Monique Shaw. Van haar leerde ze ook dat ze vooruit moet werken met haar foto’s, anders wordt het erg zwaar om elke week een foto te leveren. ,,De laatste maanden was ze door haar buffer heen dus ze moest erg hard werken.”

Erwin Olaf

Van Erwin Olaf houdt ze niet omdat hij een week over een foto doet, die dan heel gekunsteld over komt. Geef haar maar het rauwe werk van de straatfotograaf zoals de Amerikaanse Vivian Maier of de reisfotograaf Steve McCurry. Hij maakte het wereldberoemde portret van een twaalfjarig Afghaans meisje met felgroene ogen in een Pakistaans vluchtelingenkamp. De foto ’The Afghan Girl’ werd sinds de publicatie ervan in 1985 in National Geographic een van de bekendste foto’s. ,,Hij is later nog een keer teruggegaan naar die vrouw en heeft haar toen weer gefotografeerd, ze was helemaal afgeleefd.”

Colmjon heeft iets soortgelijks gedaan. ,,Ik ben twee keer naar een Romadorp in Servië geweest om daar het leven van alledag te fotograferen. Ik fotografeerde daar vier zusjes van 3, 4, 12 en 13 jaar. Drie jaar later ging ik terug. De oudsten waren toen al getrouwd en woonden in Duitsland. Ze willen allemaal naar Duitsland of Oostenrijk.”

In Iran fotografeerde ze hippe dames. De foto’s waren genomineerd voor het fotofestival in Leiden en hingen destijds in de stad. Op Cuba legde ze de Amerikaanse droom vast. Voor het modemerk Scotch en Soda bezocht ze kledingfabrieken in China, India, Turkije en Tunesië. Daar dwong ze wel af om een realistisch verhaal te maken. ,,In China werken de ouders het hele jaar door om hun kinderen goede scholing te geven. De ouders slapen met zijn vieren op een slaapzaal. Ze zien hun kinderen eenmaal per jaar tijdens Chinees Oud en Nieuw. Dan staat ongeveer het hele land in de file. Toch had ik wel het idee dat ze gelukkig waren met hun werk. In Azië is het vrij normaal om zes dagen per week te werken.”

Goeie tips

De stadsfotograaf hoopt op goeie tips van Leidenaren. ,,Ik heb een eigen Facebookpagina dus het is heel makkelijk om me te bereiken.” Voor dit interview mag ze een suggestie doen waar ze het liefst gefotografeerd wil worden. Na enig nadenken komt ze met een locatie: ,,Bij het Energiepark. Het industrieel erfgoed daar ondergaat de komende jaren een flinke verandering. Dat lijkt me een prima plek voor een foto.”

Meer nieuws uit Leiden

Keuze van de redactie