In 60 seconden: 20 cent in de Albert Heijn aan de Kooilaan

Aardbeien, mokkataart, brood, kip-kerriesalade, kaarsjes om uit te blazen en verse jus. Het verjaardagsontbijt van mijn vriend gaat een voor een langs de caissière van de Albert Heijn aan de Kooilaan. Mijn ogen blijven steeds kort op het scherm met het eindbedrag gericht.

„Ik heb maar twaalf euro bij me, dus ik weet niet of ik het red”, waarschuw ik haar enigszins beschamend. Het onvermijdelijke gevolg van een verdwenen pinpas.

Ze is uitgescand. Op het scherm staat 11,87 euro. „Wow, net aan!”, roep ik opgelaten. Maar mijn enthousiasme is snel gezakt. Hoe krijg ik deze spullen in hemelsnaam mee naar huis?

„Hoe duur is een tasje?” „Dat ga je net niet redden, de goedkoopste zijn twintig cent.” De caissière is onverbiddelijk. Niet onaardig, eerder zakelijk.

De mensen in de rij zeggen niets. Ik zie dat de vrouw achter mij zich aan mijn oponthoud begint te ergeren. Ik denk aan de grootte van mijn handen. En kijk weer naar de spullen. Geen taart? En geen aardbeien?

„Wat kost zo’n tassie?” De vraag komt van een vrouw voor mij die net haar laatste boodschappen wegstopt. Haar stem klinkt alsof ze haar hele leven al schijt heeft aan de anti-rooklobby. Van middelbare leeftijd, aangezette make-up. Een echte Leidse, zoals je ze nog wel ziet in Noord.

„Twintig cent”, herhaalt de caissière. De vrouw opent haar portemonnee. „Zo, alsjeblieft”, en overhandigt het verlossende muntje. Ik pak het kleinste tasje. Bedank haar. Ze glimlacht en loopt weg naar haar brommer. Die dag denk ik nog meerdere keren aan die lieve mevrouw. Haar achteloze gift was zo’n mooi gebaar.

Meer nieuws uit Leiden

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.