Premium

Quick Boys-trainer Edwin Grünholz wordt gedreven door passie: ’Ik ga niet om versterkingen roepen’

Quick Boys-trainer Edwin Grünholz wordt gedreven door passie: ’Ik ga niet om versterkingen roepen’
Quick Boys-trainer Edwin Grünholz: ,,Ik ga niet om versterkingen roepen en heb vertrouwen in deze groep.’’
© Foto Orange Pictures/Bert Tielemans
Katwijk

,,Je bent niet zomaar trainer, dat moet je eerst worden’’, zegt Quick Boys-trainer Edwin Grünholz halverwege het gesprek enigszins cryptisch. De rechtgeaarde Hagenees is bezeten van voetbal en blijkt goed te passen bij de Katwijkse mentaliteit van niet lullen maar poetsen.

,,Voetbal is eigenlijk een hobby die volledig uit de hand is gelopen’’, zegt Grünholz op een gegeven moment lachend. Niet dat hij als actief voetballer al bezig was met een carrière als trainer. Maar vanaf het moment dat hij kan lopen ademt hij voetbal. Verliefd op de bal, letterlijk en figuurlijk. Daarnaast dacht hij altijd na over het spel. Niet alleen op het veld maar ook in de kleedkamer.

Die liefde werd hem met de paplepel ingegoten. Hij groeide op in de Haagse Schilderswijk waar hij altijd op straat was te vinden met een bal. Voetballen in clubverband kwam pas later. Zijn balkunsten leerde hij als klein ventje in sporthal de Houtzagerij. ,,In een wilde competitie opgezet door vrijwilligers. Lekker veel voetballen en alles zelf regelen. Daar heb ik het geleerd. Daarna heb ik bij Spoorwijk en TEDO gevoetbald maar bij RVC werd het echt serieus.’’

Grünholz was een jaar of veertien toen duidelijk werd dat hij over uitzonderlijke talenten bleek te beschikken. Hij kwam al snel terecht in de betaaldvoetbaltak van ADO, toen nog een amateurclub die samenwerkte met het toenmalige FC Den Haag. Een baltovenaar werd hij genoemd. En dat was hij ook. Hij ontpopte zich tot topzaalvoetballer en speelde - dat wil nog wel eens vergeten worden - bij ADO Den Haag, Roda JC en RBC meer dan honderd wedstrijden in het betaald voetbal.

Inmiddels is hij vijftig jaar en loopt hij al wat jaartjes mee als trainer. Bij GDA, Haaglandia en Westlandia leerde hij het vak. Stap voor stap en steeds een treetje hoger. Sinds de zomer van 2019 mag hij zich hoofdtrainer van Quick Boys noemen. ,,Wennen aan de Katwijkse mentaliteit? Dat valt wel mee’’, zegt hij. ,,Zoveel anders is het hier niet dan bij Westlandia. Alles is groter bij Quick Boys. Er komt veel meer bij kijken. Spelers wonen verder weg en dat is soms lastig. Ik hou van interactie met mijn spelers. Soms sta ik na een wedstrijd nog anderhalf uur te praten met de pers en als ik terugkom is de kleedkamer al leeg. Daarom probeer ik tussendoor ook altijd telefonisch contact te houden.’’

Hart op de tong

Als Hagenees met het hart op de tong ging hij in zijn eerste weken op Nieuw Zuid niet meteen als een olifant door de porseleinkast. ,,Nee, natuurlijk niet. Je kijkt eerst eens goed om je heen en luistert naar de verhalen en daarna ga je aan de slag. Zo ingewikkeld is het niet. Ik hou ervan om keihard te werken en dat doen ze hier ook.’’

Dat de verwachtingen altijd hoog zijn bij Quick Boys, wist hij uiteraard van tevoren. Of dat nu terecht is of niet. ,,Quick Boys is een grote club die op termijn moet kunnen doorgroeien naar de top vijf in de tweede divisie. Maar dat kost tijd, je moet wel realistisch zijn. En volgens mij begrijpt iedereen dat ook. Ik heb de supporters ook niet op rare teksten kunnen betrappen of zo. Het heeft tot nu toe niet meegezeten maar we zijn nog geen enkele keer weggespeeld. Tegen HFC speelden we zaterdag gewoon een goede pot maar we verloren wel met 1-0. Die wedstrijd hadden we zomaar met 4-1 of 5-1 kunnen winnen. Het ontbreken van scorend vermogen is tot nu toe onze valkuil.’’

De roep om versterkingen is ook Grünholz niet ontgaan. ,,Dat gebeurt nu eenmaal wanneer je moeizaam scoort. Maar daar ga ik niet in mee. Ik ga niet om versterkingen roepen en heb vertrouwen in deze groep. Je moet niet meegaan in de waan van de dag. Maar ik blijf kritisch en zoek altijd naar verbetering. We gaan in de toekomst echt wel meer wedstrijden winnen dan dat we nu hebben gedaan.’’

Grünholz is bezig aan zijn eerste jaar van zijn tweejarige contract als trainer van Quick Boys. Hij is ambitieus en ziet de Katwijkse tweededivisionist niet als zijn plafond. Al is tot nu toe niet iedereen overtuigd van zijn kwaliteiten. De 50-jarige oefenmeester kreeg vanuit Zeist tot drie keer toe nul op het rekest bij zijn aanvraag om toegelaten te worden tot de opleiding ’coach betaald voetbal’.

Dat is op zijn zachtst gezegd een fikse teleurstelling voor de gedreven Grünholz. ,,Ik begrijp het gewoon niet. Ik voldoe aan alle voorwaarden en daarom vind ik het ook onterecht dat ik niet word toegelaten. Ik heb mij steeds voor tweehonderd procent ingezet. Ik ben stad en land afgereden om met trainers en directeuren te praten en mij te laten informeren. Als je dan tot drie keer aan toe te horen krijgt dat je niet welkom bent, komt dat hard aan. Niet alleen voor mij maar ook voor mijn gezin. Als je weet wat ik er de afgelopen jaren voor heb moeten laten, dan lijkt het mij niet gek dat ik teleurgesteld ben.’’

Of hij dit jaar een vierde poging waagt? ,,Dat vragen meer mensen. De inschrijving loopt weer maar ik heb mij nog niet ingeschreven. Dat zegt voorlopig wel genoeg, denk ik. Het moet ook geen dingetje worden. Het gaat niet over leven en dood en ik val ook niet in een groot gat of zo. Daar ben ik een veel te sterk persoon voor. Ik weet wat ik kan. Als ze mij niet willen dan is het op z’n Haags gezegd: de mazzel en zoek het maar uit. Ja toch?’’

Meer nieuws uit Sport Regionaal