Premium

De 60-jarige Dick Kerkdijk is al jaren feitelijk dakloos: ,,Ik raak er behoorlijk gestrest van. Een dak boven je hoofd is zo belangrijk”

De 60-jarige Dick Kerkdijk is al jaren feitelijk dakloos: ,,Ik raak er behoorlijk gestrest van. Een dak boven je hoofd is zo belangrijk”
Dick Kerkdijk: ,,Ik word er moedeloos van dat ik mijn woningen telkens weer kwijtraak.”
© Foto Taco van der Eb

Hij woonde tot 1 oktober tijdelijk in de oude huishoudschool aan de Toussaintkade in Leiden maar toen stond hij op straat.

,,Ik wilde me al met mijn plastic tasje melden bij de daklozenopvang De Binnenvest maar gelukkig heeft de vriendin van een medebewoner van de Toussaintkade zich over mij ontfermd. Ik mag tot half november op haar zolderkamer slapen.”

Dick Kerkdijk (60) heeft contact met de krant gezocht om zijn verhaal te vertellen, want hij is feitelijk dakloos. Gelukkig lukt het hem telkens wel om buiten de daklozenopvang nog woonruimte te vinden maar het is geen leven: ,,Ik raak er behoorlijk gestrest van.”

Inmiddels staat hij op de wachtlijst voor een tijdelijke woning in de Opaalstraat in het oude kantoor waar welzijnsclub Radius zat tegenover het Diamantplein. ,,Een kamer gaat mij 575 euro kosten met gebruik van een gezamenlijke keuken en badkamer. Helaas kom ik niet in aanmerking voor huurtoeslag, omdat het geen zelfstandige woonruimte is.” Deze week hoort hij of het doorgaat. ,,Dat is dan weer voor tenminste een half jaar.”

Divorce-housing

Kerkdijk heeft het afgelopen jaar een appartement gehuurd via de Leegstandswet. Die tijdelijke woonruimte valt onder ’divorce-housing’. Merkwaardig, want hij is een alleenstaande man die niet is gescheiden. Hij is er blij mee. ,,Dan krijg je voor een half jaar of langer een appartement in een gebouw dat wordt gesloopt. Anti-kraak bestaat ook, maar dat is wat onzekerder. Er zijn diverse bureaus actief op de markt: Ad Hoc, anti-kraak, Camelot en VPS. Ik kon een kamer in de oude huishoudschool huren voor een half jaar. Er is gewoon gas, licht en water aanwezig in het gebouw. Prima geregeld hoor, maar het is telkens maar tijdelijk.”

Chalet

Hiervoor woonde Kerkdijk een paar jaar in een chalet in Sassenheim met uitzicht op De Kaag. Een geweldige plek maar ook daar kon hij niet blijven. ,,Omdat je van de burgemeester niet permanent in recreatiewoningen mag wonen, maar zorg dan verdomme voor voldoende woonruimte!”

In de oude huishoudschool woonde hij met een man of vijftig, zestig. Hij was met zijn 60 jaar een van de oudsten. ,,Er woonde van alles rijp en groen door elkaar. Stewardessen, studenten en ik.” Zelf werkt Kerkdijk in de thuiszorg, goed voor een netto inkomen van zo’n vijftienhonderd euro per maand. ,,Geen vetpot maar voor mij is het genoeg. Ik heb niet veel nodig. Het enige wat ik wil, is een dak boven mijn hoofd.”

Waar die andere huurders zijn gebleven, weet hij niet. Met zijn allen een vuist maken voor permanente woonruimte heeft volgens hem geen zin. ,,Het is een beetje ieder voor zich. Ik wist dat ik er op 1 oktober uit moest. Er komen 24 appartementen voor starters en daar hoor ik niet bij.” Inmiddels is ook bekend dat het niet is gelukt om er statushouders in te huisvesten, zoals aanvankelijk de bedoeling was.

Volksvertegenwoordiger

Hoe nu verder? Volgens Kerkdijk staat er genoeg leeg. ,,Omdat er op korte termijn geen woonruimte voor ons beschikbaar was, heb ik mij gewend tot het sociaal team, zonder succes. Vervolgens heb ik namens mijn medebewoners alle raadsleden van de gemeenteraad een e-mail gestuurd. Enkele raadsleden hebben contact met me opgenomen zoals de ChristenUnie en Sleutelstad. ,,De fractievoorzitter van de PvdA vroeg mij: ’Wat wilt u? U wist toch welk contract u ondertekende?’ Waarop ik zei: ’Jij bent toch een gekozen volksvertegenwoordiger? Kaart die problematiek dan eens aan in de gemeenteraad’.

,,D66 zei dat ze vinden dat scheefwoners moeten doorstromen uit goedkope huurwoningen omdat ze te veel verdienen, maar dat gebeurt niet. Tja, als ik lekker goedkoop zou wonen en ik hoef niet weg, zou ik ook blijven zitten.’’

,,Tot nu toe heeft de plaatselijke politiek geen antwoord kunnen formuleren op mijn e-mailbericht en blijft het angstwekkend stil aan het politieke front. Ik begrijp dat er in Leiden een gebrek aan betaalbare huurwoningen is maar ik begrijp niet waarom er zoveel panden leegstaan die met een kleine financiële inspanning bewoond kunnen worden.”

Wat hem dwars zit, is dat allerlei groepen op de woningmarkt voorrang krijgen. ,,Er gaan allemaal woningen naar statushouders en mensen met een verslaving of psychische problemen die moeten terugkeren in de samenleving. Er wordt van alles voor studenten gebouwd terwijl ik denk: blijf wat langer bij je ouders wonen. Je krijgt gratis openbaar vervoer dus dat kan best. Ik weet best wel dat gemeenten worden gedwongen statushouders te huisvesten op straffe van een korting. Maar weet dan wel dat het kwaad bloed zet bij Nederlanders die niet aan een woning kunnen komen. Daar worden bepaalde politieke partijen groot van. Je moet wel een goed verhaal hebben als gemeente en daar ontbreekt het nu aan.”

Woonwagenbeleid

Kerkdijk heeft altijd goede banen gehad. Hij heeft bij de gemeente Leiden gewerkt als beleidsambtenaar die zich onder meer met het woonwagenbeleid bezighield en woonde zestien jaar in een koopwoning in Leiden. Vervolgens werd hij adviseur. Hij verdiende een hoop geld en kocht een mooi appartement in Amsterdam-Zuid waar hij ook zestien jaar woonde. ,,Het was een drukke baan, ik tetterde maar door. Op de financiën lette ik niet dus liep ik een schuld op bij de belasting waardoor ik mijn huis in Amsterdam-Zuid moest verkopen. Dat was natuurlijk niet zo handig van mij maar het is nu eenmaal gebeurd. Sinds die tijd heb ik alleen nog maar tijdelijke huisvesting.”

De zolderkamer in de Stevenshof waar hij nu zit, is ook weer tijdelijk. Hij staat inmiddels anderhalf jaar ingeschreven als woningzoekende. Als 55-plusser heeft hij een streepje voor. Ondanks dat is die anderhalf jaar veel te kort om aan een betaalbare sociale huurwoning te komen. ,,Als ik me voor woningen in Leiden inschrijf, heb ik vierhonderd man voor me. Ik sta nu op de derde plaats voor een woning aan Veenenburg in Hillegom. Dat houdt in dat er eerst twee moeten doodvallen, en dan ben ik aan de beurt.”

Hillegom op zich is prima. ,,Ik heb veel cliënten in Sassenheim en Voorhout. Wel onhandig is dat je voor een bezichtiging op doordeweekse dagen moet komen opdraven. Ik heb gewoon een baan, je kunt allerlei mogelijkheden aankruisen op zo’n lijst, maar dat je niet kunt bezichtigen vanwege een baan, staat er niet bij.”

Hij heeft een paar weken geleden een gesprek gehad met een vertegenwoordiger van de daklozenopvang toen hij nog niet wist dat hij bij iemand op zolder kon slapen. ,,De mevrouw begon meteen een verhaal over hoe ze me zo snel mogelijk weer terug kon laten keren in de maatschappij. Hoezo terugkeren? Ik heb gewoon vijf dagen per week een baan in de thuiszorg. Mooi werk dat mij veel meer voldoening geeft dan mijn vorige bullshitbanen.”

Hij maakt zich zorgen over daklozenopvang De Binnenvest omdat je daar met twee man op een kamer slaapt. ,,Ik ben homoseksueel en weet niet bij wie ik op de kamer kom. Er zitten best wat mensen met problemen daar.” Gelukkig is het daar nog niet van gekomen, zegt hij met een lachje. Hij blijft optimistisch. ,,Dat doe ik voor mijn klanten die het zelf al moeilijk genoeg hebben. Die zitten toch niet te wachten op een sacherijnige vent zonder huis? Ze hebben zelf al genoeg aan hun hoofd.

Acuut

Een dak boven je hoofd is zo belangrijk. Ik word er moedeloos van dat ik het telkens weer kwijtraak. Wat vroeger volkshuisvesting heette, is nu de woningmarkt. Daar gaat iets mis. Ik begrijp best dat een gemeenteraad er niet veel aan kan doen maar maak je nou een keer sterk voor woningen en maak niet alles partijpolitiek. Dit is een acuut probleem dat moet worden opgelost door alle partijen.”

Annalaura Molducci

Meer nieuws uit Leiden

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.