Vader in honger- en dorststaking om kinderen te zien: ’Ik zie geen perspectief meer’

De vingerverftekeningen van zijn kinderen herinneren S.J. aan het pijnlijke gemis.© Hielco Kuipers

Jorien van der Keijl
Voorschoten

Een vader uit Voorschoten mag zijn twee kinderen sinds augustus een uur per maand zien. Als laatste wanhoopsdaad om de omgangsregeling van jeugdzorg te veranderen is hij sinds dinsdag in honger- en dorststaking. „Ik ben bereid mijn leven te geven om mijn kinderen terug te krijgen.”

De gordijnen in de woonkamer van zijn appartement laat de Voorschotenaar, vader van een zoon en een dochter in de basisschoolleeftijd, liever dicht. Als buren vragen waarom hij zonder daglicht woont, heeft hij een antwoord klaar. „Daar hoeft u zich niet mee te bemoeien, zeg ik dan. Maar zij weten niet wat er echt aan de hand is”, zegt de geëmotioneerde vader , die liever alleen met zijn initialen S.J. in de krant wil. „Ik word soms ook zo genoemd door vrienden en ik wil mijn kinderen beschermen.”

Voor het bezoek van de journalist heeft hij de gordijnen na anderhalf jaar toch geopend. Een confronterend moment, want de ramen zijn met kleurrijke vingerverf versierd. Ze herinneren hem aan de periode dat zijn kinderen nog wel bij hem woonden. Aan het meubilair en aan muren in de woningen hangen tekeningen „Ook aan hun kamers heb ik niks veranderd.”

Poppenkast

S.J. kwam in 1994 als Iraanse vluchteling naar Nederland en ontmoette negen jaar later zijn toenmalige vrouw. Na acht jaar strandde het huwelijk. Er kwam een regeling voor gelijk co-ouderschap, maar die kwam na een jaar al ten einde. Wat volgde was een jarenlange strijd tussen S.J. en moeder en jeugdzorg . Uiteindelijk koos jeugdzorg in augustus voor een minimale regeling met zijn kinderen van een uur per maand. De reden volgens S.J.: slechte communicatie. „Maar uitleggen kunnen ze het niet. En waarom moet een slechte communicatie tussen ouders de omgang met de vader beperken?”

Ondanks dat Nederlands niet zijn moedertaal is, weet S.J. zijn gevoelens en ervaringen goed uit te drukken. Geëmotioneerd maar beheerst vertelt hij zijn kant van het verhaal. De laatste voogd die het gezin vorig jaar januari kreeg toegewezen zou vanaf de eerste dag partij hebben gekozen voor zijn ex-vrouw door naar „onderbuikgevoel te handelen.” Elke zitting zou „slechts een poppenkast zijn” en met een „paternalistische houding” zou jeugdzorg zijn belangen ondermijnen. Twee keer loopt hij uit de kamer weg om zijn tranen te deppen.

„Afgelopen vrijdag tijdens dat ene uurtje vlogen de kinderen weer in mijn armen. Ze zeggen: papa, wanneer kom ik weer bij je wonen? Ze zijn zo intelligent en hebben zoveel door. Ze komen in een loyaliteitsconflict.” Een antwoord blijft S.J. hen verschuldigd. „Ik kan er niet inhoudelijk op ingaan. Of ze het in jip-en-janneketaal uitleggen. Ik zie zelf ook geen perspectief meer.”

In de woonkamer zit ook Alfred Groenen van het Samenwerkingsverband van Ouders met Jeugdzorg. Hij krijgt per week tientallen telefoontjes van ouders, die tegen de werkwijze van jeugdzorg aanlopen. Hij geeft S.J. advies. „Samen hebben we uitvoerig over zijn drastische besluit gesproken. Ik heb ook zijn huisarts gebeld, ik wilde weten of ik niet te maken had met een geestelijk zieke man.”

Antwoord

Woensdagochtend tijdens het interview is S.J. ongeveer een dag in protest. Hij heeft hoofdpijn en een droge mond, maar staat nog achter zijn besluit.

Ook als dat betekent dat zijn kinderen straks helemaal geen vader meer hebben. „Voor sommige mensen is het waarschijnlijk niet te begrijpen wat ik doe. Maar ik kan zo niet meer leven. Mijn kinderen hebben door deze regeling nu ook al geen vader.” Jeugdzorg West is enkele weken geleden op de hoogte gesteld van zijn plan. „Ze hebben mij voor een gesprek uitgenodigd, maar hadden geen oplossingen.”

Mocht S.J. te komen overlijden dan hoopt hij dat hij „de politiek kan wakker schudden.” „Ik wil mijn kinderen terug. Ik ben geen uitzondering. De toekomst van meer kinderen staat op het spel.

Jeugdbescherming West kan in verband met de privacy niet inhoudelijk op de situatie ingaan, laat woordvoerder Birgit Diepstraten weten. „We betreuren het enorm dat meneer zich niet door ons gehoord voelt, maar we herkennen ons niet in de beschuldigingen.” De zorgorganisatie hecht er juist veel belang aan dat kinderen hun ouders kunnen zien, zegt de woordvoerder. „We zijn en blijven met de ouders in gesprek. Veiligheid voor de kinderen staat voor ons altijd voorop. We hopen dat vooral in hun belang meneer zijn staking niet voortzet. Zo’n besluit geeft mogelijk veel onrust.”

De voor- en achternaam van S.J. zijn bij de redactie bekend.

Meer nieuws uit Leiden

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.