Premium

Column Joyce van der Meijden: Armoe

Column Joyce van der Meijden: Armoe

Gezondheid, zeg ik. De man die net met orkaankracht een wolk aan bacteriën de treincoupé in slingerde, worstelt onhandig in zijn zak.

Zodra een net te kleine zakdoek zijn neus bedekt, schieten zijn ogen mijn kant op. Ik verwacht de gebruikelijke schaapachtige blik van verstandhouding tussen niezer en gezondheid-zegger. Maar hij kijkt me beschuldigend aan, alsof ik het was die zojuist de hele coupé liet douchen.

Meteen daarna flitsen mijn gedachten terug naar het nieuwsbericht in mijn krant. Over de tampon- en maandverbandarmoede in Nederland. Je zal maar zo enorm moeten niezen zonder de megagezellige bescherming die de blije tamponreclamedames genieten. De strakke meiden in niemendalbikini’s die altijd maar zorgeloos en schaterlachend van de hoge duikplank springen.

Want wat gebeurt er als je tijdens je menstruatie, slechts beschermd door een paar toiletpapiertjes, in een niesbui belandt? Er zijn vrouwen die zich door geldgebrek moeten behelpen. Gewoon hier in Nederland. Of nog erger meisjes, vrouwen in wording die geen dameshygiëneproducten, mooi scrabblewoord, krijgen van hun ouders. Te duur. In deze krant staat een stelling over gratis maandverband op de middelbare school.

Ik lees de lezerscommentaren. Iemand, een man, vindt dat we die tieners helemaal niets hoeven te geven omdat de jeugd bij hem in de buurt altijd luxe broodjes koopt. Nu krijg ik ook de kriebels van opgeschoten jongeren die de hele supermarkt blokkeren met hun eindeloze groepsdiscussies over de keuze tussen een focaccia parmaham en een pistoletje filet americain. Maar om nu te suggereren dat dit de standaard is voor iedere puber.

Stel je voor, je bent weer veertien. Slungellijf, pukkels, hormonen. En stel, je hebt een eigen budget waarmee je mag doen wat je wilt en dan sta je voor een dilemma. Eet je je saaie boterhammen, ervan uitgaande dat je die wel krijgt, in relatieve zekerheid. Of loop je in een bloeddoorlopen broek maar wel met dat lekkere broodje de supermarkt uit.

Nu pretendeer ik niet dat ik veel begrijp van het puberbrein. Maar terugdenkend aan mezelf als tiener durf ik te stellen dat ik mijn lunch, ontbijt, avondmaal en dekbed zou hebben ingeleverd als ik die ene in mijn geheugen gegrifte, imagoverbrijzelende, depressieve, doorgelekte wandeling vanuit de gymles had mogen overslaan.

De trein heeft mijn eindbestemming bereikt, ook die van de niezer want hij pakt zijn tas. Beleefd wil ik hem voor laten gaan. Chagrijn schijn je het beste met een glimlach te kunnen beantwoorden. Hij weigert. Ik kijk hem aan. Hij kijkt mij aan.

De conducteur fluit. Brommend geeft hij toe. Net wanneer ik tevreden over mezelf wil gaan zijn, zie ik het. De enorme vlek in zijn pantalon. Niezen in combinatie met een blaasprobleem is ook geen feest. Misschien moeten we ook eens nadenken over gratis incontinentie materiaal. O wacht, dat bestaat al.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.