Premium

Zwangere Leidse diabetespatiënte Orietta Koster durft weer te slapen dankzij sensor: ’Niet meer wakker worden was mijn grootste angst’

Zwangere Leidse diabetespatiënte Orietta Koster durft weer te slapen dankzij sensor: ’Niet meer wakker worden was mijn grootste angst’
Zwangere diabetespatiënt Orietta Koster pleit voor brede vergoeding van glucose-sensors. ,,De sensor is van levensbelang.”

Eindelijk, Orietta Koster (35) uit Leiden is zwanger. „Dat is bij type 1 diabetes niet vanzelfsprekend.”

Ze kon het eerst niet geloven. „Ik heb de volgende dag nóg een zwangerschapstest gedaan. Weer positief. Toch duurde het weken voordat ik besefte dat het echt zo was.”

De Leidse moest jaren wachten op ’groen licht’ om zwanger te worden. „Eerst moest mijn bloedsuikerspiegel stabiel zijn.” Bij diabetes is het risico op een miskraam of andere complicaties groter. Inmiddels is ze 23 weken in verwachting. „Het is pittig, ik ben erg vermoeid, maar het gaat goed. En dat is grotendeels te danken aan mijn sensor”, zegt Koster van actiegroep sensorvergoeding.nl.

Kindje

Onbezorgd is haar zwangerschap niet. „Wanneer mijn kindje straks vier maanden oud is, moet ik mijn sensor weer inleveren en dat vind ik totaal onverantwoord. Ik heb dan niet alleen meer de verantwoordelijkheid voor mijn eigen gezondheid, maar ook voor die van mijn kindje. Dat is niet te doen wanneer mijn bloedsuikers te veel schommelen en niet inzichtelijk zijn. Het is gewoon gevaarlijk.”

Ze kent voorbeelden waarbij het misging. „Een moeder met diabetes type 1 die door een te lage bloedsuikerspiegel op de fiets met kind en al tegen de grond ging. Een andere moeder werd wakker met kinderen én ambulancepersoneel in de huiskamer. De buurvrouw had haar zien liggen.”

Orietta Koster moet continu haar bloedsuiker in de gaten houden. Te hoog? Dan moet ze insuline injecteren. Te laag? Dan heeft ze suiker nodig. Voorheen moest ze 10, 15 keer per dag in haar vinger prikken. „Dat is een momentopname, je weet niet of je bloedsuiker aan het dalen is of juist stijgt.”

Nu meet de sensor met een onderhuids draadje automatisch om de 5 minuten haar suikerniveau. Gaat ze richting een hypo (te lage bloedsuikerwaarde) of een hyper (te hoge waarde), dan gaat het alarm af.

Levensbelang

Koster: „Een sensor is van levensbelang. Drie weken geleden overleed een man van 33 in zijn slaap aan een te lage bloedsuiker. Als hij een sensor met alarm had gehad dan had hij nog geleefd. Het was mijn grootste angst: niet meer wakker worden. Nu ik de sensor heb durf ik weer te gaan slapen.” Sensoren worden nu maar voor een beperkt aantal patiënten vergoed. Het gaat om kinderen, vrouwen met een zwangerschapswens, zwangeren en mensen die hun diabetes moeilijk onder controle krijgen.

Zo’n 50.000 diabeten krijgen geen vergoeding. „Álle glucose-sensors moeten worden vergoed vanuit de basisverzekering.” Veel andere Europese landen doen dat al. Het zorgt voor minder hypo’s, minder ziekenhuisopnames, minder ziekteverzuim en meer kwaliteit van leven. Het Zorginstituut onderzoekt nu vergoeding van de FGM-sensor (1600 euro per jaar). De Tweede Kamer besloot vorige week dat ook vergoeding van de CGM met alarm (4000 euro) onderzocht moet worden. ,,Dat zou mijn mooiste kraamcadeau zijn.”

Meer nieuws uit Leiden

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.