Leidenaar Hans van der Veen vertaalt gedichten over de dood: ’Zolang er leven is, is er dood’

Leidenaar Hans van der Veen vertaalt gedichten over de dood: ’Zolang er leven is, is er dood’
Hans van der Veen op begraafplaats Groenesteeg.
© Foto Jan van ’t Zelfde
Leiden

Dichters lijken een voorliefde voor de dood te hebben. Ze schrijven er althans graag en vaak over. Leidenaar Hans van der Veen selecteerde 22 Nederlandse gedichten over de dood en maakte er een Duitse vertaling van.

De Nederlandse en Duitse versies van de gedichten zijn gebundeld in het boekje ’Gelijk het gras/Schall und Rauch’. De bundel wordt op zondag 15 december gepresenteerd in de kapel van de rooms-katholieke begraafplaats Zijlpoort.

Het idee voor deze bundel ontstond afgelopen voorjaar op een andere Leidse begraafplaats: die aan de Groenesteeg. ,,Ik ben vriend van die begraafplaats. Van deze dodenakker ben ik sponsor voor het leven. Ik hield een lezing in de aula daar. Korrie Korevaart, vice-voorzitter van de stichting Terebinth, opperde dat ik die gedichten over de dood eens moest bundelen.’’ Zij krijgt zondag dan ook het eerste exemplaar.

Hans van der Veen, oud-docent Duits, heeft er plezier in om Nederlandse gedichten in het Duits te vertalen. Hij deed dat onder meer met poëzie van de Leidse dichters Pink Meltzer, Anton Korteweg, Cees van Hoore en Frank Koenegracht. Van het resultaat maakte hij bundels, waarin het Nederlandse en het Duitse gedicht broederlijk naast elkaar werden gepubliceerd.

Hij heeft nu acht dichters geselecteerd die poëzie over de dood hebben geschreven. ,,De dood is een geliefd thema. Geluk is vaak maar van korte duur. De dood is blijvend. Zolang er leven is, is er dood. Iedereen is er wel een beetje bang voor, maar dat is geen reden om de dood op afstand te houden. Ik vind het in elk geval boeiend om te lezen wat dichters erover te zeggen hebben.’’

Van der Veen vertaalde dodelijke gedichten van onder anderen Piet Paaltjens, Menno Wigman en Jean Pierre Rawie. ,,Piet Paaltjens is heel ironisch. Als hij een doodbidder over straat ziet gaan, dan maakt zijn hart een sprongetje. Hij verheugt zich bijna op zijn eigen dood.’’

,,Aanvankelijk voelde ik me het meest verwant aan Jean Pierre Rawie’’, zegt de Leidenaar. ,,Toch ben ik tijdens het vertalen het meest gaan houden van de poëzie van Menno Wigman. Hij is heel vormvast. Hij werkt soms met binnenrijm, soms met eindrijm en gebruikt daarnaast een vast aantal lettergrepen. Het is heel knap gedaan en lastig om te zetten naar het Duits. Daarnaast schuwt hij geen enkel onderwerp. De dood, seks, masturbatie; hij maakt het allemaal salonfähig.’’

Hans van der Veen werd gedwongen om ook over zijn eigen einde na te denken. ,,Mijn vrouw en ik hebben geen kinderen, maar wel heel veel spullen. Dat is iets om vooraf te regelen. Bij de notaris hebben we een testament laten maken en bij Yarden een vragenlijst ingevuld over onze uitvaartwensen. Nee, geen crematie, ik kies voor een begrafenis. Het liefst zou ik op begraafplaats Groenesteeg ter aarde worden besteld, maar daar wordt helaas niet meer begraven. Maar ik wil in elk geval wel een mooie steen.’’

’Gelijk het gras/Schall und Rauch’ van Hans van der Veen wordt zondag 15 december om 13.30 uur gepresenteerd op begraafplaats Zijlpoort in Leiden. Het boek is voor 9,95 euro te koop bij de boekhandels Kooyker, Mayflower, De Kler en de Rijnlandse Boekhandel.

Meer nieuws uit Leiden