Handbalvrouwen op Schiphol onthaald met lijflied ’Lekkerding’ [video]

Hoofddorp

De vermoeidheid was van de gezichten af te lezen, maar de trots en intense blijdschap nog veel meer. Onder muzikale begeleiding van volkszanger John West en rapper Lange Frans, die hun WK-lijflied ’Lekkerding’ ten gehore brachten, werden de handbalsters gisterochtend feestelijk onthaald in een hotel nabij Schiphol.

Hossend op een podium zingen de internationals, onder aansporing van aanvoerster Danick Snelder, uit volle borst mee. De vermoeiende vlucht vanuit het verre Japan vloeit voor even uit de benen.

Hoog bezoek

Met dikke wallen onder de ogen, de loodzware gouden plak om de nek en in aanwezigheid van familie en vrienden worden de speelsters toegesproken door minister Bruno Bruins van Sport en Anneke van Zanen-Nieberg, voorzitter van sportkoepel NOC*NSF. ,,De finale tegen Spanje was er een waarvan je blijft zeggen: waar was jij toen de handbalmeiden wereldkampioen werden? En wat was de ontlading groot toen Lois Abbingh twee seconden voor tijd die bal voor goud erin gooide”, sprak Bruins, die zelfs de ministerraad onderbrak om de sensationele ontknoping in de halve finale tegen topfavoriet Rusland te kunnen volgen.

Door de bomvolle zaal loopt een klein meisje met een oranje-shirtje met nummer 26 en ‘Tante Ansie’ op de rug. ,,Mijn nichtje’’, glundert de Spakenburgse Angela Malestein. ,,Ik heb zoveel leuke berichtjes gekregen. Zelfs van mijn oude basisschool, De Wegwijzer, hebben ze allemaal gekeken. Het is nog steeds niet helemaal geland. We zijn gewoon wereldkampioen, hoe dan? Ik geniet van ieder moment en we gaan voorlopig gewoon nog even door met feesten en alles doen wat niet-topsporters doen. Ik ga zeker voorop in de polonaise. Ik leef echt op een wolk. Dit had niemand verwacht. Laten we eerlijk zijn, we hebben natuurlijk ook het geluk mee gehad. Maar we hebben ook zo fantastisch gespeeld.’’

De rechterhoekspeelster had het WK bijna moeten missen. Twee weken voor het toernooi liep Malestein bij haar Duitse club Bietigheim een spierscheuring in haar linkerbovenbeen op, maar wonder boven wonder herstelde ze daarvan tijdig. ,,Ik ben ook nog ziek geweest tijdens het toernooi, maar heb echt alles gegeven. Ik ben zo trots, niet normaal. Eindelijk dat goud. Vanavond naar Beau en morgen nog het sportgala (waarvoor de handbalsters te elfder ure een nominatie voor sportploeg van het jaar ontvingen, red.), daar gaan we ook weer van genieten. Wéér een hoogtepuntje.’’

Snelder roemde de teamspirit. ,,Een zwaar ding’’, verzekert de aanvoerder, starend naar de trofee die ze in haar handen heeft. ,,En zeker met de emotionele waarde die erin zit, die weegt ook mee. Hoe verder we in het toernooi kwamen, hoe beter we ons voelden. Het geloof was er, iedereen zat er zo lekker in. We speelden met zoveel plezier en daarmee kun je dus goud halen.’’

Ultieme bekroning

De Volendamse Debbie Bont, die er op het (roemloos verlopen) WK in 2011 al bij was, is met haar 29 jaar een van de ’oudjes’ in de jonge ploeg. ,,Na al die tweede, derde en vierde plekken is dit de ultieme bekroning. Goud, daar vechten we al jaren voor. De weg ernaar toe was misschien nog wel mooier dan het moment zelf. We hebben altijd als team gespeeld, ook met die speelster die inmiddels gestopt zijn. Dat was onze kracht en die basis is er nog steeds. Er stond nu een goede mix tussen ervaring en talent. Dit toernooi was één grote rollercoaster. De overwinning op Noorwegen was natuurlijk historisch. En tegen Rusland haalden we echt een belachelijk hoog niveau. Een nationale volksheld? Nou, we blijven normaal hoor.’’

Tess Wester, die in de slotfase van de bloedstollende finale een hoofdrol opeiste en verkozen werd tot beste doelvrouw van het toernooi, genoot van de aankomst op Schiphol. ,,Hoe het was? Oranje vooral. En ondanks het vroege tijdstip toch behoorlijk druk. Ik heb ook zoveel hartverwarmende reacties gehad. De meest bijzondere was van één van mijn vriendinnetjes. Hoe trots ze was. Een heel intiem gesprek. Zo mooi.’’

Haar poging om - met nog zes seconden op de klok - een ‘fastbreak’ in te leiden, werd door de Spaanse Fernando Hernandez op onreglementaire wijze voorkomen. Ze blokte de uitworp van Wester en dat leverde haar een rode kaart en Nederland een door Abbingh benutte strafworp (30-29) op, een nieuwe regel. ,,Hét moment van het WK? Eigenlijk waren dat er voor mij twee. Die laatste kans van Rusland, die in het zijnet belandde, waardoor je de finale mag spelen. En natuurlijk de laatste twee minuten tegen Spanje inderdaad, waarin ik die open kans stop, uiteindelijk nog een bal pak en vervolgens die penalty mee krijg, waardoor je goud wint. Ik gooide hem tegen haar aan en wist niet dat de consequenties daarvan zo groot zouden zijn. Ik dacht dat we een vrije bal zouden krijgen, met nog zes seconden te spelen. Ik was echt verbaasd toen me verteld werd dat er een penalty kwam en had zoiets van: oké, hoezo dat?’’ Met een brede glimlach: ,,Maar ik vond het helemaal goed hoor.’’

Valse start

Nederland kende op het WK een valse start, met een nederlaag tegen Slovenië in de eerste groepswedstrijd. Een duel dat op voorhand een sleutelwedstrijd leek te zijn. Wester: ,,We zijn daarna meteen bij elkaar gaan zitten: hoe kan dit en wat gaan we hieraan doen? Dat heeft heel goed uitgepakt. En we hebben dit toernooi ook gewoon een flinke dosis geluk gehad. We hebben op de juiste momenten wedstrijden gewonnen en we hebben eigenlijk verloren waar het kon, zo bleek achteraf. Ik denk dat alles gewoon op zijn plek viel.’’

Terwijl de vertegenwoordigers van de pers langzaam afdruipen, betreedt West nog maar eens het podium. ,,Zullen we ‘m nog een keertje doen? Lange Frans is er al vandoor, die moest zijn kinderen naar school brengen. Maar ik ben er nu toch.’’

Onder aanvoering van (wie anders dan) Malestein wordt spontaan de polonaise ingezet en – op de melodie van You Sexy Thing (I Believe in Miracles), van Hot Chocolate – uit volle borst meegezongen: Jij kwam in mijn leven, ik zag jou daar staan, jij lekkerding. Ik wil jou alles geven (maar ik heb niet veel). Ik laat je nooit meer gaan, jij lekkerding.

Vanaf de ‘zijlijn’ klapt bondscoach Emmanuel Mayonnade enthousiast mee. ,,Ik hoor dit nummer al vier weken non-stop en heb nog steeds geen idee wat ze zingen’’, geniet de Fransman zichtbaar. ,Ik vind het een heerlijk lied, al is het alleen maar om het gevoel dat het bij me oproept. Dit is een uniek stel. Ik ben zo ongelooflijk trots dat ik de coach van deze meiden mag zijn.’’

Video’s Robert Toret / Mediahuis

Lees ook:

Handbalsters alsnog genomineerd voor sportploeg van het jaar

Noord-Hollands getint handbalteam wereldkampioen na zege op Spanje in finale [video]

Meer nieuws uit Sport

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.