Premium

Column Klootwijk: Industriestropen

Column Klootwijk: Industriestropen

Wouter Klootwijk is programmamaker en schrijver. Maar hij is bovenal geïnteresseerd in alles wat met eten en drinken te maken heeft of daar tegenaan schuurt.

Zelden wordt in media iets aardigs gezegd over fabrikanten die etenswaren maken. De meest verkochte boeken zijn al enkele jaren kookboeken. Verzamelaars hebben er kasten van vol en het houdt maar niet op. Telkens verschijnen nieuwe.

Maar nooit zal een culinair publicist in zijn of haar boek, of in een rubriek in de krant, of in een eigen internetkrantje dat weblog wordt genoemd, met onverholen bewondering spreken over producten uit de levensmiddelenindustrie. Dat de fabriek het beter kan dan grootmoeder. Nee hoor. Culi’s menen dat wat we zelf maken, thuis, altijd verheven is boven wat de industrie ons flikt. Fabrieken zijn verdacht. Niet als ze fietsen maken of lantarenpalen, wel hagelslag. Toch mag je blij zijn dat je niet zelf chocola hoeft te maken. Of je Engelse drop. Of dat je sardines in moet blikken thuis. Of appelstroop koken.

Kan dat dan, appelstroop zelf maken? Ja. Het staat in een receptenbundel van de uitgeverij van het tijdschrift Landleven. Een levendig blad ’ter inspiratie voor buitenwonen en buitenleven’. Op een flat in de stad heb je er niks aan. Of toch. Om in weg te dromen en het allemaal niet te hoeven doen wat er in wordt aanbevolen. Zoals in de winter in de rivier gaan zwemmen. Dat doen ze in Deventer, schrijft het blad. Of van afval een lamp maken voor op de veranda.

De losse receptenbundel van Landleven bevat aanwijzingen voor het maken van oud-Hollandse gerechten. En ouderwetse producten zoals gepekelde en gedroogde scharren. Wat een werk en je houdt er veertig liter bremzout water bij over, wat moet je daar nou mee?

Al even bewerkelijk, niet moeilijk, maar tijdrovend en aardgas vretend of elektrisch onvoordelig, is appelstroop. Het begint met een voor stadsmensen mogelijk nogal komisch probleem. Buitenlui zitten soms met een overvloed aan appels van eigen bomen. Bewaren voor de dorst, later, gaat niet. De opgewekte culinair redacteur van Landleven beveelt appelstroop aan.

Eerst de appels koken. Dat duurt geruime tijd, want het is op z’n minst een hele grote pan vol. De gekookte appels moeten door een zeef en het sap moet worden opgevangen. In dat sap zit het hem. Het moet uren en uren en uren worden ingekookt en denk maar niet dat je zelf een eindje kan gaan fietsen, want dan zal je net zien dat het alsmaar ietsje dikker wordende sap opeens aanbrandt aan de bodem van de pan. Roeren, roeren, roeren.

Na alle moeite heb je Groningen weer een aardbevinkje bezorgd (gas), maar dan toch kun je een paar potjes, die je eerst schoon kookte in sodawater, vullen met appelstroop uit eigen keuken. En is die beter dan? Niet wezenlijk. Er zijn een paar fabriekjes in Nederland - de beroemdste staan in Limburg - die veel energie-efficiënter stropen koken. Appel/suikerbiet of puur appel. En de allerbeste van appels en peren samen, doe je ze echt niet na. Hoeft ook niet. Gewoon kopen. Voor weinig.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.