Premium

’Ik heb er een hekel aan als mensen ruzie hebben’

’Ik heb er een hekel aan als mensen ruzie hebben’
Familiemediator Paula de Vries in gesprek met twee kinderen.
© Foto Marcel Rob

Voldoening van en mentale uitdaging in haar werk zijn belangrijk voor Paula de Vries. Eerst vond ze dat als (dialyse-)verpleegkundige, nu waakt ze er als familiemediator voor dat kinderen bij echtscheiding niet het kind van de rekening worden.

SERIE | Carrièreswitch

Als klein meisje wilde ik moeder en dokter worden, dat stond als een paal boven water. Toen ik er achter kwam dat je dan best wel lang moest studeren, werd het verpleegkundige. Tijdens bij mijn opleiding bij InHolland in Diemen werkte ik al in het Zaans Medisch Centrum en daar ben ik blijven hangen. Ik had het daar reuze naar mijn zin, met mensen bezig zijn gaf me toen al veel voldoening en in de zorg doe je veel levenservaring op. Dat je ook mensen moet wassen vond ik niet erg. Ik ben niet preuts opgevoed, dus het was voor mij geen verrassing hoe het er daar beneden uitziet. De wisselende diensten en de weekenden werken, vormden in het begin ook niet zo’n probleem.

Verder ontwikkelen

Maar na de geboorte van mijn eerste kind begon dat te veranderen. Bovendien wilde ik mijn kennis verder ontwikkelen. Toen ben ik naar de dialyse-afdeling gegaan. Dat is specialistischer werk, waarbij je je aandacht goed moet focussen. Je sluit de mensen aan op het dialyse-apparaat, je monitort ze, geeft medicatie en houdt in de gaten of er geen complicaties optreden. Maar je bespreekt ook de bloeduitslagen, hoe het thuis gaat en of ze nog ergens hulp bij nodig hebben. Op een gegeven moment weet je heel veel van ze, je bent net een soort maatschappelijk werker. Dat heb ik ook zeven jaar met veel plezier gedaan, maar op het einde werd dat minder door de reisafstand, kleine irritaties en toch ook weer de onregelmatige diensten. Ik wilde niet net zolang doorgaan totdat ik het helemaal niet meer leuk vond, want ik werk niet puur om geld te verdienen. Natuurlijk, er moet brood op de plank komen, maar voldoening en mentale uitdaging zijn zeker zo belangrijk.

Ik had gelezen over mediation en besloot me daar verder in te verdiepen. Ik heb er een hekel aan als mensen ruzie hebben, dan ben ik altijd de bemiddelende partij. Dus ben ik de opleiding gaan doen, met als specialisatie familiemediaton. Sinds oktober 2015 ben ik betrokken bij De Brug Mediation in Enkhuizen. Eerst om ervaring op te doen en vanaf 2016 ben ik zelfstandig MFN-registermediator en Familiemediator.

Conflicten

Ons bureau houdt zich vooral bezig met echtscheidings- en nalatenschapsmediation. Dat houdt in dat je mensen begeleidt bij echtscheidingen of beëindiging samenleving en ze ook helpt bij de financiële afwikkeling. Als een stel kinderen heeft, moet bijvoorbeeld de alimentatie geregeld worden of een ouderschapsplan opgesteld worden. Bij nalatenschapsmediation gaat het vaak om conflicten die ontstaan, doordat er dingen uit een testament of erfenis naar voren komen die de nabestaanden niet hadden verwacht. Het is vaak ook een erkenningskwestie. Een kind dat zich niet gehoord of gezien voelde door vader of moeder, of juist heel veel heeft gedaan maar zich niet beloond voelt.

Behalve de ouders begeleiden we bij echtscheidingsmediation ook de kinderen. Daar voel ik me echt verantwoordelijk voor. Een scheiding is nooit de schuld van de kinderen, maar elk kind denkt dat wel eens. Het is dus heel belangrijk om ze mee te geven dat hun ouders altijd hun ouders blijven. In het begin voerde ik dat soort gesprekken op gevoel, inmiddels werk ik volgens het programma De Kinderen Scheiden Mee. Dat neemt kinderen al op voorhand mee in het traject, om problemen achteraf te voorkomen. Naast de gesprekken met de ouders voer ik daarom ook altijd drie individuele gesprekken met alleen de kinderen.

Verdrietig

Daarin draait het om hen en praten we over hoe zij over de scheiding hebben gehoord, hoe dat voor hen was en hoe ze zich voelden. Sommige kinderen zijn verdrietig, anderen zeggen juist: het is beter zo. Ook hebben we het over wat er voor hen verandert, wat ze moeilijk vinden en hoe we ervoor kunnen zorgen dat het zo goed mogelijk werkt. Ik vertel ze ook wat ik met de ouders heb afgesproken en vraag hoe zij daarover denken. Een kind moet immers altijd een van z’n ouders missen als het bij de ander is. Maar er zijn misschien ook dingen die niet veranderen of beter worden. Zoals misschien twee keer je verjaardag vieren. In de slotsessie koppel ik dingen terug naar de ouders en is het aan hen wat ze daarmee doen. Zij zitten natuurlijk ook nog volop in de emotie, dat moet een plek krijgen. Uiteindelijk moeten ze elkaar niet meer zien als ex-partner maar als mede-ouder. Dat is moeilijk, maar wel in het belang van de kinderen. Zij zijn immers degenen die er écht niks aan kunnen doen.

Ik zeg ook altijd tegen ouders: leg de lat niet te hoog. Je hoeft niet als vrienden uit elkaar te gaan, als je na een tijdje maar weer op een normale manier met elkaar kunt communiceren.”

pluswerken14_180120_carriereswitch.pdf

pluswerken14_180120_carriereswitch.pdf

Meer nieuws uit Achtergrond

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.