Premium

Column 60 seconden: ’Alsof mijn linkerborst onder de guillotine belandt’

Column 60 seconden: ’Alsof mijn linkerborst onder de guillotine belandt’

In het ziekenhuis willen ze altijd weten of ik nog besta. Dat is een beetje vreemd, want ik ga naar het ziekenhuis omdát ik (nog) besta. En om langer te kunnen bestaan.

Bij de balie nemen ze mijn persoonlijkheid dan snel door. Legitimatie? Check. Huisarts? Check. Telefoonnummer? Check. Verzekering? Check. Dan volgt meestal een korte blik op mijn gezicht. Lijk ik nog op de foto in mijn paspoort? Ja, verdomd. ,,We moeten dat elk jaar controleren mevrouw’’, zegt de receptioniste steevast verontschuldigend.

Levend en wel meld ik me bij de afdeling radiologie, voor een jaarlijkse borstfoto. Nooit een pretje, maar het moet. Nee, dat is niet waar, het moet niet, het is wenselijk. Stel dat zich woekerende cellen in mijn lichaam hebben genesteld.

De radiologe gaat voortvarend te werk. Ze duwt mijn ontblote bovenlichaam tegen het fototoestel en hopla daar klapt een luikje omlaag. Het is alsof mijn linkerborst onder de guillotine belandt. Ik krimp ineen en helaas, dan raak ik uit positie. ,,We doen het even opnieuw’’, zegt de radiologe. Natuurlijk. Alles voor een paar goede foto’s (al ziet dit er verre van Instagrammable uit).

De verpleegkundige weet een half uur later te melden dat alles ok is. Dat is dan wel weer aangenaam.

Ik mopper wat over de fotografiesessie bij radiologie. Dat het nooit plezierig is, maar dat het deze keer extra pijnlijk was. ,,Nieuw apparaat’’, zegt de verpleegkundige. ,,Maakt betere foto’s dan het vorige. Maar veel vrouwen klagen er wel over. Ze hebben vaker last dan vroeger.’’

Met beurse plekken verlaat ik het ziekenhuis. De zon schijnt, het is bijna lente. Ik heb pijn, maar ik besta. Mijn ’APK-keuring’ voor 2020 zit er weer op.

Meer nieuws uit Leiden

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.