Premium

Bo, snackbarhoudster in Rijpwetering, houdt niet van patat

Bo, snackbarhoudster in Rijpwetering, houdt niet van patat
Bo Wongkratai en vriend Richard Wood in snackbar Bij Bo in Rijpwetering.
© Foto Hielco Kuipers
Rijpwetering

Niet van patat houden en toch een snackbar beginnen. Het lijkt een beetje vreemd, maar Bo Wongkratai - die er onlangs eentje in Rijpwetering opende - ziet dat toch echt anders.

De geboren Thaise, die al acht jaar in buurdorp Oud Ade woont, droomde al lang van een eigen restaurant. Toen ze vorig jaar zomer merkte dat snackbar De Halte bij het Hertogspark minder begon te lopen, vroeg ze de exploitant of ze erin kon. „Volgende week al”, was het antwoord. Ook de eigenaar vond dat prima, op voorwaarde dat de patat niet helemaal zou worden verdreven.

Het betekende allerminst dat Bo er ook snel in kon. Er bleek van alles kapot, van de frituur en een warmhoudmachine voor saus tot de vaatwasser, de diepvries, een wc en apparaten om koffie te zetten, slush puppies en milkshakes te maken. Ook was het zaakje ’nogal vies’ in de ogen van Bo en haar vriend Richard Wood. Daar kwam nog bij dat ze de zaak graag een make-over wilden geven. Omdat ze beiden nog banen hadden, betekende dat eindeloos veel avonden schoonmaken, repareren, verven en nog zo wat.

Begin januari, Bo had haar baan opgezegd in de keuken van de Haagse hogeschool, konden de deuren eindelijk open van ’Bij Bo’. Onder de naam Bo had ze namelijk ook al - vanuit haar kleine keukentje thuis - het eten voor thuisdiners en feestjes verzorgd.

Omdat de snackbar maandenlang dicht was geweest, was het er direct ’erg druk’. Hoe fijn dat ook voelde, haar gebrek aan snackbar-ervaring brak Bo soms op. Patat bleek niet altijd even goed doorbakken en loempia’s waren soms nog koud van binnen. Maar ja, haar vriend wilde graag even de kat uit de boom kijken voordat hij zijn baan bij Sushi-Ran in Leimuiden verruilde voor de frituur van Bo.

Twee keukens

Inmiddels hebben Wood en Wongkratai ieder een eigen keuken. Hij frituurt alsof hij nooit anders heeft gedaan. Zij staat, in een aangepast keukentje naast hem, Thais te wokken. Met veel vers gesneden groenten, zonnebloemolie en zaken als bouillon, oestersaus en Thaise curries die citroengras en laos kunnen bevatten. Lastig is wel dat internet het niet doet in dit stukje buitengebied. Online bestellen via de website is dus niet mogelijk. Wongkratai: „Men moet dus ons 06-nummer bellen of langskomen.’’

En wat vertellen sommige klanten haar? Dat ze net zo weinig met patat hebben als zij en juist genieten van ’haar’ groenten. Denk overigens niet dat Bo een hekel heeft aan de Nederlandse keuken. Ze vindt het geweldig dat die soms zo opgaat met de seizoenen. In de voor haar wel erg koude winter - ’in Thailand is het zelden kouder dan 18 graden Celsius’ - geniet ze bijvoorbeeld met volle teugen van stamppotten, erwtensoep en Hema-worsten.

Toch ziet ze uit naar de warmere tijden. Tijden waarin het terras met een royaal uitzicht op de weiden tussen Rijpwetering en Oud Ade weer vol zal lopen met dorpsgenoten, fietsers en campinggasten. Tijden ook waarin ze haar gasten, naast de gewone milkshakes, ook een Thaise variant wil laten proeven. „Met kokos, ananas en ijsklontjes. Héérlijk.”

Mensen gelukkig maken, daar wordt ook Bo gelukkig van. En als iemand ergens ongelukkig van wordt, dan moet-ie het vooral tegen haar zeggen. Ze zet dan alles op alles om het weer goed te maken. Neem de klant die via Facebook klaagde dat haar loempia een beetje koud was. „Kom een warme halen”, antwoordde Bo. „En je krijgt een Thaise kip-saté gratis. Lekker dat ze het vond.”

Gemeenschap

Het mooie van de snackbar is ook, zo merken ze, dat het ze dichter bij de gemeenschappen hier brengt. Gemeenschappen waar velen elkaar van jongs af aan kennen en nieuwelingen zich al gauw een outsider voelen. ,,We zeiden wel altijd gedag. Maar nu voeren we hele gesprekken’’, meldt Wood, een Brit van geboorte. ,,Mensen in Nederland zijn echt lief’’, vindt Wongkratai. Ze vindt het ook mooi dat kinderen in Nederland, ze heeft er drie, wat terug mogen zeggen tegen hun ouders. ,,In Thailand mag je als kind alleen maar luisteren.’’

Naar haar vaderland wil ze nooit meer terug, ook doordat ze er zoveel slechte herinneringen aan heeft. Zo verloor ze als kind haar vader en moeder en rustte op haar zwangerschappen geen zegen. Of mannen vonden net in die tijd een ander. Of, zoals in 2004, een tsunami sloeg toe. Met restaurant, huis en al werd haar toenmalige echtgenoot in dat rampjaar meegesleurd. Bo: ,,Ik voel nu echt dat ik hier iets opbouw, iets waar ook de kinderen kunnen werken. En daar ben ik ontzettend trots op.’’

Meer nieuws uit Leiden

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.