Premium

Column Jaap Visser: Loeien om aandacht in de dorpswildernis

Column Jaap Visser: Loeien om aandacht in de dorpswildernis

De Houtkamp maakt een ontheemde indruk. De toegangshekken tot de verfijnde landschapstuin en de waterschapsheuvel zitten op slot. Er is veel kaalslag, her en der staan stapels sierstenen op stratenmakers te wachten en de hardhouten bruggen zien eruit alsof ze zojuist onder handen zijn genomen.

Het park, de oase van Leiderdorp, is ontegenzeggelijk in de overgang. Naar wat precies moet van ’t voorjaar blijken. De Houtkamp wordt nieuw leven ingeblazen. Moest ook wel, want na een halve eeuw was de rek eruit.

Ik was er jaren niet meer geweest, in het park waarvan ik vroeger elk pad en elke uithoek kende. De laatste keer was toen zoon Lev nog alle dagen de Disneyfilm ’Brother Bear’ wilde kijken en als je hem vroeg wat hij later wilde worden ’beer’ antwoordde. Wel was hij tegelijkertijd ook een fanatiek berenjager en voor de jacht was De Houtkamp, de wildernis in de buurt van opa en oma (mijn ouders), uitgelezen terrein.

Het goot van de regen op de koude zondagmiddag dat ons beertje voor het laatst in de Houtkamp achter zijn soortgenoten aan joeg. Lev sjorde zijn jachtriem om zijn regencape, hing de verrekijker om zijn nek, pakte zijn favoriete verkenningstochtenstok, die altijd bij de voordeur op hem stond te wachten, en was al op weg naar de auto. De kleddernatte dorpsrimboe was uitgestorven en na een half uurtje manhaftig struinen en spieden hield mijn druipende berenjong het voor gezien. ’Volgens mij houden beren niet van regen pap, laten we naar huis gaan.’

De Houtkamp ontsproot begin jaren zeventig bij ons om de hoek. Ik groeide als het ware mee met het park waarin ik ravotte en voetbalde, en zelfs heb gezwommen en geschaatst. De uitgestrektheid tussen het oude en nieuwe dorp bood ook de kortste, namelijk diagonale fietsverbinding naar RCL, zodat ik mij ’s avonds na de voetbaltrainingen door een duister woud huiswaarts spoedde.

Ik wandelde er met de hond, speelde er met de kinderen van mijn zussen, schuifelde voetje voor voetje met mijn moeder door het groen toen een rollator haar moest helpen op de been te blijven, en voerde mijn eigen kroost mee naar de kinderboerderij waar het enorme varkenspaar telkens weer een bezienswaardigheid was. En dan had je natuurlijk die beren nog.

De Houtkamp is ferm, ruig en geraffineerd, maar was toe aan een grote beurt die het park nieuwe vitaliteit moet geven. Er zijn plannen voor een muziektent naar Brabants model, zo’n tochtig podium waarop de plaatselijke fanfare mag staan blazen en trommelen. Waarom ook niet, hoe veelzijdiger het park, hoe groter de verscheidenheid aan bezoekers die het omarmen. En dat verkleint de kans op vandalisme, dat De Houtkamp in de jaren tachtig bijna om zeep hielp.

Bij de kinderboerderij staat het rund dat hier de topattractie moet zijn als een bezetene te loeien om aandacht. Laat het park maar weer gauw gaan ontluiken.

Jaap Visser

Meer nieuws uit Leiden

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.