Premium

Column Wouter Klootwijk: Ode aan oud blikje

Column Wouter Klootwijk: Ode aan oud blikje

Wouter Klootwijk is programmamaker en schrijver. Maar hij is bovenal geïnteresseerd in alles wat met eten en drinken te maken heeft of daar tegenaan schuurt.

Het tevreden gevoel: mij kan niks gebeuren. Het overkomt je als je een goede jas gekocht hebt. Of een blik sardines bij je hebt. Niet eens dat je dat blik onderweg open gaat maken. Maar de zekerheid alleen al dat het zou kunnen; in de trein naar Milaan of Berlijn. Voelt goed.

In Deventer was een bijeenkomst in een klein theater. Op het podium een verzameling mannen. Het ging over conservenblikken en de bijeenkomst was er omdat in Deventer honderd jaar lang al blikken worden gemaakt. De mannen was gevraagd allemaal een blik mee te brengen waarover ze iets te zeggen hadden.

Verrassing: drie keer kwam een blik sardines uit een binnenzak. En drie keer hetzelfde verhaal. Je had er niet op gerekend, maar tingeling, visite. Wat nu te trakteren? Blikje sardines is de redding; gezellig, op het nippertje.

Vandaag 200 jaar geleden kwamen twee Fransmannen bij elkaar in Nantes, havenstad in de oksel van Bretagne. De ene man had een manier bedacht om visjes langer dan een dag goed te houden. Hij deed ze met zout en olie in een aardewerken pot. De andere man had iets dergelijks bedacht, maar nog beter. Hij had voedsel in een glazen pot gedaan, die goed afsloten en verhit. Het voedsel bleek veel langer houdbaar dan ooit eerder was vertoond. Later is de methode wecken gaan heten, omdat de Duitse glasfabrikant Weck de Franse vinding ging toepassen.

Maar die twee mannen in Nantes. Ze bespraken met elkaar iets nieuws. Visjes zouden ook in blik kunnen. Inblikken is ongeveer hetzelfde als wecken. En de visjes waar ze het over hadden, waren sardines.

Morgen is het 200 jaar geleden dat de mannen de eerste sardines in een blikje opsloten. Even later had Nantes de eerste conservenfabriek ter wereld en waren sardines het eerste industrieel vervaardigde voedsel dat niet kon bederven. Zolang je het blik maar dichthield.

Een vergeten revolutie. Het conservenblik maakte het mogelijk om voedsel jaren te bewaren. Het kon helpen honger te stillen in gebied waar voedselschaarste heerste en het maakte brutale oorlogen mogelijk, verder van huis. Soldaten kregen eten mee in blik.

En opeens halverwege de vorige eeuw is het tweederangs geworden. Wat in blik zit, is niet zo goed als vers voedsel. Dat beweren lui die naast de koelkast zijn geboren en niet beter weten dan dat een koelkast een alledaags natuurverschijnsel is. Je hebt hem gewoon en iedereen heeft er een. Wacht maar tot wat langer de stroom uitvalt.

Krijgt het blik bonen plotseling weer de waardering dat het verdient.

Trouwens, ook conservenfabrikant Hak heeft laatdunkend over conservenblikken gedaan, door te suggereren dat bonen in een glazen pot beter zijn. Dat zijn ze helemaal niet. En nota bene propt Hak nu zijn bonen in een plastic zak die straks de zee in waait.

Maar wat een geluk. Het twee eeuwen oude blikje sardines. Hartelijk gefeliciteerd, wij, met dat blikje.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.