Premium

Doorstroommakelaar helpt Katwijkse huurders die dringend andere woning nodig hebben: ’Sinds ons gesprek gooi ik heel veel weg’

1/2
Katwijk

Het gebeurt niet dagelijks dat bij Dirk (91) en Marrie (85) de Jong iemand aanbelt met een aantrekkelijk aanbod om te verhuizen. Het Katwijkse echtpaar had zich al verzoend met de gedachte dat de knusse hoekwoning in de Jan van Galenstraat hun laatste onderkomen is.

Asmae Habbout komt deze middag opgetogen melden dat zij daar snel verandering in kan brengen. De nieuwe doorstroommakelaar van woningcorporatie Dunavie, bij wijze van experiment aangesteld om een huis op maat te zoeken voor huurders, heeft goed nieuws: er is een seniorenwoning vrijgekomen in De Zwanenburg. Dat zou een uitkomst zijn voor Dirk en Marrie, die te veel ouderdomsgebreken krijgen om nog comfortabel te wonen in hun huidige huis.

„Ja, maar dat wil ik niet”, is niettemin de eerste reactie van Marrie. „Waarom niet”, vraagt Habbout op neutrale toon aan de keukentafel. „Mijn tante heeft daar ook gezeten, De Zwanenburg trekt mij niet zo”, klinkt het. „Ik heb mijn zinnen helemaal gezet op De Driehoek. Daar blijf ik dan liever op wachten.”

Tuinhuis

De Katwijkse woont met haar steeds vergeetachtigere man Dirk (91), die vier dagen per week naar de dagopvang in Cleijn Duin gaat, al bijna een kwart eeuw in het oude huurhuis van haar moeder. Een heel fijne plek, begrijp haar niet verkeerd, die ze moeilijk achter zich kan laten.

Als opa en oma hebben ze er lekker veel speelruimte voor hun 22 kleinkinderen en vijftien achterkleinkinderen, vooral dankzij het mooie tuinhuis. „En ze komen allemáál”, klinkt het glunderend, in karakteristiek Katwijks. „Geen uitzondering.”

Ze wijst naar een beschilderd bordje aan de muur, dat duidelijk afwijkt van omringende Bijbelse wijsheden – het is een lofzang van een kleindochter op de gezelligheid bij oma in huis.

„We hebben hier altijd naar tevredenheid gewoond”, benadrukt Marrie. „Maar nu we ouder worden, merken we hoe lastig het is dat op de bovenverdieping geen wc is. En dat het huis heel smal is, waardoor ik te weinig ruimte heb met mijn looprek.”

Nadat ze een keer lelijk ten val was gekomen, schreef Marrie zich in als woningzoekende bij Holland Rijnland. Ook liet ze zich op de wachtlijst zetten bij De Duinrand, in de hoop daar als echtpaar een zorgwoning te kunnen betrekken. „Het wordt me te veel om alles hier in mijn eentje draaiende te houden”, zegt ze. „En elke dag verpleging over de vloer laten komen, dat wil ik ook niet.”

Een paar weken geleden kreeg Marrie een slecht bericht: ze kunnen niet samen naar De Duinrand, alleen haar man komt daarvoor in aanmerking. Dan houdt het op, was haar stellige antwoord. „Zolang het samen gaat, willen wij samen blijven.”

Verzoek

Haar dochter belde daarop Dunavie met het verzoek om in de Jan van Galenstraat een toilet of badkamer te maken op de benedenverdieping. Een medewerker van de woningcorporatie moest haar teleurstellen, maar seinde wel meteen de nieuwe doorstroommakelaar in. Het leek haar typisch een geval waar Habbout zich nadrukkelijk op richt: gezinnen die te klein wonen, of die vanwege ziekte of ouderdom juist naar een kleiner of gelijkvloers onderkomen willen.

Hoe schrijnend die verhalen soms ook zijn in een woningmarkt die vooral in de sociale huursector op slot zit, tot dit jaar kon Dunavie niets voor ze betekenen. Nu wel, doordat de inschrijftijd niet langer bepalend hoeft te zijn. In samenspraak met de gemeente Katwijk en Stichting Huurdersbelangen de Duinstreek mag de nieuwe doorstroommakelaar ten minste een jaar lang ’maatwerk leveren’. ,,Ik kan meedenken over de zorgen die huurders vaak hebben over verhuizen, verhuiskosten of de hoogte van de huur.’’

Dankzij haar bemiddeling kunnen Dirk en Marrie de Jong voorrang krijgen boven een echtpaar dat langer op de wachtlijst staat. In navolging van andere gemeenten wil de woningcorporatie op deze manier een sociaal gezicht laten zien, en bij gebrek aan voldoende nieuwbouwhuizen toch voor enige doorstroming zorgen. „Elke huurder die we kunnen helpen, is meegenomen”, zegt Habbout.

Onder dat motto heeft zij sinds begin januari twintig vaak emotionele gesprekken gevoerd bij huurders thuis, en in enkele gevallen al een vrijgekomen huis kunnen aanbieden.

„Als iemand uitspreekt graag naar een seniorenwoning te willen verhuizen, is de kans veel groter dat ik iets kan betekenen, dan wanneer het om een specifiek complex of een bepaalde straat gaat. En wat ik doe, is geheel vrijblijvend: als mevrouw De Jong uiteindelijk besluit dat ze toch liever hier blijft, dan is dat haar goed recht.”

Betijen

Een week eerder zat de doorstroommakelaar hier in de Jan van Galenstraat voor een eerste gesprek aan de keukentafel. Ze vertrok met de mededeling er werk van te gaan maken. „Dat viel me mee”, zegt Marrie de Jong. „Mijn dochter, die er ook bij was, drukte me meteen op het hart dat ik geen ’nee’ moest gaan zeggen. Ik zei: laat me even betijen. Dat duurde niet zo lang: we hebben ons eraan overgegeven.”

Ze valt even stil, buigt iets naar voren, alsof ze een geheim opbiecht. „Ik heb helemaal in mijn hoofd dat we hier weg gaan. Het is heel gek, maar sinds ons gesprek vorige week ben ik al een heleboel aan het opruimen. We kunnen al die troep die we hebben verzameld toch niet allemaal meenemen. Dat ik zoveel weggooi, had ik niet van mezelf verwacht. Ik hang overal aan, maar nu laat ik het los.”

Dat ze in De Driehoek hogere huurlasten krijgt, als daar een plekje vrijkomt, vindt ze niet erg. „Mijn man heeft altijd wat gespaard, dat geld kunnen we aanspreken. Liever wat meer betalen voor een prachtplek, dan al deze ongemakken hier. Ik zou graag nog een poosje bij elkaar blijven. Daar heb ik alles voor over.”

Hoewel ze niet zal ontkennen dat het een spannende tijd is, haalt Marrie de Jong haar schouders op. „Je moet wel zorgen, maar niet te bezorgd zijn. Ik denk altijd maar: er is er één die regeert, die heeft het allemaal in de hand.”

Lofzang

Bij het afscheid drukt Habbout haar een plattegrondje in de hand van De Zwanenburg, voorzien van een subtiele lofzang op de goede ouderenfaciliteiten en de gezelligheid daar. „En weet u?”, zegt ze. „Jullie gaan daar minder huur betalen dan hier.”

Marrie de Jong laat die woorden even op zich inwerken. „Iets om over na te denken”, zegt ze. „Niets is veranderlijker dan de mens.”

Meer nieuws uit Duin- en Bollenstreek

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.