Premium

Leidse ’Heppie Vegan’ Nancy de Heer en haar niet aflatende strijd tegen dierenmishandeling en -leed

Leidse ’Heppie Vegan’ Nancy de Heer en haar niet aflatende strijd tegen dierenmishandeling en -leed
Nancy de Heer voor het politiebureau aan de Leidse Langegracht, waar ze aangifte heeft gedaan tegen de mishandeling van varkens: ,,Ik ben gedrevener dan ooit.’’
© Foto Taco van der Eb

Het leven van de Leidse Nancy de Heer staat al sinds jaar en dag in het teken van dieren en hun welzijn. Via haar Stichting Stem voor Dieren vraagt ze daar met niet aflatende gedrevenheid aandacht voor. Afgelopen week deed ze op het politiebureau aangifte tegen de mishandeling van varkens in slachthuis Westfort, naar aanleiding van de schokkende beelden van de verborgen camera. Haar nieuwste boek Heppie Vegan over een leven als veganist ligt net in de boekwinkel.

Kistkalfje redden

„Ik kom uit een echt kunstenaarsmilieu. Mijn vader had een kindertheaterbureau en was manager van artiesten als Nico Haak, Pipo, Malle Pietje, dat soort gasten. Ik ging vaak met hem mee naar artiestenfeesten en begon op een gegeven moment zelf ook met het schrijven van songs.

Als kind speelde ik altijd buiten, op een toen nog braakliggend terrein bij het kanaal in Leiden Zuidwest. Op een gegeven moment zag ik daar een boerderij in de fik staan. Ik hoorde omstanders zeggen dat er kistkalveren in de stal stonden. Kistkalveren? Ik wist niet wat dat woord betekende, maar toen ze het me uitlegden, ging ik meteen uit m’n dak. Het idee dat zo’n kalfje in een smal kistje staat, er nooit uit mag en na vier maanden wordt geslacht!

Ik rende naar dat terrein, zag het dak van de boerderij instorten en vlak daarna twee kalfjes naar buiten rennen, zó het kanaal in. Ik sprong het water in en trok een van de kalfjes naar boven, net voordat het onder water zou verdwijnen. Even later stond het vol met politie- en brandweermensen, die het kalfje en mij uit het water hielpen. Ik zei meteen: ’Hij gaat toch niet terug in die kist?’ ’Nee hoor’, zei een brandweerman, ’deze gaat naar een goede boer’. Ik dacht: jaja, dat zal wel – ik was een jaar of elf, maar begreep toen al dat hij loog.”

Hek van de dam

„Vanaf het moment dat ik dat kalfje redde, zijn dieren en is dierenleed de rode draad in mijn leven geworden. Als kind haalde ik overal cavia’s vandaan, konijnen, honden, noem maar op. Mensen kwamen bij mij als ze geen raad met een dier wisten. Mijn vader was een schat. Hij zei tegen mijn moeder: ’Geef Nancy een eigen stukje van de tuin met een schuurtje’. Daar kon ik kippen en konijnen houden. Honden hadden we ook, die heb ik altijd gehad.”

Duikelaartje

„Voor een baas heb ik nooit gewerkt, daar ben ik geen type voor. Ik heb altijd schrijver willen worden, maar ik heb ook een honden-uitlaatdienst gehad, ben ghostwriter, eindredacteur en schrijf boeken. Zo scharrel ik mijn kostje bij elkaar. Mijn eerste boek, Schoolpijn, verscheen in 2006. Dat ging over een meisje dat gepest werd op school, maar het ging eigenlijk over mezelf.

Ik ben vroeger gepest op school. Niet om mijn uiterlijk, maar om hoe en wie ik was. Omdat ik altijd met dieren bezig was. Als ik kinderen wormen zag doorsnijden of een bij op haar rug leggen, dan werd ik witheet. Tekenden ze een spin op hun hand, liep ik voorbij, hielden ze die hand voor me met: ’Brr, Nancy, een spin! Moet je die niet redden?”

’Stem voor Dieren’

„Elf jaar geleden heb ik een stichting opgericht, Stem voor Dieren. Ik had in die tijd een enorme burn-out, ik leefde volledig naast mezelf, was niet gelukkig met m’n toenmalige relatie en altijd alleen voor anderen bezig. Op een gegeven moment dacht ik: nu ga ik iets doen waar mijn hart ligt. Een stichting opzetten van waaruit ik het ’officieel’ voor dieren kan opnemen. Ik heb sinds die periode boeken over dierenleed geschreven en het Handboek Dierenwelzijn om dierenleed bij de politiek onder de aandacht te brengen. Ja, ik heb het gevoel dat ik er goed werk mee doe. Ik genereer er bekendheid door over mishandelde dieren. Mensen weten me te vinden.”

Geen vetpot

Stem voor Dieren bestaat door donateurs en sponsoren. We werken met twaalf vrijwilligers, allemaal mensen met hart voor dieren en ieder met zijn of haar eigen expertise. Ik werk zelf zo’n 25 uur per week binnen de stichting, uiteraard ook vrijwillig.

Dat is, in combinatie met mijn baan, best druk. Ik heb mijn eigen tekstbureau, maar heb niet veel nodig. Om luxe, dure vakanties en sieraden geef ik niets. Geluk zit in andere dingen, zoals het contact met mijn kinderen, schoondochters en kleinkinderen. Als mijn kleindochter van vijf en ik elkaar aankijken, dan begrijpen we elkaar zonder woorden.”

De politiek in?

„De politiek in? Nee, niets voor mij. Ik ben lijstduwer geweest bij de Partij voor de Dieren, maar de politiek is zwaar. Dat heb ik gezien aan een goede vriend van me, Dick de Vos, voormalig Leids raadslid voor de PvdD. Hij heeft veel voor elkaar gekregen, zoals het vuurwerkverbod in Leiden, maar hij vergaderde soms wel tot diep in de nacht. Ik heb mensen gezien die door de politiek in vijf jaar tijd twintig jaar ouder zijn geworden.

Het is goed zo. Ze vragen me in Den Haag, met name vanuit de PvdD regelmatig om bij te springen. Ze kennen me in de Haagse politiek.”

Aangifte slachthuis

„Iedereen heeft die schokkende beelden op tv gezien van de slachterij in IJsselstein, waar varkens vol pijn en stress naar hun einde gaan. Ze worden geslagen, zelfs door de aanwezige dierenartsen en door kinderen. Iedereen geschokt. Maar niemand doet wat en er verandert niks. Er zullen steeds nieuwe schokkende beelden komen. Dieren worden op gruwelijke wijze aan hun einde gebracht, dag in, dag uit, zo ’economisch’ en ’efficiënt’ mogelijk. Mishandelingen: ze zijn strijk en zet. En de politiek doet er niets tegen. Rutte ziet die beelden toch ook?

Vorige week ben ik bij het politiebureau aan de Langegracht aangifte tegen die slachterij gaan doen, in navolging van de PVV en PvdD, die mijn initiatief toejuichen. Het is een statement. Misschien zijn er meer mensen die het willen doen. Ik hoop iets los te maken. Ik ben gedrevener dan ooit.”

’Zou je dat wel doen?’

„Toen ik het politiebureau belde om een afspraak voor de aangifte te maken, zei de agente aan de telefoon: ’Zou u dat wel doen? Realiseert u zich dat uw aangifte ten koste gaat van ernstige delicten, waar nu minder tijd voor is?’

Ik zei: ’Heb je die beelden gezien? Als je het over ernstige delicten hebt, dit zijn ernstige delicten.’ Ja, ze had die beelden wel voorbij zien komen, maar er niet naar kunnen of willen kijken. Gelukkig was de agente die de aangifte opnam, heel respectvol. Ze wilde alles weten van de stichting en vond het tof dat ik aangifte deed.

Het gekke is: als iemand op straat zijn hond een trap geef, staat heel Facebook vol met verontwaardigde reacties. Dan is de wereld te klein. Wat er dagelijks met al die koeien, varkens en kippen in de megastallen gebeurt, is structureel, maar daar hoor je niemand over. Koeien die vroeger twintig jaar werden, worden nu maar vijf, dan zijn ze letterlijk uitgemolken en kunnen ze naar de slacht. Kalfjes die meteen na de geboorte bij hun moeder worden weggehaald. Wist je dat zo’n koe een week lang om haar kind blijft roepen?”

Actie ’criminele boeren’

„Ik ben ook bezig met een aanklacht tegen een bekende varkenshouder. Hij heeft bedrijven in Duitsland gehad, maar daar een beroepsverbod gekregen. Samen met organisaties als Animal Rights hoop ik het voor elkaar te krijgen dat zijn vergunningen ook in Nederland worden ingetrokken.

Ik heb beelden gezien dat hij - of zijn zoon - op ruggen van varkens slaat, met laarzen op snuiten van varkens trapt en zelfs biggetjes doodslaat. Een zware crimineel. Ik ben nu bezig met een crowdfundingsactie om de advocaat te kunnen betalen die tegen die boer gaat optreden.

Dat stuk wreedheid van zo’n boer of medewerkers van die slachterij in IJsselstein zit in ieder mens. Daar ben ik van overtuigd. Alleen: bij de één komt dat eruit, bij de ander niet. Je kunt er vergif op innemen dat een kind uit een asociaal gezin op een gegeven moment zelf ook een hond gaat schoppen. Opvoeding haalt iets uit de mens dat er van nature in zit.”

Niet bang?

„Bang voor represailles? Ben ik niet. Iemand moet iets doen.

Ik ben vaker bedreigd. Ooit heb ik ervoor gezorgd dat een hond van een junk uit huis werd geplaatst. Die man schopte en sloeg zijn hond regelmatig. Vijf keer ging ik ervoor naar de politie. Die ’kon niks doen’. Ik zei: ’Als jullie niks doen, doe ik het’. Toen grepen ze in. Ik heb er nog mee in de Telegraaf gestaan, met naam en toenaam. Die junk kwam verhaal halen en dreigde me te vermoorden. Die dingen horen er allemaal bij als je je nek uitsteekt.”

Heppie vegan

„Ik ben al 32 jaar vegetariër, maar pas toen ik vier jaar geleden research deed voor mijn Handboek Dierenwelzijn ben ik ook veganist geworden. Strak en consequent. Als je je realiseert hoe koeien worden behandeld in de megastallen, dan kun je zelfs geen producten van dierlijke afkomst meer eten. Ik eet nooit meer kaas of melk en draag ook geen dingen die van dieren afkomen. Een eitje? Brr, ik moet er niet aan denken. Zo’n embryo! Een eitje is toch eigenlijk een ongeboren kip?

Vandaar nu mijn nieuwe boek Heppie Vegan, waarin ik aangeef hoe je goed en gezond eet zónder. Dat is niet moeilijk, er zijn tegenwoordig zoveel vervangende producten verkrijgbaar. Vegan is in hoor. Er zijn in dit land al bijna 120.000 veganisten, in 1996 waren het er nog maar 16.000.”

Thuisfront

„Ik ben momenteel net weer single. Wat mijn ex van mijn levenswijze vond? Nou, dat ligt eraan, welke ex, haha, ik heb er diverse rondlopen. Het ging een aantal keren mis, maar ik geloof niet dat mijn manier van leven daar mee te maken had. Het heeft wel weer wat om even op mezelf te zijn. Ik heb een handvol goede vrienden, mijn kinderen en kleinkinderen, mijn honden en een papegaai: ik ben zo rijk. Ik heb zo’n gelukkig leven.”

’Waarom leven we?’

„Er schiet me, nu ik zo met jou praat, ineens iets uit mijn jeugd te binnen. Ik was nog een kind, we zaten thuis aan tafel, er was weer eens ruzie omdat ik dode kip moest eten terwijl we levende kippen in de tuin hadden rondlopen. Van het een kwam het ander. De discussie belandde bij mijn vraag: waarom leven we eigenlijk? Mijn vader zei: ’Geen idee’. Ik zei: ’Als er nou geen reden is, als we altijd van alles moeten en veel niet mogen, dan ga ik er zelf voor zorgen dat mijn leven zin krijgt’. Die gedachte heb ik nog steeds. Tot aan mijn dood zal ik zin blijven geven door iets voor dieren te doen.”

Meer nieuws uit Leiden

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.