Premium

’Bouwen, bouwen en nog eens bouwen. Ook op het platteland.’ Aldus directeur-bestuurder Danny Visser van Woondiensten Aarwoude

’Bouwen, bouwen en nog eens bouwen. Ook op het platteland.’ Aldus directeur-bestuurder Danny Visser van Woondiensten Aarwoude
Danny Visser, de scheidende directeur-bestuurder van Woondiensten Aarwoude tussen de zonnepanelen op het dak. Aan zijn voeten het Landje van Van Egmond, waar sociale woningen zijn gedacht.
© Foto Hielco Kuipers
Woubrugge

„Bouwen, bouwen en nog eens bouwen. Ook op het platteland zou dat veel meer het devies moeten zijn.” Danny Visser, de donderdag afzwaaiende directeur-bestuurder van Woondiensten Aarwoude, kan het niet genoeg benadrukken.

Toen hij tien jaar geleden als beleidsstrateeg begon bij de woningstichting met tweeduizend ’verhuureenheden’ in Kaag en Braassem en Nieuwkoop, was de wachttijd voor een woning vier tot vier-en-een-half jaar. „Inmiddels sta je zes jaar of langer op de wachtlijst. Weten we geen slinger te geven aan de nieuwbouw, dan ben ik bang dat het naar de acht jaar gaat.”

Het baart hem grote zorgen. „Omdat je je vanaf je 18de mag inschrijven als woningzoekende, had je vroeger rond je 22ste een eigen plek. Dat was nog te overzien. Nu ben je zeker 24. En dan moet je dus een goede relatie hebben met ouders.”

„Wat het in de kleine kernen extra lastig maakt is dat er, anders dan in steden als Leiden, geen woningen in de vrije sector zijn met huren boven de 730 euro per maand”, weet hij. ,,Omdat ook hier de prijzen voor koopwoningen flink zijn gestegen, is dat voor mensen met een normaal inkomen evenmin een alternatief.’’

„Een bank laat je 4 tot 4,5 keer je jaarinkomen lenen. Is dat 25.000 tot 30.000 euro - wat een agent, verpleegkundige of winkelmedewerker verdient - dan kom je als stel tot 2 á 2,5 ton. Daar kun je hooguit een klein appartement voor kopen, geen eengezinshuis. En voor een sociale huurwoning verdien je te veel. Tenminste, volgens de hokjes waar we in dit land iedereen in denken te kunnen plaatsen. Hokjes die eigenlijk nergens op slaan. Neem ’ons’ stel: apart van elkaar behoren de partners wel tot onze doelgroep. En zijn we niet allemaal gewoon mensen die een dak boven het hoofd nodig hebben?”

„Maar goed, wat is nu vaak de enige optie? Wegtrekken uit de plaats waar je vandaan komt en waar je dolgraag wilt blijven. Een plaats die ook jou niet wil laten gaan. Om de samenleving te máken, om te zorgen voor de ouderen in Hussonshoek, vrijwilliger te zijn, kinderen te krijgen die de voetbalclub kunnen bevolken.”

Kwart

Waar hij wel blij mee is, zegt Visser, is dat de gemeente Kaag en Braassem, als ontwikkelaars of agrariërs ergens willen bouwen, aangeeft dat een kwart van de woningen een sociale huur moet hebben. Dat is precies waar hij met collega Peter Hoogvliet van MeerWonen in 2017 op aandrong, toen hij zag dat het aantal woningzoekenden er in twee jaar tijd met veertien procent was gestegen.

Zelf weilanden kopen, mogen de corporaties niet van het Rijk en de gemeenten willen dergelijke risico’s niet meer nemen. Gemeenten kunnen nog wel ’sociaal’ doen met gronden die ze al in bezit hebben, zoals de grond in Hoogmade-centrum waar de dorpsschool stond. Of - in Woubrugge - het landje van Van Egmond, direct naast het kantoor van Aarwoude.

Bij ’sociale’ nieuwbouw kunnen gemeenten regelen dat die voor de volle honderd procent naar eigen inwoners gaan, zoals bij de tien seniorenwoningen die op het voormalige schoolterrein in Hoogmade worden gebouwd. „Maar voor de huizen die die huurders achterlaten, kun je zoiets maar beperkt doen. Op de rest kunnen woningzoekenden uit de hele regio reageren, waardoor het bouwen van die tien woningen niet meer dan een druppel op een gloeiende plaat is.”

„Grootste probleem is de rem die provincie en rijk hebben gezet op nieuwbouw in plattelandsgebieden. Zij willen woningbouw concentreren in grotere gemeenten als Alphen, Leiden en Katwijk. Op het platteland mag je in principe alleen binnen dorpskernen bouwen. Maar daar is het vaak zo’n beetje vol, tenzij er bijvoorbeeld een varkenshouder stopt en op die plek iets mogelijk is.”

Fusie

Probeer tot een fusie te komen. Die opdracht gaf Visser zichzelf toen hij een kleine drie jaar geleden directeur-bestuurder werd van ’Aarwoude’. Als manager wonen zag hij van dichtbij hoe kwetsbaar de organisatie was. „We hebben maar één woonconsulent. Is die er niet, dan valt het hele verhuurproces acuut stil.” En er is meer. ,,Door het sluiten van bejaardenhuizen en andere vormen van opvang zitten steeds meer mensen met een rugzakje in een huurhuis. Ook is veel deskundigheid nodig om woningen die energie slurpen om te toveren tot energieneutrale huizen, waar het Rijk zo op aandringt. Je moet weten hoe je de nodige energie het beste opwekt, maar ook hoe je zo’n operatie financieel het beste regelt.’’

Zo gaat het bij de 104 woningen die Aarwoude dit jaar wil aanpakken in kernen als Leimuiden, Woubrugge en Langeraar, om een investering van 14 miljoen euro voor vloerisolatie, nieuwe gevels, ramen, kozijnen en daken en het uitbannen van gas. Visser: ,,Je moet dan echt op de beste manier aan geld komen, en juridisch waterdicht regelen dat daar maandelijkse bijdragen van huurders tegenover staan.’’

Hoezeer hij ook toejuicht dat de komende maanden een fusie met MeerWonen wordt onderzocht, hij besloot al direct dat het niet aan hem is zo’n nieuwe organisatie te gaan leiden. „Ik zit hier meer dan tien jaar. Het is goed als er een fris iemand komt”, redeneert hij. ,,Iemand die dingen ter discussie kan stellen.’’

Zijn nieuwe baan als directeur-bestuurder van woonstichting SSW in Bilthoven, verlost deze vader ook van twee uur pendelen per dag naar Utrecht, de stad die hij nooit wil verlaten. Met 5.500 verhuureenheden is de organisatie iets groter dan MeerWonen en Aarwoude bij elkaar. Een ideale grootte durft hij het niet te noemen. „Ook op die schaal heb je nog uitdagingen. Maar wel een stuk minder.”

Meer nieuws uit Leiden

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.