Premium

Column Joost Prinsen: Verdacht

Column Joost Prinsen: Verdacht

Ik zat voor de tweede keer in mijn leven in het beklaagdebankje. De eerste keer was lang geleden.

Ik had inkopen gedaan in V&D, lang geleden inderdaad. Vlak voor ik het pand verliet, werd ik aangesproken door een oude dame: „Gaat u naar buiten meneer”? Dat bevestigde ik. Ze stapte tegelijk met mij door de uitgang. Er ging een alarmbel af. De dame keek me aan met een blik van ’wat valt me dat van u tegen’ en verdween in de massa. Ik werd op mijn schouder getikt en moest mee met bewakers die gingen controleren of ik mijn boodschappen wel betaald had. Het duurde even voor we in de gaten hadden dat de werkelijke dief er vandoor was.

Een paar dagen geleden werd ik aangehouden bij de scanpaal van een Albert Hein winkel. Scannen, normale gang van zaken. Ik ga vrijwel nooit meer langs de kassa. Zoals ik vroeger van buiten leerde waar alles stond in de supermarkt, zo leer ik nu langzaam maar zeker aan welke kant van een artikel de code zit. Ik zou daar makkelijk kassajongen kunnen zijn.

Gevolg is wel dat je nogal eens gecontroleerd wordt. „Dat bepalen wij niet meneer”, zei een vriendelijk winkelmeisje, „dat wordt bepaald door het apparaatje.”

Zo ook een paar dagen geleden. Ik maak me nooit zorgen want ik scan alles altijd braaf. Ook deze keer. Het winkelmeisje, ik had haar nooit eerder gezien, zei: „U hebt alles betaald hoor meneer maar toch geeft de code aan dat u niet mag afrekenen.” Vervelend.

Er werd een andere kassière bijgehaald, ik kende haar wel: „Ik ga alles uit uw tas pakken en controleren en dan leg ik alles weer netjes terug.” En daar zat ik. Twee personeelsleden bezig met mijn boodschappentas. Erg vervelend. Je zit daar toch als iemand die kennelijk iets stouts gedaan heeft.

Ik moest denken aan een anekdote die ik onlangs las in NRC Handelsblad. Een echtpaar houdt als vrijwilliger het park schoon, gekleed met een hesje en gewapend met vuilniszak en prikker. Ze komen een moeder met kind tegen. „Wat zijn dat voor mensen”, vraagt het kind. „Stil kind”, zegt de moeder, „dat zijn mensen die iets héél stouts hebben gedaan en nu hebben ze straf”.

Zo voelde ik me, iemand die iets heel stouts had gedaan. Ik stond met mijn kar toevallig naast het klapdeurtje dus het gaf een hoop bekijks van mensen die dachten: wat valt me dat van u tegen. Maar misschien verbeeldde ik me dat maar.

Uiteindelijk bleek dat ik twee keer hetzelfde bakje hondenvoer gescand had. Zelfde prijs natuurlijk. Maar in het ene bakje zat rund en lever en in het andere gevogelte en lam. En dat was te moeilijk voor het systeem.

Vrijgesproken!

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.