Premium

Willem Smit is de Prins Weerbarstigheid van de Nederpop

Willem Smit is de Prins Weerbarstigheid van de Nederpop
Canshaker Pi, met in het blauwe jack Willem Smit.
© Foto Camiel Muiser

Na vier concerten eind februari en begin maart waarbij het nieuwe album ’Okay Decay’ gepresenteerd wordt, treedt het jonge Amsterdamse rockkwartet Canshaker Pi voorlopig niet op. Wellicht wel nooit meer. Dat wil zeggen, de helft van de groep kiest voor studies. Moet zanger en songschrijver Willem Smit nu weer andere muzikanten kiezen om Canshaker Pi voort te zetten of zich op andere projecten richten?

Het lijkt voorlopig het laatste te worden, al staat in het persbericht bij ’Okay Decay’ niets over een zwanenzang. „Dat wilde ik niet; dat voelde meteen zo dramatisch”, zegt Smit. Maar misschien is de titel van de plaat al veelzeggend genoeg.

’Okay Dacay’is een erg goed en vooral ook urgent rockalbum in een tijd dat tallozen roepen dat alles op het gebied van gitaarrock toch wel zo’n beetje gedaan is. Onzin, zoals ook nooit het laatste chanson of jazzstuk zal zijn geschreven. Canshaker Pi speelt weerbarstige gitaarrockliedjes – kort door de bocht in de traditie van Pavement en Pixies – waar zo ongeveer iedere volgende generatie adolescenten weer naartoe getrokken wordt, en behalve dat Smit pakkende refreinen schrijft, sluiten daar ook de teksten van Willem Smit naadloos bij aan.

In al hun abstractie komen ze keer op keer terug bij de keuzes, stress en niet te vergeten keuzestress van twintigers. Zijn eigen generatie. Daarbij hebben de liedjes iets vitaals. Ze leven. Bloed, zweet en imperfectie.

Vriendengroep

„Voor mij is Canshaker Pi begonnen als vriendengroep. Samen muziek maken met mijn liedjes als basis”, zegt Smit. „Een band die zich onderscheidde als deze vier specifieke mensen in deze specifieke tijd. Ik richt mij nu weer helemaal op mijn andere groep Personal Trainer, maar dat betekent niet dat Canshaker Pi voelt als een ’schakel’ in een keten van bands waarin ik speel. Het is weldegelijk de groep waarin ik de meeste tijd heb gestopt.”

De eerste serieuze stap was begin van het afgelopen decennium Palio Superspeed Donkey, ontstaan als schoolband op het Barlaeus Gymnasium. Een jaar of veertien waren ze en schopten het tot een album en het Noorderslag festival. „Maar daar gingen zich steeds meer mensen mee bemoeien en ik had het gevoel steeds minder te kunnen doen wat ik echt wilde doen”, blikt Smit terug. ,,Zo ben ik toen met vrienden Canshaker Pi begonnen.”

Personal Trainer is een wisselend collectief bevriende muzikanten, tussen de drie en de acht, waarbij het iedere keer weer een verrassing is hoeveel er uiteindelijk op het podium staan, met Willem Smits liedjes als uitgangspunt en vooralsnog drie liedjes op Spotify. Dan is er nog de groep Steve French, rond songschrijver Cees Paris, waarin Willem Smit gitarist is.

En tenslotte The Industry, een project waarbij Smit werd uitgenodigd om rond het Into The Great White Open festival van afgelopen zomer een week lang te experimenteren met muzikanten van bevriende bands als Lewsberg, Pip Blom, The Homesick en Lena Hessels. Het resultaat verscheen eind 2019 als album op Spotify en is verbluffend.

Het lijkt alsof alle projecten waar Willem Smit een vinger in heeft dezelfde onstuimigheid kennen. Hij is de Prins Weerbarstigheid van de huidige Nederlandse popscene. Ziet hij de muziek vooral als sociaal gebeuren?

„Nou, ik kan mij ook wel voorstellen dat ik een half jaar in mijn eentje op m’n kamer aan een soloplaat zit te werken, hoor. Personal Trainer lijkt wel meer om het sociale te gaan. Het is ook een soort experiment: Kijken welke kanten ik muzikaal allemaal op kan gaan met verschillende mensen. Nee, dat voelt niet als een ’laboratorium’. Meer als een beetje rommelen.”

Nogal wat muzikanten uit het circuit rond Willem Smit hebben ouders die in de jaren tachtig en negentig zelf ook actief waren in de muziek. Zo is Willem zelf de zoon van kunstschilder en Scram C Baby zanger John Cees Smit, zijn Pip en Tender Blom kinderen van Eton Crops Erwin Blom, is Gini Cameron die bij Pip Blom drumt een dochter van Claw Boys Claw gitarist John Cameron en Lena Hessels een dochter van The Ex-gitarist Terrie.

Afwasbaantjes

In de jaren tachtig kende ons land nog een sociale uitkering als vangnet van waaruit je als muzikant – of kunstenaar – je professionaliteit kon ontwikkelen. Vandaag de dag liggen de kaarten anders: Je kunt kiezen voor je eigen muziek en maar zien hoe je verder het hoofd boven water houdt, met drie afwasbaantjes en wonen bij je ouders of in een kartonnen doos. Of je kiest als muzikant voor het commerciële circuit door bijvoorbeeld Voice of Holland-sterren te begeleiden. Of je gaat voor een studie en maatschappelijke loopbaan in de hoop in de vrije tijd nog wat ruimte voor muziek te vinden.

„Om mij heen zie ik het alle drie”, zegt Willem Smit, die zelf tot de eerste categorie behoort. „Veel muzikanten inspireren en helpen elkaar zo veel mogelijk. Ik heb zelf ontzettende mazzel gehad dat ik een goedkope kamer heb gevonden. Maar waar ik wel wat moeite mee heb is dat men ons vaak als één scene ziet. We maken totaal verschillende muziek en leiden verschillende levens. Maar we zijn wel vrienden. Zelf ga ik in mei weer op tournee naar Engeland met Personal Trainer. En daarna ook wat zomerfestivals. Ondertussen schrijf ik liedjes voor een nieuwe EP. En vooral alles zelf doen, dat is heel belangrijk voor mij.”

Muziek

Canshaker Pi, ’Okay Decay’. 28-2 Utrecht (Ekko/De Nijverheid), 5-3 Groningen (Vera), 6-3 Nijmegen (Merleyn), 7-3 Amsterdam (Paradiso Noord). Personal Trainer heeft op dit moment geen optredens gepland staan.

Meer nieuws uit Cultuur

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.