Premium

Filmrecensie: ’The lighthouse’ is een onheilszwangere vertelling over afzondering, bijgeloof en waanzin

Filmrecensie: ’The lighthouse’ is een onheilszwangere vertelling over afzondering, bijgeloof en waanzin
Willem Dafoe en Robert Pattinson in ’The lighthouse’.
© Foto Eric Chakeen

Na zijn huiveringwekkende speelfilmdebuut ’The witch’ gingen in Hollywood de deuren wagenwijd open voor Robert Eggers.

De talentvolle regisseur was dolblij, maar twijfelde ook wat hij nu zou doen. Broer Max Eggers attendeerde hem op het griezelverhaal over een spook in een vuurtoren dat hij aan het schrijven was. Roberts fantasie sloeg op hol met als resultaat ’The lighthouse’, een onheilszwangere vertelling over afzondering, bijgeloof en waanzin.

New England, 1890. De oude vuurtorenwachter Wake (Willem Dafoe) en zijn beoogde opvolger Winslow (Robert Pattinson) worden afgezet op een afgelegen eilandje, waar zij samen het immense kustlicht moeten bemannen. Een geestdodende periode van werken, eten en slapen breekt aan en al gauw beginnen de kerels elkaar op de zenuwen te werken. Als een ziedende storm hen ook nog eens dwingt binnen te blijven, slaat de gekte langzaam maar zeker toe.

Met sfeervolle zwart-witbeelden vertelt Eggers vervolgens een wat pretentieus, maar intrigerend verhaal dat laveert tussen horrorfilm en psychodrama. Winslow wordt krankjorum van zijn vloekende, zuipende en ruftende mentor Wake, die op zijn beurt – boven in de lichtkoepel – een duister geheim lijkt te bewaren. Als de twee karakters ook daadwerkelijk botsen, verandert de vuurtoren in een claustrofobisch strijdperk waarin waan en werkelijkheid om voorrang vechten.

In deze beklemmende arena zijn het Dafoe en Pattinson die elkaar met furieus spel naar grote hoogten stuwen. Met hun doorleefde koppen, kabeltruien en bijna poëtische zeemansdialogen overtuigen zij volledig.

Meer nieuws uit Cultuur

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.