Premium

Column Richard Kemper: Het is zoals het is

Column Richard Kemper: Het is zoals het is

Bent u ook omringd door allemaal Zen-vrienden die in een tochtig gymzaaltje zichzelf onder leiding van de vorige klassenmoeder op een doorgezweet yogamatje liggen te zoeken? Ze gebruiken vaak als mantra: „Het is zoals het is…”

Ik denk dat ze zichzelf daar enorm mee tekort doen. Het is namelijk héérlijk om af en toe juist níet te accepteren hoe iets is. Of je er op z’n minst lekker aan te ergeren. Sterker nog, het is een van mijn lievelingsactiviteiten. En geloof me, u kan het ook. Als u maar wilt! Het is al heel makkelijk om je te ergeren aan allerlei voor de hand liggende zaken.

Bijvoorbeeld dat de liefde er niet romantischer op wordt voor je kinderen sinds Corona. In mijn pubertijd heb ik uren getraind op het met één hand losmaken van een BH-bandje, voor mijn zoon wordt de truc om zonder handen met neus en bovenlip een mondkapje opzij te duwen.

Maar het grote ergeren zit vooral in kleine dingen. Die zijn er gelukkig genoeg. Mensen die hun droom vertellen. Hoe oninteressant is dat! Ik droom altijd dat ik niet kan slapen. Dan word ik doodmoe wakker. Of mensen die bloemen geven.

Zijn zij er vanaf, maar jij zit ermee. Je moet zo’n mooie bos eerst helemaal uit elkaar halen om bij de onderkant van die stelen te kunnen, altijd haal je wat open met je te grote mes, je krijgt de bos nooit meer zoals ie was en na een week hele bos bloemen: dood & stinken. Weggooien, kotsend de vaas schoonmaken, is eindelijk alles op orde, komt er weer iemand met bloemen.

Gescheiden mensen die het nog heel goed met elkaar kunnen vinden. Die gaan nog met elkaar op vakantie, naar de ouderavond en vieren nog samen kerst. Die hebben gewoon nog helemaal een gezinsleven, zonder seks. Nou ja een gewoon gezinsleven dus. Business class in een vliegtuig. Ook zo stom. Met dat lullige gordijntje.

Dat de oppermensen ons niet hoeven te zien. Die mensen betalen 5000 euro voor een gordijntje. En wij moeten er dan langs lopen naar onze gewone plaatsen. Maar wel pas als zij al zitten. Zodat ze goed naar het klootjesvolk kunnen kijken. En ze kijken ook zo: „Wij hebben duurdere lucht.” Het zijn ook altijd mensen met van die verveelde koppen. Ik laat altijd nog snel een wind voordat ik dat gordijntje door ga naar de stallen.

Irritante cadeautjes op je verjaardag. Van die cadeautjes waar je wat mee moet. Een kookboek. Als ze dan komen eten, moet je wat uit dat boek maken. Of ’bon voor een cursusdag’. Dat moet je dan zelf regelen. Wat er natuurlijk nooit van komt dus dan hebben die mensen een origineel cadeau gegeven, zonder iets uit te geven. Zo kan ik het ook.

Mensen die zeggen „Goede vraag!” als ze het antwoord niet weten. Dat is eigenlijk heel arrogant. Jij stelt een vraag, zij weten het antwoord niet, dus dan moet het wel een hele goede vraag zijn? Iemand die op Whatsapp zijn vinkje blauw laten worden heeft uitgezet. De houten kozijnen van je schuurtje afplakken. Met dat witte papiertape. Het scheurt, het bubbelt, het laat los. En haal je het er na het schilderen af: alsnog overal verfstrepen op de ruiten. Hoe kan dat nou!? En nog 3 maanden pulken.

U ziet, ik erger me lekker de voorjaarsdepressie door. Niet echt leuk voor mijn gezin. Die ergeren zich weer rot aan mij. Zo zonde dat ze daar niet een beetje van kunnen genieten!

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.