Premium

100 jaar op kamp met de LCKV

1/5

Ooit was daar de Leidsche Christelijke Jonge Mannen Vereniging. Een club die met jonge mannen ging kamperen en daarbij ruim plaats inruimde voor een stichtelijk woord. Geen enkele groep vertrok uit Leiden zonder een dominee in de kampleiding. ’Ook door ons kamp willen wij een goed woord spreken over Jezus Christus’, lezen we in het Kampboekje van 1923. ’Wij zijn ervan overtuigd, dat ons kampwerk tot dat doel zelfs een machtig middel is. Nergens toch dan in de vrije natuur, is de ziel ontvankelijker voor indrukken van hooger hand.’

Honderd jaar later is er bij de LCKV - zoals de Jonge Mannen Vereniging vanaf 1929 heet - maar weinig dat nog herinnert aan de tijd dat kamperen vooral werd gezien als middel om het woord van God te verkondigen. Maar de christelijke achtergrond wordt ook zeker niet verloochend. Voor het eten is er altijd een moment van stilte en één keer per kampweek komt er een serieus maatschappelijk thema aan bod, al dan niet in spelvorm. „Ik heb nog wel meegemaakt dat er een stukje uit de bijbel werd voorgelezen”, vertelt Bram Lardee. „Maar dat werd eind jaren zeventig, begin jaren tachtig een beetje losgelaten.”

Lardee is de afgelopen tijd met enkele andere ’Vrienden van LCKV’ de archieven ingedoken om een tentoonstelling samen te stellen over de 100-jarige kampeervereniging. Samen met voorzitter Marjoleine Mosselman (’Ik ben een LCKV-baby’) vertelt hij over de Leidse club waar in een eeuw tijd heel veel is veranderd, maar waar desondanks tradities nog altijd hoog in het vaandel staan.

Neem de inrichting van de kampen. Die is al tientallen jaren hetzelfde, op alle terreinen waar de LCKV in de zomer haar tenten opzet. Mosselman: „De keukentent en de materiaaltent staan onder een bepaalde hoek bij elkaar. De pollepels hangen in een vaste volgorde. Dat is handig. Ik kan in ieder kamp direct een aardappelschilmesje vinden en ik weet dat ik in de H-kist de handarbeidspullen kan vinden.”

Brandhout

Of neem de verlichting door middel van olielampen. Oké, er gaan tegenwoordig ook wel accu’s mee voor het opladen van de mobiele telefoons. Maar om dan maar helemaal over te stappen op elektriciteit? „Als we dat zouden voorstellen, voorspel ik je op zijn minst een heel heftige ledenvergadering”, zegt de voorzitter.

Toch is niet alles in beton gegoten. Zo werd op de LCKV-kampen heel lang uitsluitend op hout gekookt. Maar nat brandhout zorgde nog weleens voor problemen. Vanaf 1957 gingen er ook kooktoestellen op butagas mee. Daaraan ging een flinke discussie vooraf. Aanvankelijk was het gas alleen voor situaties waarin brandhout te moeilijk was. ’Slechts gebruiken bij regenweer’, luidde eind jaren vijftig de instructie van het bestuur.

Schepping

Een beetje oubollig? „Nee, dat zijn we absoluut niet”, reageert Lardee stellig. „Als ik op een kamp kom, dan zijn er heel veel dingen die ik herken. Maar er is ook wel het een en ander veranderd. Zo heb ik de indruk dat er tegenwoordig wat meer wordt gefeest.”

De veranderingen gaan heel geleidelijk. In de loop van de jaren zeventig wordt het aan de leiding overgelaten om te bepalen hoe om te gaan met de christelijke identiteit. Zo kiezen de rekkelijke hoofdleiders van het jongenskamp op Terschelling er in 1976 moeiteloos voor om op een zonnige zondag lekker met de hele groep naar het stand te gaan. ’De zondag bood zulk prachtig weer, dat het de H.O. (hoofdofficier, kampleider red.) verantwoord leek, meteen van Gods schepping te genieten aan het strand boven een formeel ’C’ gebeuren in het kamp’, noteren zij in hun verslag. ’Aangezien wij voor ons christen zijn wel willen uitkomen, maar géén evangelisatie club zijn, is aan degenen die de V geheel vreemd was, niets verplichtends opgelegd.’

„We zijn nooit zo’n heel erg evangeliserende vereniging geweest”, vindt Lardee. „Nu zijn onze deelnemers heel divers en proberen we tegemoet te komen aan ieders behoefde”, weet Mosselman. „Zo hebben we een keer bij een kamp een gebedstent ingericht. En we houden natuurlijk rekening met ieders dieetwensen.”

Anno 2020 organiseert de LCKV jaarlijks met 600 vrijwilligers in 40 kampweken, verspreid over zes weken zomervakantie. In die tijd verzorgen ze voor zo’n 1600 kinderen en jongeren in de leeftijd van 8 tot 18 jaar een week vakantie. Deelnemers komen uit alle lagen van de samenleving. Lardee: „Er zijn kinderen die met de Porsche naar het vertrekpunt worden gebracht. Anderen komen achterop de fiets.”

Overtekend

De meeste vakantieweken worden standaard al direct bij de start van de inschrijving overtekend, zodat er moet worden geloot wie er mee mag. „Maar dat wil niet zeggen dat er dan helemaal geen plek meer is”, haast Mosselman zich te vertellen. „In de derde en vierde week van de vakantie is eigenlijk altijd nog wel plek. Daarvoor kunnen kinderen zich ook nu nog gewoon inschrijven.”

Het geheim van de eeuweling, waar op een doodnormale maandagavond in februari – met nog een half jaar te gaan tot de eerste kampen – tientallen vrijwilligers in het clubhuis druk bezig zijn met van alles en nog wat? De voorzitter heeft wel een idee. „Wat ons zo taai maakt, is de saamhorigheid. We willen elkaar niet loslaten.” Dat werd nog eens benadrukt toen bij de jubileumreceptie een 94-jarig voormalig verenigingslid sprak. „Toen realiseerde ik me: LCKV’er blijf je je hele leven.”

En dan is er natuurlijk de hang naar traditie die de club behoedt voor al te wilde avonturen. Daardoor lukt het om het inschrijfgeld laag en het huishoudboekje op orde te houden. Lardee: ,,Want over honderd jaar willen we er natuurlijk nog steeds zijn.”

Tentoonstelling

Op zondag 1 maart opent de jubileumtentoonstelling ’LCKV door de jaren heen’. In de expositie zijn heel veel foto’s, films en typische voorwerpen en tradities van de honderd jaar oude kampeervereniging bij elkaar gebracht. Bezoekers zijn tot en met 26 april iedere zaterdag en zondag van 10.00 tot 18.00 uur welkom in de expositieruimte aan de Morsweg 55e1.

Meer info op lckv.nl

Meer nieuws uit Leiden

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.