Premium

Nieuwkoopse Mélanie Deijn gekozen in een Franse gemeenteraad. ’Als ik het niet doe, sterft het dorp langzaam uit’

Nieuwkoopse Mélanie Deijn gekozen in een Franse gemeenteraad. ’Als ik het niet doe, sterft het dorp langzaam uit’
Melanie Deijn in het stembureau. Ze kreeg het op een na hoogste aantal stemmen.
© Foto’s Imco Lanting

Samen met haar man vertrok ze naar Frankrijk om een camping te runnen. Na de gemeenteraadsverkiezingen van afgelopen zondag zit de oud-Nieuwkoopse Mélanie Deijn (57) ineens in de Franse politiek van haar dorp. „Als ik het niet doe, sterft het dorp langzaam uit.”

Hooggelegen in het regionale park Livradois-Forez in midden-Frankrijk is het uitzicht vanuit het op duizend meter hoogte gelegen plaatsje Échandelys duizelingwekkend. De beroemde vulkanen van de Auvergne en het besneeuwde Sancy-massief blinken aan de horizon. Het dorp telt maar net 250 inwoners, verdeeld over 24 gehuchtjes.

Vandaag zijn er gemeenteraadsverkiezingen in Échandelys. Daarvoor is de benedenzaal van het gemeentehuis (de mairie) ingericht als stembureau waar, net als overal in Frankrijk strikte regels gelden in de strijd tegen het coronavirus. Op de vloer zijn met tape veiligheidszones gemaakt en bij zowel de in- als uitgang staan flacons desinfecterende gel. Bij binnenkomst klinkt er vanachter het tafeltje waarop de stemformulieren liggen, een opgewekte Nederlandse begroeting: „Hee, goedemorgen!”

Immigrant

Het is Mélanie Deijn. Ze woont met haar man sinds zes jaar in Échandelys. Een paar gehuchten verderop hebben ze, bovenop de berg, een minicamping en een groepsaccommodatie (deux-freres.fr). Maar vandaag draait het om de verkiezingen. Ze wijst op een stapel briefjes, die op tafel ligt:„Kijk daar sta ik, op nummer 7 .” Een paar maanden geleden vroeg de kandidaat-burgemeester of Mélanie in de gemeenteraad wilde. „Daar moest ik over nadenken. Ik bedoel: ik ben immigrant en werk in het toerisme. Maar uiteindelijk dacht ik: ik zeg gewoon ja.”

Vijftig jaar geleden telde Échandelys ruim 2500 inwoners. Er waren hotels, bakkers en bistro’s. Daarna begon, zoals bijna overal op het Franse platteland, de grote leegloop. Het inwonertal is nu nog maar tien procent van wat het ooit was, veel huizen staan leeg en commerciële activiteiten zijn uit het dorp verdwenen. De gemiddelde leeftijd is ruim zestig jaar. Toch vielen Mélanie en haar man als een blok voor de plek. „We kwamen hier een jaar zeven geleden min of meer toevallig terecht, maar waren al wel op zoek naar een huis in het buitenland. Toen wij boven op de berg, vanaf onze huidige minicamping, het spectaculaire uitzicht zagen waren we verkocht.”

Nieuwkoopse Mélanie Deijn gekozen in een Franse gemeenteraad. ’Als ik het niet doe, sterft het dorp langzaam uit’
Melanie Deijn en haar man Marco,,Er werd weinig tot niets aan toerisme gedaan vanuit de gemeente. Ik heb toen zelf maar een wandeling in de omgeving uitgezet, her en der bloembakken geplaatst en we hebben een jeu-de-boulesbaan’ bij onze camping aangelegd.’'

Terug in Nieuwkoop, waar ze al 27 jaar in hetzelfde huis woonden, zegde Mélanie haar baan in de buitenschoolse opvang op. Haar man Marco was al gestopt als computerprogrammeur. Met een verhuiswagen vol spullen – zelfs de bar ging mee – reden ze in een novembermaand hun toekomst in Frankrijk tegemoet. „En toen kwamen we hier op de kronkelweggetjes naar boven met die truck in 70 centimeter sneeuw terecht. Daar hadden we geen rekening mee gehouden. De chauffeur had zelfs een korte broek aan. Maar al snel werd een sneeuwschuiver geregeld die voor ons uitreed om de weg sneeuwvrij te maken. Het kostte alsnog heel veel moeite en gevaarlijk geglibber om bij ons nieuwe huis te komen. Maar wat maakte het uit. Onze droom kon beginnen.”

De komst van het Nieuwkoopse stel deed hen en het dorp goed. Er liepen ineens weer toeristen rond. Mélanie: „Pretparken en ander vermaak zijn er niet. De mensen komen hier voor de rust, de ruimte en de natuur. Het probleem was alleen dat er weinig tot niets aan toerisme werd gedaan vanuit de gemeente. Ik heb toen zelf maar een wandeling in de omgeving uitgezet, her en der bloembakken geplaatst en we hebben een jeu-de-boulesbaan bij onze camping aangelegd.”

Eén partij

„Er is weer leven in de brouwerij, mensen voelen onze positieve energie’’, vervolgt ze. ,,Met ’ons’ bedoel ik trouwens ook het Nederlandse stel dat hier een paar jaar voor ons is neergestreken. Ik weet zeker dat als wij er niet waren geweest, het dorp nog verder was weggezakt. Onterecht wat ons betreft, want het is hier onwaarschijnlijk mooi. Ik ben een verbindend persoon en hou van aanpakken. Ik denk dat ze me daarom in de gemeenteraad willen.’’

Nieuwkoopse Mélanie Deijn gekozen in een Franse gemeenteraad. ’Als ik het niet doe, sterft het dorp langzaam uit’
Mélane Deijn en Cees Breuer.
© Foto Imco Lanting

Ook Cees Breuer, die met zijn vrouw iets lager op de berg een camping en gîte (vakantiehuisje) heeft, staat op de kieslijst. ,,Moet je nagaan, twee Nederlanders in de Franse dorpspolitiek”, lacht Mélanie. „Ik heb mezelf echt nooit gezien als politicus en Cees zichzelf volgens mij ook niet. In Nederland had ik het ook nooit gedaan. Maar hier bestaan links en rechts helemaal niet en scherpe debatten zoals in de Tweede Kamer evenmin. Gelukkig maar, ik hou daar helemaal niet van. Wij doen meer aan dorpsmanagement dan aan politiek.”

,,Tijdens een brainstormavond hebben we de speerpunten op een rij gezet. Er moet bijvoorbeeld een betere internetverbinding komen, meer samenhang tussen bewoners en we hebben voor het eerst straatnamen bedacht. Ikzelf kom in de commissies voor toerisme, cultuur en communicatie. Eigenlijk is het raadswerk een verlengstuk van wat ik al doe voor onze camping. Maar nu kan ik er echt werk van maken om het dorp op de kaart te zetten.”

Het grootste verschil met ’echte’ politiek is het aantal partijen in Échandelys: één. „Heel spannend is het daardoor niet. Wat wel uitmaakt is het aantal kruisjes dat bij jouw naam wordt gezet. Dat zegt wel iets over hoe je in het dorp wordt gewaardeerd.” Twee ouderen komen het zaaltje binnenlopen. ’Bonjour’ klinkt het. Ze staan wat onhandig met het gelpompje in hun handen en moeten zich inhouden om Mélanie niet te zoenen. „Dat mag nu niet en dat is best heel lastig in een land waar ’bisous’ tot de standaardbegroetingen behoort.”

Hoewel hun leven zich nu in Frankrijk afspeelt, gaan Mélanie en haar man twee keer per jaar terug naar Nederland. „Dan bezoeken we onze zoons en we logeren bij onze voormalige overburen in Nieuwkoop. We kijken dus op ons oude huis. Dat roept nostalgische gevoelens op, maar missen doen we het niet. We maken altijd fietstochten bij de Nieuwkoopse Plassen en nemen de Zonneveerpont, die mijn man samen met zijn oom heeft ontwikkeld. Heerlijke momenten, maar ons leven is nu echt in Frankrijk, op onze berg.”

Het is inmiddels zes uur, het stembureau is gesloten. Driekwart van de inwoners heeft gestemd, een hoge opkomst. Mélanie luistert, enigszins gespannen, naar het voorlezen van de briefjes. Eerder vandaag sloeg de twijfel eventjes toe: „Je kunt veel gedaan hebben voor het dorp, maar ik blijf Nederlandse, dus dan is het de vraag of de Fransen een kruisje bij jouw naam zetten.” Als de telling klaar is, kijkt ze beduusd rond. De Nieuwkoopse heeft het op een na hoogste aantal stemmen gekregen, 120. Ze kan met een gerust hart aan haar politieke missie in het piepkleine Échandelys beginnen.

Meer nieuws uit Leiden

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.