Premium

Wereldje 96-jarige Rijnsburgse in verpleeghuis nóg kleiner: ’Misschien is deze toestand ook wel ergens goed voor’

1/2
Rijnsburg

Haar wereld was al klein doordat ze slecht kan zien en lopen. Nu de 96-jarige Gerrie Bos-van Egmond de hele dag op haar kamer van verpleeghuis Vlietstede in Rijnsburg verblijft, is haar wereldje nog kleiner geworden.

Haar nichtjes mogen niet meer langskomen, vanwege het gevaar voor een coronabesmetting. Het restaurant is dicht. De enigen die nog bij haar in de kamer komen, zijn de mensen van de verpleging. „Maar ik klaag niet hoor”, zegt de hoogbejaarde, die precies weet wat er allemaal in de wereld buiten het verpleeghuis aan de hand is. „Het is een constatering van feiten.”

Het is maandagmiddag rond half vijf als ze wordt gebeld. „Je bent de tweede die ik vandaag spreek”, zegt ze. „Vanochtend belde Linda, mijn nichtje. Weet je wat het is? Je wordt geleefd. Ik krijg mijn natje en mijn droogje. De verpleging komt langs. Tijd voor een gesprek hebben zij ook niet. Dat snap ik heel goed, want ik heb zelf ook in de verpleging gezeten. Bovendien moeten zij ook oppassen om dat virus niet te verspreiden. Ze gaan niet zeggen ’nu ga ik een uurtje met mevrouw Bos praten, ook nog eens op anderhalve meter afstand.”

Bovenkamer

Televisiekijken lukt niet meer. Naar de radio luistert ze nog wel. „Mijn voordeel is dat mijn bovenkamer aardig intact blijft. Ik probeer de actualiteiten te volgen, al word ik af en toe gek van die radio, want je hoort alleen maar narigheid. Zeker nu met die corona.”

De hoogbejaarde mevrouw vertelt dat ze op veel plaatsen in Nederland heeft gewoond, zoals op de Veluwe. Ze had een mooi leven met haar man en haar vriendenkring. „Mijn man leeft niet meer en kinderen heb ik niet. Ik heb een kleine familie. Ik heb mijn nichtjes met hun partners. Dat is fijn. Zij vroegen of ik weer naar Rijnsburg wilde komen, dicht bij hun. Zo komt het dat ik sinds 2000 weer in mijn geboorteplaats woon. Veel contacten heb ik hier niet meer gekregen, ook omdat iedereen om mij heen oud is en dood gaat.”

Eenzaam wil ze zich niet noemen, want iedereen in het verpleeghuis zorgt goed voor haar. „Ik ben alleen. Ik heb niemand waar ik even tegenaan kan leunen, niemand die ’s morgens goedemorgen zegt. Een goed gesprek met mijn buren lukt ook niet. Dat gaat dan over of je goed geslapen hebt. Dat interesseert mij niet zo. Ik heb het liever over de actualiteiten, maar die volgen anderen niet.”

Verlossing

Nu is dan die coronacrisis aan de gang. Mevrouw weet er alles van. Ze snapt ook heel goed waarom alle verpleeghuizen sinds afgelopen vrijdag op slot zitten. Niemand mag er meer in of uit, behalve het zorgpersoneel. „Of ik bang ben? Nee, waarom? Ik kan er niks aan doen. Als ik aan het virus dood ga, is het misschien voor mij een verlossing. Voor mensen die in mijn buurt zijn geweest is het vervelender. Zij moeten dan in isolatie.”

Er gaat veel in haar hoofd om. Hoeveel narigheid het gevreesde virus ook veroorzaakt, ’misschien is deze toestand ook wel ergens goed voor’. „De laatste jaren werd er niet veel meer naar de medemens omgekeken. Sporten, meer verdienen, een mooi huis en vakanties waren belangrijker. Nu zie je dat mensen weer naar elkaar omkijken. Ze halen boodschappen voor elkaar. De ogen gaan open.”

Meer over corona in deze regio:

Volg hier het liveblog over corona.

We houden een interactieve kaart bij met coronabesmettingen.

Hier vindt u meer artikelen over corona uit het Leidsch Dagblad.

Meer nieuws uit Leiden

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.