Premium

Column Har Meijer: La Bohème

Column Har Meijer: La Bohème

Natuurlijk stond ik maandagmorgen om 7 uur voor de deur van Appie. Eerst had ik in de vroege ochtendkou door park de Bloemerd gefietst. Sporadisch zag ik een jogger of een hondenuitlater. Op de plaats van de bestemming een grijze massa die zich op de schappen stortte. Bij velen stond de angst in hun doffe ogen. Ze keken elkaar argwanend aan. Friemelden aan hun mondkapjes en trokken handschoenen van de meest vreemdsoortige origine aan. Ik propte mijn tas vol. Een grote bloemkool, sinaasappels, brood en verder veel kleingoed.

Op de terugweg was het nu doodstil in het park. De doodse stilte, het voorportaal voor wat eigenlijk? Door mijn hoofd schoot de column van Rosanne Hertzberger van afgelopen zaterdag. Normaal is deze microbiologe kritisch en niemand ontziend. Nu klonk ze anders. „Dreigingen werden hier nooit echt, nu wel. Als volgende week de lijkwagens door de straten rijden, dan zult u het ons kwalijk nemen dat wij het u niet eerder hebben gezegd.” En dan is zij ineens weer de koele wetenschapper. „Iedereen die ook maar een beetje kan rekenen ziet het aankomen. Bijna als het weerbericht. Volgende weken gaan er in Nederland dagelijks honderden doden vallen. Er is geen ontkomen aan.” De uitsmijter kwam hard aan. „Veel mensen zullen alleen moeten sterven zonder dat hun familie afscheid van hen heeft kunnen nemen. Triest, maar het is de harde werkelijkheid.”

Toch ben ik nog wel enigszins hoopvol gestemd. De liefde overwint namelijk alles. Ongetwijfeld hebben velen van u André van Duin gezien in het programma van Matthijs. Hij vertelde openhartig over het overlijden van zijn grote liefde Martin. Hoe kort na zijn overlijden al het lichaam was weggehaald omdat hij zich ter beschikking van de wetenschap had gesteld. Hij had er geen moeite mee, gaat hij ook doen.

Dan heeft hij voor Matthijs een verrassing. Hij heeft het beroemde lied La Bohème van Charles Aznavour vertaald in begrijpelijk Nederlands en wil dat voor hem gaan zingen. André verdwijnt volkomen in zijn eigen wereldje. Zachtjes zingt hij over de vervlogen tijd die hij nooit is vergeten. Hoe zij samen op een koude zolderkamer, met kapotte stoelen de liefde deelden. Dan sluit hij zijn ogen en zweeft zijn la Bohème vol emoties door de lege studio. „Je gaf mij inspiratie. Onze liefde tussen jou en mij besloten in een schilderij. Je naakte lijf, je lippen die in de mijne verdronken.” Matthijs vecht tegen zijn tranen, wij ook. „Wij leefden met de dag, het was een hard gelach. We hadden geen geld om te eten. En dan verkocht ik weer een schilderij, voor een appel en een ei. Toch doofde onze liefde, jij glipte uit mijn hand.”

Hij neemt een pauze en kijkt Matthijs doordringend aan. Ze heffen hun armen en het La Bohème klinkt precies zoals alleen Aznavour dat in het Parijse Olympia kon zingen. Wij waren er in 1978 getuige van. Dan sluit André af. „Laatst reed ik weer voorbij. Lange idealen van weleer. Het huis bestaat helaas niet meer.” Dan sluit hij zijn ogen. „Maar met mijn ogen dicht, zie ik weer je gezicht. Een droom van het verleden.” En dan worden de beide mannen euforisch. Een minuut lang juichen ze het La La La door de studio. Dan geven ze elkaar een elleboog. Zo is het goed.

In deze barre tijden wens ik u, uw familie en uw dierbaren het allerbeste toe. En ondertussen bid ik tot mijn God, en de God van mijn voorvaderen. Bewaar ons, bescherm ons, houd ons vast.

Meer nieuws uit Leiden

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.