Premium

Column Jong Geleerd: Wortelschieten

De Hortus botanicus is al twee weken leeg. Ik ben er om een stapeltje folders op te halen, maar ik maak gebruik van het moment om toch een rondje te lopen en even te kijken naar al het moois dat nu groeit en bloeit in de tuin.

Het is altijd op hetzelfde stukje dat ik wortel schiet. Ik loop om de Sterrewacht heen, ga door het hek naar het tuinhuis en daar voorbij kom ik op het lange pad dat helemaal naar het P.J. Vethgebouw loopt. Daar, net voorbij het op vier na laatste bord van de Systeemtuin, schiet ik wortel.

Misschien omdat dit voelt als het diepste deel van de Hortus, misschien is het dat lange uitzicht naar nóg zo veel tuin, hoe dan ook: ik sta stil. Mijn voeten zijn geen voeten, maar verhoute wortels die zichzelf onzichtbaar langzaam de grond inwerken, op zoek naar water.

In die ene stap heb ik me losgemaakt van de mensenwereld. Ik stap in alle tijdperken, in alle omgevingen waarin de lucht blauw was en de zon fel. Groene bladeren verschijnen op mijn vingertoppen en volgen de zon.

Ik denk altijd hetzelfde: iedereen op aarde zou dit moeten krijgen. Een wandeling door een tuin, het hele oude geluk waar niemand tijd of ruimte voor krijgt, het haastloze en kennisloze, dat zou voor iedereen moeten zijn. Het gevoel van schouders en knieën die knoesten worden, een hoofd dat verdwijnt in een chaos van takken. Een hart dat niet meer slaat in het ritme van seconden, maar in het komen en het gaan van eeuwen.

Het pad is door mij overwoekerd en wordt verlegd. Ik zie hoe tuinier na tuinier mij inneemt, af en toe iets afzaagt voor de gezondheid, een tak ondersteunt of redigeert. Ik zie de mensen die troost vinden in mijn bast en schaduw, of in het kantwerk van mijn takken. Elke adem is als eb en vloed.

’Niet iedereen op aarde krijgt dit’ is mijn laatste gedachte als de laatste mens ter wereld in slaap valt in de laatste koele schaduw van mijn lange, brede takken. Tranen bewateren mijn wortels en ik groei met kleine beetjes de eeuwigheid in. Er is geen tuin, geen herinnering aan een tuin - er zijn geen mensen, maar ik ween zachtjes op mijn eigen wortels en ben oneindig.

Ik herken de sterrenbeelden niet meer.

De stap die tot het einde der tijden heeft stilgestaan, gaat voort. Ik hoor de geluiden van het niet-zo-verre verkeer en ergens speelt een radio Hazes.

’Niet iedereen op aarde krijgt dit’ is mijn eerste gedachte in dit nieuwe leven. De tranen waren van de boom, ze zijn niet echt gevallen, maar toch voel ik ze nog in mijn wortels. ’Iedereen op aarde zou dit moeten krijgen’, spreekt de boom. Nu zijn de tranen van mij.

Meer nieuws uit Leiden

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.