Premium

Lockdown op het eindstation: Hans van der Linden heeft zijn eindstation bereikt

Lockdown op het eindstation: Hans van der Linden heeft zijn eindstation bereikt
© Foto Jan Jong

We worden - als het goed is - gevormd, gevoed en gesteund door onze familie en directe omgeving. Hoe zie jij dat, wil journalist Nancy Ubert ontdekken. Ze spreekt met uiteenlopende mensen over het gezin, de familie en noem maar op. Vandaag met Hans van der Linden (54) die zijn eindstation heeft bereikt. „Maar ik ben nog niet van plan eruit te stappen.”

Het zijn de kleine en simpele dingen die hem nu gelukkig maken. Vanaf zijn bed in het verpleeghuis in Heerhugowaard naar buiten kijken en genieten van het leven op straat. Buurvrouw Toos leren hoe ze moet videobellen met haar familie, nu er vanwege de pandemie geen mens meer op bezoek mag komen. Of een nieuwe ansichtkaart. „Ik heb niet meer zoveel nodig”, aldus Hans van der Linden.

Ik leerde Hans zo’n anderhalf jaar geleden kennen. Voor een reportage in de krant verdiepte ik me in het fenomeen maagverkleining. Na die ingreep was Hans levensbedreigend ondervoed geraakt. Van het leed maakte hij een missie. Hans richtte op Facebook een lotgenotengroep op (inmiddels 40.000 leden) en opende de jacht op de vercommercialisering van de gastric bypass. Nu heeft hij daar de energie niet meer voor. Hans heeft zijn eindstation bereikt. ’Je bent uitbehandeld, mijn expertise is op’, kreeg hij van de specialist te horen die tot op het laatst voor hem heeft gevochten. De hulp kwam te laat. Na jaren tobben kwam Hans bij het MMC, Máxima Medisch Centrum, in Eindhoven terecht. Daar zijn ze gespecialiseerd in complicaties na een maagverkleining. Hans onderging een uiterst risicovolle ’omkeeroperatie’. Dat heeft hem iets meer tijd gegeven, maar inmiddels weet hij dat hij niet lang meer te leven heeft.

In de tijd die hem nog rest, woont hij in Forum, een woonvoorziening voor mensen met een chronische lichamelijke ziekte. „Ik vind het een hele surrealistische ervaring. Los van de corona-ellende moet ik verwerken dat het einde nu definitief in zicht is, dat ik mijn twee kinderen nooit volwassen zal zien worden. Ze kunnen echt niets meer voor me doen. Ik ga alleen nog maar verder achteruit, nooit meer vooruit. Hier, in dit verpleeghuis, maar ik noem het gewoon een zorghotel, proberen ze me nog enige kwaliteit van leven te geven.”

Tranen

Zijn verhaal vertelt hij met tranen in zijn stem. ’Het spijt me Hans, dat ik je laat huilen door mijn vragen’, zeg ik tegen hem. „Nee, dat is juist goed. Vroeger kon ik me totaal niet uiten, was ik een zombie. Ik heb liever dat de tranen vloeien, al is niet iedereen daar gevoelig voor.”

Aanvankelijk zat hij vol wrok. Hij stapte niet voor niets naar het medisch tuchtcollege om negen verschillende artsen aan te klagen die in zijn ogen vreselijk nalatig zijn geweest. „Als ze me serieus hadden genomen, dan was ik nu niet ten dode opgeschreven. Maar ze oordeelden - zonder me verder goed te onderzoeken - dat het allemaal tussen mijn oren zat. En nu doet, om het maar even heel simpel te zeggen, mijn maag-darmstelsel vrijwel niets meer. Het absorptiesysteem is kapot. Ik word permanent gevoed met een slang, kan nooit meer gewoon eten. Terwijl het in november 2018 door die omkeeroperatie beter leek te gaan. Ik ging zelfs weer op mezelf wonen, na al die jaren overleven bij mijn lieve moeder op zolder en vervolgens in een ouderwets verpleeghuis. Ik was zo blij met mijn mooie huisje. Mijn zus, met wie ik een hele fijne band heb, en mijn kinderen hebben geholpen het huis mooi te maken. Een jaar en vier maanden heb ik er kunnen wonen. Nu ben ik hier. Weer in een verpleeghuis. Maar zo anders dan die vorige instelling. Hier mag ik mens zijn. Hoe lang ik op deze laatste halte kan blijven, weet ik niet. Maar op mijn manier wil ik zo lang mogelijk een vader blijven voor mijn kinderen.”

Dochter Isa van 13 en zoon Max van 19 moeten nog verwerken dat de laatste fase van hun vaders leven is aangebroken. „Max is erg bang dat ik snel doodga. Hij is daarover met zijn moeder Natasja met me komen praten. We weten allemaal dat dood bij het leven hoort, maar niemand wil de dood in zijn leven.”

„Mijn wereld is - helemaal nu - natuurlijk behoorlijk klein. Maar daar heb ik meer dan genoeg aan. Met mijn geest is niets mis en mijn computer en telefoon zijn de vensters naar de buitenwereld. Zo heb ik zelfstandig een website gebouwd, schoolgeldverzamelaar.nl. Daarop laat ik zien wat ik in de loop der jaren heb verzameld aan speel- en leergeld. Via Facetime heb ik lange gesprekken met mijn zoon. Hij is heel leergierig op het gebied van klussen. Als hij wil weten hoe hij iets moet maken, zoekt hij contact en praat ik hem door zo’n klus heen.”

Hans koestert niet de illusie dat hij nog een wezenlijke bijdrage kan leveren aan de samenleving: „Dat steekt. Ik heb geprobeerd mensen te waarschuwen voor de gevaren van de maagverkleining. Ieder jaar krijgen 12.000 mensen in Nederland een maagverkleining. In de besloten groep op Facebook wanhopen honderden mensen die de ingreep ondergingen dat het na verloop van tijd steeds slechter met hen is gegaan. De effecten op langere termijn zijn onvoldoende onderzocht. Maar ik mag me er niet meer kwaad over maken van de lieve verpleegster Annelies, die mijn steun en toeverlaat is. Ik mag alleen nog genieten, zegt ze. ’Hans, we gaan er alles aan doen om jou in de tijd die je nog rest kwaliteit van leven te geven.’ Hoe mooi. Begin maart ben ik hierheen verhuisd. Ik heb een eigen kamer met eigen douche en toilet. Ik kan zelfs kokkerellen voor de kinderen als ik weer een beetje meer op krachten ben. En dat ben ik wel van plan. Ik wil aansterken om straks in mijn scootmobiel naar het paardrijden van Isa te gaan kijken of naar een wielerwedstrijd van Max.”

Nu alle verpleeghuizen en kleinschalige woonvormen in de zorg hun deuren voor bezoekers van buiten hebben gesloten, kan Hans zijn familie niet zien. „Mijn kring is niet groot. Door alle problemen verbleef ik al jaren in een soort van quarantaine. Maar het is best moeilijk dat ik mijn kinderen, mijn oude moedertje en mijn lieve zus niet in het echt kan ontmoeten.’’

Nu we het toch over de kring dichtbij hebben: „Mijn ex-vrouw, Natasja, ben ik diep dankbaar. Zeventien jaar zijn we getrouwd geweest. Ze ging bij me weg omdat ik zó depressief was, dat er gewoon niet meer met me te leven was. Ze koos voor de kinderen. Dat heeft ze goed gedaan. Zij is nog steeds de kapitein van het schip waarop onze kinderen varen. Dat zeg ik Isa en Max ook. Ik ben blij voor haar dat ze een nieuwe partner heeft en ik kan niet anders dan dankbaar zijn dat ze nog steeds voor me klaar staat. Ze staat ook als eerste contactpersoon op de lijst van het zorgpersoneel hier. Dat zegt genoeg, vind je niet?”

En over het zorgpersoneel gesproken: „Die mensen zijn goud waard. Hoe zij zich inzetten voor ons, is ongekend. Ze lopen bijna letterlijk de sokken uit hun schoenen om het ons aan niets te laten ontbreken. De sfeer op de afdeling blijft zo goed, terwijl er toch zoveel aan de hand is rond het coronavirus. De meeste verzorgers hebben een gezin met kinderen thuis en moeten van alles uit de kast halen om er voor ons te zijn. Dat doen ze voor ons. Vandaar dat ik ervoor gezorgd hebben dat hier vorige week allemaal bossen tulpen werden bezorgd. Dat was een heel geregel. De volgende dag heb ik voor vazen gezorgd. Nee, het komt niet in mijn hoofd op om te klagen over lockdown. Dat het voor andere bewoners, die minder digitaal onderlegd zijn, heel moeilijk is, snap ik best. Dus probeer ik ze te leren hoe je een videogesprek doet. Geloof me: ik kom de tijd die mij nog rest wel door. Alles heeft nu veel meer betekenis.”

Hoe ga jij nu met je familie om in deze coronatijd? Heb je een bijzonder verhaal over je familie of je gezin te vertellen? Of wil je gewoon reageren?

n.ubert@mediahuis.nl

Meer nieuws uit Lifestyle

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.