Premium

Margôt Ros gaat met de billen bloot

Margôt Ros gaat met de billen bloot
Actrice Margôt Ros.
© Foto Ella Tilgenkamp

Tijdens een voorstelling, in 2018 in het Amsterdamse Delamar, loopt actrice Margôt Ros tegen een decorstuk aan. Een hersenschudding is het gevolg. Een hersenschudding die haar leven ingrijpend zal veranderen. Dat vertelt ze in haar boek ’Hersenschorsing’. „Ik ga met mijn billen bloot.”

Actrice Margôt Ros speelt met ’Toren C’-collega Maike Meijer en het duo Waardenberg en de Jong een serie jubileumvoorstellingen voor het 100-jarige Luxor Theater in Rotterdam. Ze spelen het daarna nog tien keer in het Delamar.

Tijdens de derde voorstelling in januari 2018 gaat het mis. Achter de schermen loopt Margôt in het donker in volle vaart tegen een decorstuk aan. Een hersenschudding is het gevolg. Heel lang houdt ze last van de gevolgen. De uiteindelijke diagnose: postcommotioneel syndroom (PCS). Ze houdt een dagboek bij over haar beperkingen, haar compleet overhoop gegooide leven en de revalidatie. Dat dagboek is er nu in boekvorm.

Oh wat errug! Betalen Pannenkoek! Hoewel Margôt Ros met haar bos krullen nauwelijks gelijkenis vertoont met de typetjes uit Toren C , is het moeilijk om naar haar luisteren zonder ze voor je te zien. Als ze lacht zie je in gedachten die lieve mollige secretaresse Els meteen weer voor je, terwijl ze bemoedigend roept: ’Het komt goed’.

De comédienne, actrice en regisseur is bij het grote publiek vooral bekend als vertolker van vele typetjes in de populaire televisieserie ’Toren C’, uitgezonden door de VPRO. De serie vol lachwekkende kantoorhumor beleefde afgelopen winter het zevende en tevens laatste seizoen. Ze heeft het na de opnames van de televisieserie en de uitzending allesbehalve rustig; Het boek ’Hersenschorsing’ dat ze samen met haar levenspartner Jeroen Kleijne heeft geschreven, kwam onlangs uit. Je zou kunnen denken: ’Dat is leuk bedacht, zo net na de boekenweek’. Maar de aanleiding om dit boek te gaan schrijven is niet om te lachen en verre van gepland.

Ik heb het boek gelezen. Hoe is het nu met je?

„Best wel goed, ik zie er ook goed uit toch? Het gaat ook vooruit. Ik heb vandaag zelfs met de kinderen meegezongen met een liedje dat ze draaiden. Maar ik ben nog steeds aan het revalideren. Het gaat niet zo snel en er kan nog een hoop beter. Elke keer als ik na een paar stappen vooruit weer een stap achteruit doe, zie ik dat nu als onderdeel van het revalideren, waardoor het lichter wordt en positiever.”

Bedacht je meteen: dit moet een boek worden, ik ga een dagboek bijhouden?

„Nee, totaal niet. Ik vertelde mijn fysiotherapeut dat ik helemaal geen boek kon vinden over mijn hersenaandoening. ’Waarom schrijf je het dan niet zelf ?’, was haar antwoord. Toen ik dat Jeroen vertelde, kwam hij met het idee om mijn ervaringen in te spreken op mijn telefoon. Later maakte hij een tijdlijn met behulp van al onze e-mails en WhatsAppjes.” „En ik heb Margôt ook meerdere keren mogen interviewen”, legt Jeroen uit.

„Daarna zijn we er samen met behulp van alle ingesproken berichten mee aan de slag gegaan”, gaat Margôt verder. „Ik ben niet iemand die graag dingen deelt uit mijn privéleven. Maar in dit geval hoop ik er andere mensen mee te kunnen helpen. Dan moet ik wel met mijn eigen billen bloot.”

Margôt Ros gaat met de billen bloot
© Foto Ella Tilgenkamp

Jullie hadden pas kort een relatie toen het ongeluk gebeurde. Waren jullie niet bang elkaar te verliezen?

„Daar heb ik nooit aan gedacht. Ik ben altijd positief ingesteld”, begint Margôt. „Het is misschien niet altijd vanzelfsprekend dat je partner je blijft steunen, maar Jeroen is steeds geduldig en ’supportive’ geweest. Pas achteraf besef ik hoe veerkrachtig hij was.” Jeroen vult aan: „Ten eerste is het goed dat we niet samenwonen. Ik zit dus niet de hele tijd in dezelfde situatie. En ten tweede heeft Margôt ook altijd aandacht en begrip gehad voor mijn positie in het geheel.”

Hoe heeft het jullie leven veranderd?

„We zijn op een bepaalde manier de onbezorgdheid kwijtgeraakt. Die vinden we hopelijk weer terug. En de spontaniteit is eraf. Je denkt nu veel meer na over wat je wilt doen of ondernemen. Dat is meteen ook naar het positieve om te buigen, want we leven nu veel bewuster”, filosofeert Jeroen. „En ik heb veel geleerd van meditatie en mindfulness. Daar keek ik voorheen toch heel anders tegenaan en het is voor mij nog steeds een hele fijne manier om te ontspannen”, vertelt Margôt. „Ik heb van deze situatie ook geleerd dat we goed kunnen samenwerken. We zijn zelfs alweer plannetjes aan het smeden voor een film, een romcom.”

Hoe gaan de mensen in je omgeving ermee om?

„Toen ik er middenin zat, was ik er helemaal niet zo bewust mee bezig hoe mijn vrienden en familie er tegenaan keken. Vooral in het begin raakte ik in een sociaal isolement. Bovendien snap je zelf niet eens wat je meemaakt, hoe kun je het dan aan een ander uitleggen? Je hoopt maar dat de mensen die dicht bij je staan er voor je zijn, en gelukkig was dat in de meeste gevallen zo.”

In het boek schrijf je dat je iets hebt met ziekenhuizen, omdat je daar als kind vaak kwam. Er lag regelmatig een familielid in. Hoe is jouw eigen ervaring met de zorg geweest?

Zelf heb ik een hele positieve ervaring met mijn zorgverleners. Dat komt vooral omdat ik van het begin af aan serieus werd genomen. Daardoor kon snel de juiste diagnose worden gesteld. Dan begint het zoeken naar de juiste zorg. Ik ben daarbij altijd goed gesteund door de diverse zorgverleners. Ik heb daarbij wel geluk gehad. Er zijn ook mensen die iets dergelijks overkomt en waarbij niet op tijd de juiste diagnose wordt gesteld. Dan kan een herstelproces jaren langer duren. Het is ook niet eenvoudig, want iedere klap op je hoofd is weer anders. Daarom is het belangrijk om klachten van patiënten sneller serieus te nemen om de ontwikkelingen goed op een rij te krijgen. Daarmee kunnen ze eerder de juiste zorg verlenen.”

Je hebt door het hersenletsel als geen ander ervaren hoe het is om lange tijd alleen en afgezonderd te leven. Nu moeten we dat vanwege het coronavirus allemaal. Is dat voor jou nu gemakkelijker?

„Ik denk het wel ja. Als je samen in één huis zit, moet je elkaar echt de ruimte geven en goede afspraken maken. De indeling van de dagen goed plannen. Ik kon zelf echt geen enkel geluid verdragen. Met de kinderen sprak ik af wanneer ik er niet zou zijn, zodat ze dan even lekker de muziek hard konden zetten. Het is improviseren. Ik heb ook geleerd dat ik alleen kan zijn. Dat vond ik altijd moeilijk. Ik ontdekte dat er zoveel andere mogelijkheden zijn om toch contact te houden in plaats van fysiek bij elkaar zijn. Via WhatsApp en spraakberichten. Mensen vinden het fijn een teken van leven te krijgen.”

Heb je verder nog tips voor de thuiszitters van nu?

„Ik bedacht dat het aardig zou zijn om elkaar thuis om beurten iets te leren. Interesse te tonen in elkaar. Zo lijkt het mij leuk dat mijn zoon mij leert hoe de Playstation werkt. Doe dingen waar je blij van wordt. Kinderen zijn ook enorm flexibel en veerkrachtig.”

„Tijdens mijn ziekte keken we vaak samen naar afleveringen van de serie ’Friends’. Dat was een rustmoment voor ons. Probeer wel dicht bij je eigen situatie te blijven, laat je niet beïnvloeden door alle berichten van buiten.”

„En zorg ook fysiek goed voor jezelf, door in je woonkamer te dansen bijvoorbeeld”, zegt Jeroen. „Wij hebben vijf jaar een relatie en dat wilden we met een groot feest vieren. De datum stond al vast. Nu gingen een paar vrienden van ons op dat tijdstip thuis dansen met ons in gedachten.”

De opnames van Toren C werden anderhalf jaar uitgesteld, omdat jij niet in staat was mee te doen. Wat gaf de doorslag dat je weer door wilde gaan?

„Het belangrijkste was natuurlijk dat ik voldoende hersteld zou zijn. Toen ik wist dat ik het weer aan zou kunnen, was dat voldoende motivatie om keihard door te trainen. Ik had weer iets in het verschiet. Dat gaf een goed gevoel. Het was wel even slikken dat ik sommige scènes niet zelf kon spelen en moest afstaan aan andere actrices. Maar het was fijn om op een veilige en vertrouwde plek te zijn. Er was ook veel begrip. We spraken voortdurend af wanneer iets wel kon of niet en ik had een plek waar ik tijdens de lunchpauze even rustig alleen kon eten. Normaal hadden we allemaal veel lol, nu was het voor mij wat saaier. Ik moest veel gedisciplineerder zijn. Maar het was echt superleuk. Stiekem denk ik nu ook: moeten we niet toch nog wat afleveringen maken? De mensen kunnen nu best wel wat humor gebruiken.”

Margôt Ros gaat met de billen bloot
© Foto Ella Tilgenkamp

Zou er dan een humoristische sketch in kunnen zitten van jouw ervaringen tijdens de revalidatie?

„Oh ja dat kan zeker. Humor is een heel goede manier om onderwerpen aan te kaarten. Ik speel zelf graag typetjes die er net niet bij horen, bij wie het niet goed gaat. Het is iets dat ik zelf heb meegemaakt. En zolang je mensen niet belachelijk maakt en het als een onderwerp met respect behandeld wordt, moet dat kunnen.”

Kunnen we in de toekomst nog meer van jou en Maike Meijer verwachten ?

„Maike is eerst druk met haar eigen boek. Een roman. Met als thema de overgang ’Wen d’r maar aan’ getiteld. Komt in september uit. Maar ik sluit niet uit dat wij samen nog wel een serie voor televisie gaan maken. Het belangrijkste is dat ik weer aan het werk ben en mensen kan ontroeren én aan het lachen kan maken. Ik hoop dat nog heel lang te kunnen doen.”

Meer nieuws uit Lifestyle

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.