Premium

LUMC-verpleegkundigen op de intensive care: ’Ik hoop dat het ziekenhuis mij beschermt, mocht ik een fout maken’

LUMC-verpleegkundigen op de intensive care: ’Ik hoop dat het ziekenhuis mij beschermt, mocht ik een fout maken’
Een coronapatiënt op de intensive care (niet het LUMC).
© Archieffoto
Leiden

Na een late dienst naar huis fietsen, is voor de Leidse verpleegkundige van de intensive care hét moment om zijn hoofd leeg te maken. Het werk wordt zwaarder op de afdeling in het LUMC, nu steeds meer coronapatiënten worden opgenomen. Het gaat nog, hij heeft voor hetere vuren gestaan. Maar voor hoelang? „We zitten nu nog in het voorgeborchte, de hete pek verwacht ik rond 1 mei.”

Ic-verpleegkundigen leveren op dit moment al ’krankzinnige zorg’, slaakte Diederik Gommers, voorzitter van de Nederlandse Vereniging van Intensive Care, deze week in een noodkreet aan de Tweede Kamer. Hij doelde op ziekenhuizen in Brabant, maar ook in Leiden en Den Haag stromen de ziekenhuizen volgens hem al vol. Gommers: „Normaal gesproken zorgt een verpleegkundige op de ic voor maximaal twee patiënten, nu is dat soms vier. Dat geeft spanning. Verpleegkundigen voelen de druk, de stress dat ze niet helemaal in control zijn. Dat ze fouten gaan maken, essentiële fouten waardoor iemand kan komen te overlijden.”

Rake woorden

Het zijn rake woorden, zeggen twee verpleegkundigen van de intensive care in het Leidse universiteitsziekenhuis. Ze willen liever niet met de naam in de krant.

Het werk is sinds enkele weken fors veranderd. Wie de zorg heeft voor coronapatiënten, loopt acht uur lang in beschermende kleding. Heeft een ic-verpleegkundige normaal gesproken één patiënt en soms twee onder zijn hoede, nu zijn het er twee of drie. Als de collega’s pauzeren, komen er zomaar twee bij, vertellen ze. „Ik was altijd in control. Nu kom je handen te kort. Bang voor fatale fouten ben ik, ja. Ik hoop dat het ziekenhuis mij beschermt, mocht er een klacht worden ingediend. Wij doen hier allemaal het maximaal haalbare.”

Er is meer werk en dat terwijl er normaal gesproken al een tekort is aan ic-verpleegkundigen. In korte tijd zijn daarom verpleegkundigen van bijvoorbeeld de uitslaapkamer (PACU), operatiekamers en de anesthesie bijgeschoold. Ook lopen er ’niet big-geregistreerde’ krachten. „Aardige mensen hoor, de sfeer onderling is goed. Maar ze hebben geen ervaring op de ic.”

Afgelopen dinsdag waren er al 35 coronapatiënten opgenomen op de ic van hun ziekenhuis. Het LUMC bereidt zich voor op meer opnames. De intensive care voor kinderen verhuist naar elders in het ziekenhuis. Hierdoor kunnen er nog twaalf ic-bedden voor coronapatiënten bij.

En dan is en blijft er natuurlijk ook nog de zorg voor andere zieken. De intensive care voor hen is verhuisd naar de ’pacu’, de uitslaap- en bewakingskamer voor na een operatie.

Bezoek

Bezoek is sinds een week niet meer welkom op de ic, tot opluchting van de verpleegkundigen. „Hoe schrijnend ook voor de familie, als de deur op slot is, is er duidelijkheid. Er zijn er die met tien man komen. Ik kan dat er echt niet bij hebben. Gelukkig staat er nu bewaking voor de deur.” Zijn collega vult aan: „Als iemand gaat overlijden, laten we één familielid komen om afscheid te nemen.”

Alle andere familie wordt twee keer per dag door verpleegkundigen gebeld en een keer door de arts. „Er ligt een lijst op de balie om een krabbel te zetten als je gebeld hebt.”

Ze vervolgt: „Het bellen is zo schrijnend. Familie is zo verdrietig. Sommigen gaan gelijk huilen en zijn bang voor slecht nieuws. Ze hebben geen idee hoe hun dierbare erbij ligt. Het is zo zielig.”

Verdriet

De verpleegkundigen voelen het verdriet. Ze zien patiënten opknappen, maar ook overlijden. Daarnaast hebben ze zorgen over hun eigen veiligheid. „Ik ben niet zo bang, maar ik hoor wel van collega’s die thuis niet meer naast hun soms kwetsbare partner durven te slapen uit angst voor besmetting. Zij nemen de ellende dus ook mee naar huis.”

Het LUMC heeft oog voor het verdriet dat de verpleegkundigen zien. „Wie wil, kan na afloop van een dienst psychische bijstand krijgen. Ik heb daar nog geen behoefte aan”, zeggen de twee verpleegkundigen. „Ik spring op de fiets en ga liever naar huis. Ik kan mij voorstellen dat het voor anderen wel prettig is. Eigenlijk zou je zo’n nabespreking voor iedereen verplicht moeten stellen, en dan in werktijd.”

Meer nieuws uit Leiden

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.