Premium

In 60 seconden: Drama

Terwijl mijn werk de afgelopen weken volledig in de ban van het coronavirus is, waart bij ons thuis een andere besmettelijke ziekte rond: de waterpokken.

Mijn dochtertje van twee kreeg het in de week voor de coronalockdown van een kindje op haar crèche. Ze werd er een dagje niet lekker van en een paar dagen later doken de rode pukkeltjes op. Eén pokje op haar buik, vier op haar rug, eentje op haar schouder en nog een kleintje op haar arm. Het was desondanks een groot drama. Iedereen kreeg het te horen: “ik heb watervlokken”.

We konden niet naar het zwembad. Ook weer een groot drama waarvoor opa en oma gebeld moesten worden. “Ik mag niet zwemmen, want ik heb watervlokken.” Pruillipje. Langzaam maar zeker werd duidelijk dat dit een ongekend ingrijpende gebeurtenis in haar nog jonge leventje was. Elke avond trok ze haar dokterjasje aan voor het slapengaan en afwisselend moesten mijn vriendin en ik ons laten behandelen voor “hele erge watervlokken”. Behandeling: liggen op de bank en gevoerd worden rozijntjes en taart van gekleurde blokken.

Onze zoon van zeven werd een week later ziek. Het was de laatste dag voordat de scholen dichtgingen. Het duurde nog een week voordat de eerste pokken opdoken, en de dagen daarna bleven ze maar komen. Toen hij na vier dagen zijn kleren uittrok om in bad te stappen, raakte ik er bijna door gehypnotiseerd. Zijn lichaam was als een nachtelijke hemel waarin je door langer te kijken steeds meer sterren ontwaart. Maar dan met rode bultjes. Hij voelde zich er ook echt niet lekker van, maar droeg de ellende in stilte. Zijn zusje zag het ook en trok haar kleren uit om in bad te gaan en wees jammerend op het laatste, bijna verdwenen puntje op haar buik: “kijk, ik heb watervlokken!”

Meer nieuws uit Leiden

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.