Verpleegkundige Alkmaars ziekenhuis geeft indringend inkijkje in strijd tegen coronavirus: ’Ik voel patiënten onder mijn vingers wegglippen’

Verpleegkundige Alkmaars ziekenhuis geeft indringend inkijkje in strijd tegen coronavirus: ’Ik voel patiënten onder mijn vingers wegglippen’
Eva Karsten werkt in een van de ziekenhuisgangen aan een rapportage over een coronapatiënt.
© Foto NWZ
Alkmaar

Coronapatiënten in coma brengen, een slang in hun luchtpijp plaatsen, zodat beademingsapparatuur de ademhaling volledig kan overnemen en bidden dat alles op de intensive care goed met ze komt. Dat is vrijwel de dagelijkse praktijk in het Noordwest Ziekenhuis (NWZ) in Alkmaar.

Met een aangrijpend relaas op Facebook geeft Eva Karsten (23), verpleegkundige op de afdeling acute opname, een indringend inkijkje op de plek waar een keiharde strijd tussen leven en dood woedt.

Waarom ben ik in godsnaam wakker? Vraag ik me af, terwijl ik me zuchtend omdraai in m’n bed. Ik ben wel vaker wakker rond deze tijd (3.43 uur), maar dan is het tijdens de nachtdienst op mijn werk in het ziekenhuis in Alkmaar. De laatste tijd slaap ik slecht, iets wat ik hiervoor nooit gehad heb. Ik ben altijd een harde werker geweest”, maakt de Alkmaarse duidelijk dat ze soms wakker ligt van de huidige crisissituatie.

Ik werk graag met mensen. Vind het fijn om dingen op mijn eigen manier te doen en vind het soms lastig (maar ook weer uitdagend) als dingen niet lopen zoals ik het in mijn hoofd had. Ik werk op een van de corona-afdelingen van het ziekenhuis in Alkmaar. We zijn met ons team (ondersteund door ziekenhuismedewerkers vanuit allerlei andere disciplines en specialismen) strijdbaar en werken enorm hard voor onze patiënten. Ik doe dit werk met veel plezier, maar nu stond dat even minder op de voorgrond”, schrijft de NWZ-verpleegkundige, geboren in Warmenhuizen.

Realiteit

Ik had dagdienst. Normaliter al niet mijn favoriete dienst, want om 6.15 uur mijn bed uit stappen blijft lastig. Dit terwijl dit nog best luxe is, want ik ga om 6.30 uur de deur uit (mensen vragen me regelmatig hoe ik dat doe, en ik heb geen idee, maar het lukt iedere keer) en ik kom om 6.42 uur lopend op mijn werk aan.

De afgelopen weken waren onrustig. We zijn ons al weken aan het voorbereiden om ons zo goed mogelijk in te stellen op wat er zou gaan komen. En uitgerekend nu werd ik keihard geconfronteerd met de realiteit van Covid-19. Nog geen moment eerder was ik me zo er bewust van hoe heftig dit virus is en hoe onwijs veel schade het aan kan en zal gaan richten.

Zuurstof

Ik voel de patiënten onder mijn vingers wegglippen. Je kunt er gewoon niets tegen doen. Niet letterlijk natuurlijk, want je doet juíst van alles om ze in leven te houden (vijftien liter zuurstof geven, continu bewaken van de vitale functies, medicatie geven), maar soms kom je er op een keiharde manier achter dat dat niet genoeg is. En dat gebeurde en sloeg hard bij me in”, laat Karsten, van wie de hbo-vervolgopleiding ’vanwege dit gedoe’ tijdelijk stilligt, weten.

Om 14.30 uur bel ik de partner van de man die ik zojuist naar de intensive care heb moeten brengen, omdat hij dusdanig ziek werd dat we hem hier op de afdeling niet meer de zorg konden bieden die hij nodig had. Hij is écht heel erg ziek. Nu ligt haar man hier te vechten voor zijn leven en ligt zij thuis. Beide geveld door het virus.

Tranen

Ik vertel haar dat het me heel erg spijt en dat ik heb gedaan wat ik kon, maar dat dit helaas niet genoeg was. ’Dat weet ik meissie’, zegt ze en ik hoor de snik in de stem. Dan breekt ze in tranen uit. Ik voel mezelf ook breken van binnen, er loopt een traan over mijn wang. Ik zie mijn collega over de gang naar mij kijken, ze loopt naar me toe en wrijft even over mijn rug. Ze snapt het.” De Alkmaarse verpleegkundige voelt zich zeer betrokken.

Onzeker

Ik vertel de partner van meneer dat de intensive care het nu overgenomen heeft en dat ik niet weet wat hun plannen zijn. Alles is onzeker. Meneer is in ieder geval direct gesedeerd (in coma gebracht) en geïntubeerd (een slang is in zijn luchtpijp ingebracht welke door middel van een groot beademingsapparaat nu de volledige ademhaling overneemt). Hoe lang dit zal gaan duren? Daar heb ik (helaas) geen idee van. Of haar man dit überhaupt gaat overleven daar heb ik ook geen idee van, maar dit benoem ik niet. Dit snapt mevrouw dondersgoed, dat merk ik aan alles.

Emoties

Ik hang op en voel de tranen rollen over mijn wangen. Even voelt het alsof corona het aan het winnen is. En het is helemaal oké, dit zijn logische gevoelens en emoties in deze onwerkelijke situatie waar we nu met zijn allen in terecht gekomen zijn. Maar mijn god, wat is het zwaar en wat wordt er veel van ons gevraagd”, deelt Karsten haar gevoelens.

Ik werk nog steeds hard en we zijn nog steeds strijdbaar. Ik heb écht nog veel plezier in mijn werk. Ik ga je niet vertellen om ’anderhalve meter afstand te houden’ en ’alleen naar buiten te gaan wanneer het écht nodig is’, want dat is al vaak genoeg gezegd. Maar heb gewoon een beetje extra aandacht en liefde voor elkaar in deze bizarre tijden, that’s all.

Hartjes

Haar verhaal levert de Alkmaarse verpleegkundige talloze hartjes, duimpjes en veel lof op. Karsten, een van de vele gezichten in de zorg, een van de vele helden in de zorg, is daar dankbaar voor. Ze voelt dat de buitenwacht, die vaak niet weet wat er momenteel achter de ziekenhuisdeuren allemaal gebeurt, haar werk en dat van haar collega’s volop waardeert.

Meer nieuws uit Metropool

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.