Het voorportaal van de hemel is een gevangenis geworden voor de schoonmoeder van Dirk Visser

Bovenkarspel

Half maart was nog niet voorzien dat mijn schoonmoeder maandenlang niet meer de deur uit mocht van het verzorgingscentrum waar zij woont.

Tot dan legde ze per jaar ruim vijfduizend kilometer af op haar scootmobiel. Haar sociale leven kwam grotendeels tot stilstand. Kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen - bij elkaar meer dan honderd - mochten niet meer op bezoek en zij kon ook niet meer naar hen.

Toen ze er jaren geleden kwam wonen met haar man, die dementie had, zei ze met voldoening en trots dat ze in ’het voorportaal van de hemel’ waren terechtgekomen. Wat typeert hoe ze de zorg in het huis waardeert. Haar man is inmiddels overleden en zij heeft beperkte verzorging nodig, is goed bij haar verstand en kan met haar rollator gaan en staan waar ze wil. Voor de lockdown waren haar dagen gevuld met bezoekjes aan de markt, de kinderen en tochtjes met de booster, waarbij ze veel bekenden tegenkwam. Ze genoot met haar 89 jaar van het leven, dat haar toelachte. Ritjes met de booster over de IJsselmeerdijk richting Venhuizen waren de ultieme uitjes. Water, zon, wind, ze genoot ervan. De booster betekende vrijheid en onafhankelijkheid voor haar.

Van aard is mijn schoonmoeder een positief mens, die altijd de zonnige kant van het leven benadrukt. Dat kost haar sinds tien weken steeds meer moeite. Het dagelijks contact met de kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen, de kus, het vriendelijk woord, de koekjes voor de kleinsten, het bakkie koffie met elkaar, het praatje over van alles en nog wat, het bezoek aan de kerk en het kerkhof, waar haar man ligt begraven en nog zoveel meer verdween uit haar leven en werden steeds meer herinnering.

Wat overbleef is een stil verzorgingshuis in een uitzonderingstoestand met fantastische medewerkers, die helaas weinig tot niets aan haar situatie kunnen veranderen. Omdat ze slecht hoort was al die weken contact via het raam en een openstaande deur moeizaam. Bellen gaat nog wel. Emotionele situaties waren er, waarbij tranen zijn vergoten. Op slechte momenten zegt ze nu dat ze ’in een gevangenis’ zit.

Begrip voor de maatregelen, zowel van haar als van ons, is niet eindeloos. Het sociaal isolement vreet aan haar. Haar hoop dat ze weer naar buiten kan en mag wordt iedere week weer de grond in geboord. Het bezoek van één vast familielid één uur per week onder strikte en strenge voorwaarden met een protocol van 42 pagina’s is het enige dat binnenkort mogelijk is. Voor de rest is het buiten voor het raam staan en moeite doen om via de telefoon een gesprekje te voeren.

Veiligheid en hygiëne zijn de maatstaf maar dat gaat ten koste van vrijheid, bewegingsruimte, privacy en vooral tederheid als vorm van liefdevolle nabijheid. Elk woord, elk gebaar, elke knuffel, die wordt gegeven herbevestigt de band met mijn lieve schoonmoeder. Helaas ontberen we als familie dit nu.

Lees ook:

Onverteerbaar voor bewoners en familie: al maanden geen echt contact. ’Ik moet kiezen tussen zoon en dochter’

Ik houd hoop op het oude normaal - Jan ’t Hart een week na de brief ’Sorry mam’

Meer nieuws uit Achtergrond

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.