’We hebben een date’ - Tineke Borst bezoekt haar man in het verpleeghuis

Beeld ter illustratie. De personen op de foto zijn niet Tineke en haar man.
© Archieffoto: ANP

Pas een paar maanden woon je in een verpleeghuis. Je hebt een onbehandelbare, zeldzame hersenvaataandoening, waarbij o.a. alle cognitieve functies langzaam uitvallen. Je kunt niet meer goed lopen, je bent blind geworden, kunt niet meer goed praten, slikken etc. En je bent nog maar net 65 jaar... (er zitten niet alleen heel oude mensen in een verpleeghuis!)

Je had nog zoveel moeten kunnen doen, ooit was je een stoere man, een (zee-)zeiler in hart en nieren. Een alleskunner, wat je ogen zagen, maakten je handen, een creatieveling die voor een groot concern werkte en gebak ontwierp wat in productie moest komen voor het hele land.

Dit verpleeghuis kende je van de dagbesteding waar je de hele week al naar toe ging. In eerste instantie was de opname bedoeld als een diagnostische opname en tevens om mij als mantelzorger wat te ontlasten (je vond dat ik even tot rust moest komen). De opname zou maximaal zes weken duren, maar werd een permanente opname. Je nam zelf het besluit, onvoorstelbaar knap. Je had het er erg naar je zin, iedereen mocht op bezoek komen, zelfs de honden van onze vrienden, in het weekend haalde ik je naar huis zodat het even was zoals het altijd al was geweest. In het verpleeghuis ging ik elke dag naar je toe en bracht ik je elke avond naar bed en legde je kleding klaar voor de volgende dag. Het was goed zo, al miste ik de man die je ooit was.

Maar toen kwam de corona!

Natuurlijk zag ik het al eerder aankomen in de week van 16 maart en ineens op vrijdag 20 maart ging alles op slot in het verpleeghuis, er mocht niemand meer in. Vanaf die tijd moest alles op afstand, achter een raam, via beeldbellen. Je bent blind... Lastig om dan een iPhone te bedienen, maar het lukte wel met wat hulp. Hoe lief iedereen in het verpleeghuis ook is, het zijn kanjers echt waar, maar het is niet je geliefde familie. Jij, met al zoveel beperkingen door die rotziekte, kreeg ineens een heel klein wereldje.

Het enige waar je nog van genoot was luisteren naar muziek, urenlange afspeellijsten hebben we gemaakt met je favoriete muziek erop.

Het moest alleen wel even worden aangezet voor je en niet iedereen is even handig met een mobiele telefoon. Dus of dat altijd lukte weet ik niet. Het is er niet van gekomen vandaag, zei je dan.

Je miste mij en ons gezin ineens heel erg. „Het duurt lang, hè”, zei je elke dag. En ik dacht: ja, het duurt verdomme al veel en veel te lang, wat een onmenselijke behandeling is dit! Je vertelt af en toe over de irritaties van je tafelgenoten in de gezamenlijke huiskamer, dat ze een kort lontje hebben en last hebben van ’op elkaars lip’ zitten. En dat ik kan meelezen in je patiëntendossier is fijn, maar ook confronterend.

Deze hele lockdown heeft jou geen goed gedaan, ondanks de inzet van iedereen om kaartjes te sturen. De tekeningen van de kleinkinderen, videobellen, raambezoek, met een hoogwerker omhoog, ik zie dat je gelaten op alles reageert, je hebt de moed verloren. Ik moet veel moeite doen om je even te laten lachen tijdens het beeldbellen en dan maak ik maar snel een printscreen met mijn telefoon zodat het net lijkt alsof je lol hebt.

Toen het nieuws van de versoepeling kwam zei je, dit is echt op tijd! Donderdag eind mei mocht ik bij je op bezoek. We hebben een date, zei ik tegen je. Je moest lachen: ja, we hebben een date! Een date van een uur, op je kamer, en op anderhalve meter afstand blijven. Je verzorgsters mogen je douchen, aankleden, je haar kammen, je gezicht insmeren, je eten geven, een aai over je bol geven en ik moet op afstand blijven! 43 jaar zijn we getrouwd en ik mag je niet aanraken.

Je snapt het niet natuurlijk. Wat een bizarre situatie eigenlijk. Mijn gezonde verstand wint het op dat moment van mijn gevoel, stel je voor dat er weer besmettingen komen dan is zelfs dit uurtje niet meer mogelijk. Donderdag hebben we weer een date.....

Lees ook:

Onverteerbaar voor bewoners en familie: al maanden geen echt contact. ’Ik moet kiezen tussen zoon en dochter’

Ik houd hoop op het oude normaal - Jan ’t Hart een week na de brief ’Sorry mam’

Meer nieuws uit Achtergrond

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.