Richard Kemper staat plotseling aan ’een kant’ van de coronacheck-discussie | column

Richard Kemper

Weet iemand nog wat Twitter is? Ooit hét nieuwe medium waarop iedereen met iedereen zou ’connecten’ en waar een volwassen uitwisseling van inzichten en kennis plaats zou vinden. Nu is het een bonte verzamelplaats voor politici en journalisten en iedereen die daar iets negatiefs van vindt.

Afgelopen week zag ik dat er een driftige discussie werd gevoerd met onze naam, Veldhuis & Kemper, in de ’mentions’. Toch even kijken. Monique start met het bericht dat ze na anderhalf jaar zin heeft om naar het theater te gaan maar niet meewerkt aan de coronapas. Met ’pijn in het hart’ stuurt ze kaartjes voor onze voorstelling retour. Ze sluit af met de opbeurende woorden #ikdoenietmee. Ene Sander reageert met de suggestie dat Monique zich toch kan laten testen als ze zich niet wil laten vaccineren? Daar vindt Kaatje weer wat van. Zij zegt dat iedereen die een coronapas neemt om ons te zien een ’collaborateur’ is. Even voor de jongeren: dat is iemand die samenwerkt met de vijand, in de oorlog werd de term ook gebruikt voor NSB’ers.

Een aantal mensen neemt het voor ons op en dat nodigt anderen weer uit om ons er juist op te wijzen dat we onze ’rug recht moeten houden’. Op deze manier houden we ’het hele circus aan de praat’. We moeten een voorbeeld nemen aan collega’s zoals Guido Weijers. De discussie gaat nog even door, ook anderen willen kaartjes retour sturen en zij worden door weer anderen succes gewenst met ’hun ongecontroleerde leven’.

Ik zit erbij, kijk ernaar en word er enorm droevig van. Wat is er in godsnaam aan de hand? Ik ging dit vak in om mensen te laten lachen en te ontroeren, maar opeens sta ik aan ’een kant’. Hoor ik bij ’de vijand’ en zijn onze bezoekers ’collaborateurs’.

Ik zie het zo. Ik ben enorm blij met de coronacheck in het theater. In maart 2020 speelden wij de laatste try-out voorstelling in een klein theater in Elst. Een week later meldde dagblad De Gelderlander dat er na onze voorstelling vijftien mensen corona hadden opgelopen en er inmiddels twee bezoekers waren overleden. Moet ik iemand uitleggen hoe het voelt om dat te lezen? Ik kwam plezier brengen in Elst… Ook na anderhalf jaar is dit nog steeds een onbeschrijfelijk rotgevoel en dan zeg ik het netjes.

Aangezien een vaccinatie, test of herstelbewijs op dit moment de enige, op grote schaal uitvoerbare manier is om zo zeker mogelijk te weten dat iedereen in de zaal zo weinig mogelijk gevaar voor elkaar oplevert, sta ik honderd procent achter de check. Dat is mijn verantwoordelijkheid naar ons publiek. Als je naar ons komt kijken, mag je verwachten dat wij er alles aan doen om je zo veilig mogelijk te houden. Is dat honderd procent veilig? Nee, de straat oversteken naar het theater trouwens ook niet. Maar dat onder gevaccineerde, geteste en herstelde mensen onderling minder besmettingen plaatsvinden, lijkt toch echt een feit.

En aangezien ik mijn moeder ook nog graag een knuffel wil geven, heb ik zelf ook geen zin om elke avond tussen honderden ongeteste en niet gevaccineerde mensen te staan.

Eerlijk gezegd voelt het weigeren om mee te werken aan de coronacheck door sommige artiesten soms nogal opportunistisch en als onderdeel van hun PR-machine, maar dat is natuurlijk maar een aanname. Hoe dan ook, iedereen mag doen wat ie wil, maar dan weet u waar u bij ons aan toe bent. Want lachen is gezond en dat houden we graag zo.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.