De zelfmoordstrategie van de SP | column

Chris Aalberts

Niemand weet wat de SP wil. De partij kan het niet uitleggen en is op weg naar de uitgang.

Een paar vraagjes aan de SP. Moet Nederland vluchtelingen verwelkomen? Of moeten de grenzen dicht? Wat vindt de SP van het klimaat? Waar wil de SP in de toekomst energie vandaan halen? Kernenergie, of zijn windmolens beter? Wat vindt de SP van de EU? Wat wil men wel en niet in Brussel regelen?

Een politieke partij hoort standpunten te hebben over de grote thema’s van deze tijd, maar bij de SP praat men bijna uitsluitend over het nationaal zorgfonds, niet toevallig een voorstel waarvan iedereen weet dat het er toch niet komt.

De gevolgen van dit onduidelijke profiel laten zich raden. De SP verliest al tien jaar verkiezingen, is uit het Europees Parlement verdwenen, heeft steeds minder leden en minder afdelingen, is steeds minder op straat te vinden en heeft de jongerenorganisatie afgestoten. Alle alarmbellen zouden moeten rinkelen en intern zou men moeten begrijpen dat het tijd is voor een frisse wind. Maar Lilian Marijnissen blijft gewoon zitten waar ze zit en de partijbestuurders voeren momenteel campagne voor een nieuwe bestuursperiode. De partijleiding heeft de urgentie nog niet helemaal door.

Er bestaan SP-leden die wel intern discussie voeren over de toekomst. De partijtop verwijt ze dat ze daarvoor een eigen organisatie hebben opgericht: het Marxistisch Forum. Veel meer dan een discussieclubje is het niet. Deze mensen – die zich het drukst maken over de toekomst van de partij – worden nu één voor één geroyeerd. Dat geldt ook voor leden die nog lid zijn van de voormalige SP-jongerenorganisatie Rood. Zo stuurt de SP een hele jonge generatie weg, zonder een plan te hebben hoe er ooit weer leden bij kunnen komen en waar het inhoudelijk naartoe moet. Soms hangt zelfs kandidaten voor de aanstaande gemeenteraadsverkiezingen een royement boven het hoofd. In Utrecht wordt al openlijk getwijfeld of de SP wel mee kan doen.

Deze week was ik bij een partijbijeenkomst in Amsterdam waar kandidaat-bestuurders met elkaar in debat gingen. Waarom worden alle kritische leden geroyeerd? De partijtop kan niet helder uitleggen waarom de partij hier een half jaar voor de verkiezingen voor kiest, anders dan dat dit volgt uit een procedure. Een jongere vertelt dat juist die procedures haar zo storen: ze heeft bij de SP geleerd dat als men over procedures begint, de inhoudelijke argumenten op zijn. Waarom wil de SP van haar meest linkse flank af? Wil de partij een nieuwe concurrent op links in het zadel helpen? Wat wil de partij?

Niemand weet het. Ondertussen ligt de partijleiding op ramkoers met honderden leden, die zich de komende tijd zullen vastbijten in intern gedoe en daarom geen tijd hebben om u en mij duidelijk te maken waar de SP tegenwoordig voor staat. Het is politieke zelfmoord in slow motion.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.