Dus nu zit ik met zo’n computer met een nieuw snufje. Hartstikke handig, zeggen ze | column

Erna Straatsma

Mijn nieuwe laptop heeft een handig snufje. Zoals elk apparaat een noviteit heeft (er moet natuurlijk een reden zijn om iets nieuws te kopen).

Vooropgesteld, ik zat niet op een nieuwe laptop te wachten. Het ding dat ik had, functioneerde uitstekend. Maar van hogerhand is besloten dat ik een andere computer kreeg.

Dus nu zit ik met zo’n ding met een nieuw snufje. Een vingerafdrukontgrendelaar. Hartstikke handig, zeggen ze bij de afdeling ICT.

Ze hebben me geholpen mijn wijsvinger in het digitale geheugen te zetten. Was niet ingewikkeld, dat geef ik toe. Ik kreeg er zelfs wel lol in. Toch leuk, zo’n snufje, dacht ik een fractie van een seconde.

Totdat ik weer thuis, opgehokt, in mijn werkkamer zat. Drie keer werkte de vingerafdruk, maar daarna herkende de computer mijn wijsvinger niet meer. Computer says no.

Handen wassen, dacht ik. Dat moet het zijn. Of misschien boenen met een doekje over de postzegel waar ik mijn bovenste vingerkootje ter identificatie op leg. Keukenreiniger op het vierkantje spuiten?

Na drie dagen proberen, kwam het geheugen van mijn laptop plotsklaps terug. Merkwaardig, maar aangenaam. Helaas was de blijdschap van korte duur. Een dag later was er weer sprake van een digitale vorm van Alzheimer.

Misschien ligt het aan mijn vingers. Toen ik in het stadhuis een nieuw paspoort aanvroeg en een vingerafdruk moest afgeven, leidde dat tot hilariteit bij de ambtenaar achter de balie. Ik zie helemaal niks, zei ze verbaasd. Een stuk of zes vingers moest ik toetsen, voor ze iets zichtbaars en bruikbaars had.

Wellicht is het overbodig om te zeggen dat ik, een vrouw met beperkingen, het snufje op mijn nieuwe laptop heb uitgezet.

Meer nieuws uit Leiden

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.