Willem Glasbergen: Liefde en passie zat in alles wat hij deed

Wim Glasbergen.

Wim Glasbergen.

Broer Roolvink
Leiden

Omdat hij jarenlang eigenlijk twee banen had, moet Wim Glasbergen het vaak heel druk hebben gehad. Maar de met relativeringsvermogen en gevoel voor humor getalenteerde Glasbergen deed het allemaal zo graag, dat hij er geen moment onder gebukt ging.

Willem Glasbergen. Geboren: Rijnsburg, 8 december 1946 - overleden: Leiden, 17 september 2021

Hij was geen man van veel woorden, maar een doener. Een doorzetter ook, maar geen doordrammer. Eerlijk en integer zocht hij altijd het compromis en was een echte verbinder. Hij was de middelste in een Rijnsburgs gezin met drie jongens. Zijn vader werkte op het land bij ’Klaas de Bok’.

Op de Ambachtsschool in Katwijk werd hij timmerman en later ook timmerleraar. Nadat hij een tijdje bij Ravensbergen had gewerkt, vond Glasbergen zijn bestemming als uitvoerder, calculator en administrateur bij Van Egmond Bouw. Nou ja, wat heet bestemming? Glasbergen werd in 1982 ook gemeenteraadslid en later vier jaar, tot aan zijn afscheid in 1998, wethouder. De dossiers die hij het zwaarst vond, waren waarschijnlijk de Artikel-12-status van de gemeente Rijnsburg, de sluiting van het zwembad en de implementatie van het ondergrondse afvalsysteem.

Met veel overgave heeft Glasbergen zich verder altijd ingezet voor het Rijnsburgse verenigingsleven. Jaren was hij zelf bestuurslid van veel verenigingen, zoals van Biljartclub De Bogaert. De samenleving eerde hem met een koninklijke onderscheiding.

Willem Glasbergen was zevenenveertig jaar getrouwd met Janneke van Iterson. Zij ontmoetten elkaar ooit in de kantine van de Rijnsburgse Boys. Zij speelde in een dameselftal en Wim verbouwde de kantine. Tijdens het openingsfeest ervan sloeg de vonk over. Zij kregen drie kinderen en Glasbergen was de trotse opa van zes kleinkinderen. Een hecht gezin, dat vakantie hield in de caravan op de Veluwe of later in hun huisje in Drenthe. Zelfs toen de kinderen al uit huis waren, gingen ze nog wel eens met zijn allen op wintersport.

Maar het timmermansbloed kroop tegelijk waar het niet gaan kon. Glasbergen timmerde tussen de bedrijven door meubels, maakte het vakantiehuis tot een paleisje en werkte aan de huizen of de boot van zijn kinderen.

Al vijfentwintig jaar echter, speelde af en toe zijn hartkwaal op. En toen kwam de coronacrisis. Ondanks zijn vaccinaties, bleken de onderliggende klachten aan hart en longen van deze doorzetter toch te zwaar. In een paar dagen was hij aan het einde gekomen van zijn laatste pad. Hoe overrompelend en intens verdrietig ook, de altijd relativerende Glasbergen kwam in die paar dagen tot volledige aanvaarding. En ook dat was zo kenmerkend voor hem.

De kinderen spraken met veel liefde en dankbaarheid over hun vader bij de uitvaart. Indrukwekkend echt waren de verse houtkrullen in het graf van de timmerman. Willem Glasbergen heeft op veel Rijnsburgers grote indruk gemaakt. Maar zij die hem het meest nabij waren, hebben in alles wat hij deed vooral zijn liefde en passie gezien. Daarom is hun liefde voor hem voor altijd.

In deze wekelijkse rubriek beschrijft Broer Roolvink het leven van onlangs overleden bekende en minder bekende mensen uit deze regio. Hebt u een tip of wilt u reageren? Mail dan naar b.roolvink@gmail.com.

Meer nieuws uit Leiden

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.