Laat die sacherijnige kerel opdonderen en plaats maken voor een man die de zonzijde van het leven ziet | column

Joost Prinsen

Ik heb u vorige week een vrolijk stukje beloofd. Komt eraan maar eerst even iets over Georges Simenon, de schrijver van de Maigret-detectives en vele andere romans.

Misschien dat ik twintig jaar geleden die toevoeging niet opgeschreven zou hebben. Mijn generatie lezers, en lezer bent u allen, kent Simenon. Maar ik kan steeds moeilijker taxeren hoever onze kennis correspondeert met die van de generaties na ons.

Even knappe bollen dochter (45) gebeld: „Simenon? Geen idee pap. Maigret? Dat was toch een schilder? O nee, die heette Magritte. Wat zeg je? Was Maigret een romanfiguur van die Simenon, een politiecommissaris? Nee pap sorry, dat wist ik niet. Love you. Ciao.” Ik bedoel maar.

Goed, Simenon dus. Ik lees een interview met hem van Ischa Meijer. Ik weersta de verleiding uit te leggen wie Ischa Meijer was. Maar ik pik even een klein fragment uit dat interview (De interviewer en de schrijver, 2003 Prometheus).

Simenon: „Ik geniet net als mijn vader van die kleine pleziertjes waaraan de meeste mensen niet denken. Opstaan ’s morgens: het eerste pleziertje; de geur van koffie: het tweede pleziertje; dan het ontbijt: de hele dag was voor mijn vader met die kleine geneugten gevuld- en zo is het nog steeds voor mij.”

Laat ik voortaan ook eens zo tegen mijn dagen aan gaan kijken. Laat die sacherijnige kerel die klaagt dat hij pijn in zijn rug heeft als hij wakker wordt eens opdonderen. Laat hem plaats maken voor een man die de zonzijde van het leven ziet. Het is even wennen maar zo’n omslag moet toch mogelijk zijn.

Daar gaan we: opstaan en koffie net als Simenon vader en zoon, de eerste twee pleziertjes. Me afdrogen na de hete- en vervolgens koude douche die ik iedere ochtend neem. Fris als een hoen voel ik me dan: het derde pleziertje. Schoon ondergoed: nummer vier.

Mevrouw N goede morgen wensen via de app en dan steeds proberen een andere tekst te bedenken ’Good morning Sunshine’ of ’Dag parel van de Tropen’, geen Shakespeare natuurlijk maar wel geinig om te doen.

De geur van brood bij de bakker, het ontbijt, de tweede kop koffie, het appje dat ik terugkrijg ’Dag lieve ochtendprins’. Het is nauwelijks half elf en er zijn al negen pleziertjes binnen.

Ik heb altijd een grote hekel aan positivo’s gehad. ’Pluk de dag’ en ’De paden op, de lanen in’, het was nooit voor mij geschreven. Had er trouwens geen tijd voor. Maar nu ik alle tijd heb en moet nadenken over hoe die te vullen, ben ik de heren Simenon dankbaar voor al die pleziertjes waaraan ik, net als de meeste mensen, nooit gedacht heb. Ik geef het maar mee voor wat het waard is.

Zo, nu deze column nalezen en naar de krant sturen en het tiende pleziertje van vandaag zit in de binnenzak.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.