Onze mening is omgeslagen, het coronabeleid moet anders | column

Chris Aalberts

In Nederland ontwikkelen meningen zich niet, ze slaan om. De gaswinning in Groningen? Nederland hield zich er niet mee bezig, aardbevingen waren onschuldig en klachten overtrokken.

Maar nu is alles anders: waar je vroeger je schouders over de gaswinning moest ophalen, loop je nu hopeloos achter als je vindt dat het geen probleem is om wat extra gas op te pompen.

Zo gaat dat vaker: klimaat was van de ene op de andere dag een groot vraagstuk waar een enorme meerderheid zich druk over maakt, waar het daarvoor alleen een onderwerp voor milieufanatici was. Het beste voorbeeld is natuurlijk corona: bijna twee jaar lang was het heel gewoon om stevig coronabeleid te eisen, lockdowns een goede zaak te vinden, schoolsluitingen goed te praten, sportaccommodaties dicht te houden en een betere handhaving van mondkapjes te eisen. Maar nu is alles anders.

Opeens is Nederland het zat en hoor je nog maar nauwelijks pleidooien voor stevig beleid. Het gaat voortaan uitsluitend over de nadelen van het beleid dat eerder zo vurig werd bepleit. Ondernemers die het water aan de lippen staat, jongeren die massaal depressief zijn, kinderen die zich niet ontwikkelen en bankzitters die alleen maar dikker worden: vroeger golden deze zaken als details, nu moet je er oog voor hebben want anders heb je echt onmenselijke standpunten.

Zo komen we op de cultuursector. Geen sector is zo geraakt door de maatregelen als de wereld van musea, bioscopen, concerten en theater. Bijna twee jaar lang had niemand het erover, maar sinds deze week is de geest uit de fles: acties van kunstenaars om theaters en concertzalen om te toveren tot kapperszaken, debatcentra tot kerken en musea tot winkels krijgen een warm onthaal, als een soort collectieve schuldbekentenis dat Nederland zich al twee jaar niet in de cultuursector interesseert.

De cultuur was natuurlijk altijd al het beste voorbeeld van irrationeel coronabeleid. Experimenten lieten zien dat musea en bioscopen veilig open konden. Ze moesten toch dicht, terwijl er geen enkele coronagerelateerde reden voor was. Een groot deel van de sector kan met wat aanpassingen allang weer open, maar het kabinet wist: de publieke opinie was nog niet omgeslagen, dus de bevolking accepteert dit beleid toch wel. De sluiting dient slechts als reminder dat corona nog steeds bestaat.

Nu de mening over cultuur alsnog is omgeslagen lopen sommige bestuurders opeens achter. Zo wilde de Amsterdamse burgemeester Halsema deze week handhavers op de actievoerende kunstenaars afsturen. Alsof die zich niet al twee jaar voorbeeldig gedragen. Halsema draaide net op tijd bij: het bleef bij wat waarschuwingen. Toch fijn dat nu ook in bestuurlijk Nederland de mening over de cultuursector omslaat. Het besef dat coronamaatregelen nare bijeffecten hebben komt niet alleen plotseling, maar ook laat.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.