Gerard Thomasse (86) is het langstlevende lid van voetbalclub Alphia: ’Ik was de trainer die altijd alles belangeloos deed, geld vragen zit niet in m’n aard’ | Hé Alphenaar, wat doe je daar?

Gerard Thomasse geniet op z’n balkon van de skyline van Alphen aan den Rijn. „Zo kijk je uit op Gouda, en zo op Schiphol.”

Gerard Thomasse geniet op z’n balkon van de skyline van Alphen aan den Rijn. „Zo kijk je uit op Gouda, en zo op Schiphol.”© Mediahuis

Tim Engelbart

Gerard Thomasse: „Ik ben geboren en getogen in het Alphia-gebeuren. Al vanaf 1947 loop ik bij de club.”

„Ik ben van jongs af aan meegeweest naar de club. Mijn vader was betrokken bij de voetbal, en mijn oudere broer speelde bij de aspiranten.

Schrijf je in voor de gratis AlphenCC nieuwsbrief en mis nooit meer nieuwtjes uit Alphen aan den Rijn

Later heb ik de top gehaald met het eerste. Ik heb daarna nog recreatief gevoetbald in het derde, en werd ik scheidsrechter, bestuurslid en heb ik jarenlang de jeugd getraind op woensdagmiddag. Daarnaast heb ik scheidsrechters van alle Alphense voetbalclubs opgeleid, en in het bestuur gezeten van de scheidsrechtervereniging. Ik heb penningen gekregen voor sommige van mijn verdiensten, zoals zeventig jaar lidmaatschap van Alphia en vijftig jaar scheidsrechterschap.

Ik was de trainer die altijd belangeloos alles deed. Het zit niet in m’n aard om geld te vragen aan m’n vereniging. M’n vader zei altijd: je mag altijd overal lid van worden, maar dan moet je ook meehelpen. Ik heb dus een hoop gedaan. En nu zijn sommige jongens die ik nog getraind heb bestuurslid. Dat heb ik dan toch niet verkeerd gedaan, denk ik. Ze houden de boel leefbaar, want bij sommige andere verenigingen zitten allemaal nog ouderen in het bestuur. Die leven nog in de oude tijd en zijn niet meegegroeid.

Als scheidsrechter heb ik altijd gehamerd op conditietraining. Dan liet ik ze naar Ter Aar lopen en weer terug. Ik erger me namelijk groen en geel als de arbiter niet meeloopt met de voetballers. Met van die dikke pensen en kapsones, dat was vroeger wel anders. De mooiste wedstrijd die ik zelf als scheidsrechter gefloten heb was de IJsselmeervogels tegen AZ om de KNVB-beker in 1975. De IJsselmeervogels waren een zaterdagploeg, maar ze wonnen. Jaren later hadden ze het er nog steeds over, dat leefde helemaal.

Ik heb lang meegeholpen met het voetbal. Ik ben nu niet meer actief, maar ik ga trouw één keer per week kijken naar m’n kleinzoon. Als ik aankom, pakken ze meteen een klapstoel voor me. Dat voelt erg goed aan.

Naast mijn inzet voor Alphia en als scheidsrechter heb ik gewerkt als meubelmaker en woningstoffeerder, maar ik ben daarna ook chauffeur geweest bij ING. Eerst op een vrachtwagen, maar later heb ik de directie rondgereden. Ik viel daar op omdat ik zo handig was met mensen.

Toch ben ik al gestopt met werken toen ik 57 was. Er was toen een proef met vroegtijdig pensioneren. Iedereen snapte er niets van dat ik er aan wilde meedoen. Maar ik heb gezien hoe het is gegaan met mijn moeder en schoonmoeder. Die zijn 55 en 56 geworden. Je wilt altijd later leuke dingen doen, maar later is ook een keer nu.

Door vroeg te stoppen met werken heb ik veel tijd kunnen doorbrengen met m’n vrouw. Zij is vierenhalve maand geleden overleden. Ze was altijd bezig, maar gaf mij ook altijd de ruimte om mijn vrijwilligerswerk voor Alphia te doen. Ze was erg geliefd, en onze zes kleinkinderen waren ook gek van haar. Juist omdat ik zo vroeg gestopt ben met werken, heb ik nog jarenlang echt kunnen genieten met haar.”

Lees ook: Michel Bode (36) is sinds kort zelfstandig houdings- en bewegingsspecialist: ’Er is een grote groep met chronische klachten’ | Hé Alphenaar, wat doe je daar?

Meer nieuws uit Alphen

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.