Wanneer kun je stellen dat de lhbtiq-emancipatie is voltooid? | column

Haroon Ali

Ik kreeg laatst een mail van een lezer, die vindt dat ik in herhaling val met mijn standpunten over de lhbtiq-gemeenschap. „Er is sowieso meer begrip dan ooit voor deze medemensen.” Hij schrijft dat ik begin te zeuren. „Het is nooit goed voor u. Het is rupsje-nooit-genoeg.” Ik heb nog niet geantwoord, waarvoor mijn excuses. Maar ik wist niet zo goed wat ik moest terugschrijven. Want wanneer is er voldoende acceptatie voor lhbtiq’ers, en wie bepaalt dat?

De jaarlijkse Pride-week, die dit weekend in Amsterdam weer als vanouds wordt afgesloten met de botenparade en talloze feesten, laat zien welke stappen er zijn gezet op het gebied van lhbtiq-emancipatie. Ik was begin deze week te gast bij het radioprogramma ’Spraakmakers’, dat een Pride-special opnam in het Dominicanenklooster in Zwolle. In deze prachtige kerk, die voor de gelegenheid was verlicht met regenboogkleuren, discussieerden we over geloof en seksualiteit.

Nota bene in een huis van God werd gezegd dat het Vaticaan een van de grootste homogemeenschappen ter wereld zou zijn. Ook werd gemeld dat minder dan de helft van Nederlanders zich nog met een religie identificeert. Ik keek angstvallig omhoog, in afwachting van een goddelijke bliksemschicht. Het bespreken van mijn podcast over seksualiteit, waarbij het woord ’penetratieve seks’ en andere expliciete termen vielen, bleef ook onbestraft. Dat lijkt me een flinke stap in de goede richting.

Maar elders worden nog voorzichtige stapjes gezet. Een paar dagen daarvoor mocht ik mijn verhaal delen bij het eerste openbare Pride-evenement in Amsterdam Nieuw-West, het stadsdeel waar ik opgroeide en dat geregeld negatief in het nieuws komt. Vorig jaar werd een regenboogvlag in een studentenflat in de fik gestoken en een foto-expositie over lhbtiq’ers beklad. Er waren dus veel beveiligers en politieagenten aanwezig om dit beladen publieksevenement in goede banen te leiden.

De angst voor opstootjes bleek ongegrond, want het werd een hartverwarmende middag. Er kwamen honderd à tweehonderd buurtbewoners langs, van verschillende leeftijden en achtergronden. Bijeenkomsten voor de queer community vinden vaak plaats in afgesloten zaaltjes, voor een besloten gezelschap. Maar het thema van deze middag was ’Zichtbaar in Nieuw-West’. Lhbtiq’ers kregen een podium om zich te uiten, juist in een omgeving waar ze uit angst vaak onzichtbaar blijven.

Kleine stappen vooruit kunnen dus grote betekenis hebben. Maar na mooie gebaren van solidariteit moeten we vaak ook stapjes terugdoen. De regenboogvlag die feestelijk in Nieuw-West was gehesen werd kort daarna gestolen. (De vlag is inmiddels vervangen.) Ook wrang: boven het Amsterdamse terras Waterkant prijkt momenteel een van ’s werelds grootste Pride-vlaggen. Maar vlak daarnaast werd vorige week een man lastiggevallen, omdat hij hetzelfde symbool op zijn bootje had.

De vooruitgang gaat dus met horten en stoten. De hobbels op onze weg zijn voor veel mensen misschien niet noemenswaardig, maar ik wil er licht op blijven schijnen, totdat we allemaal veilig onze bestemming kunnen bereiken.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.