’Wijntje bij de lunch? Nee, dacht ik. Niet doen. Ik ben een verstandige vrouw’ | column

Erna Straatsma

Twee weken, gemarineerd in rode vermouth. Zo zag mijn vakantie er kort gezegd uit.

Niet dat ik me heb verzopen in alcohol, want daar was het veel te heet voor en ik ben een verstandige vrouw, met een immer waakzaam oog voor mijn gezondheid. Maar iets vaker een drankje dan anders, dat kon wel, vond ik.

Tijdens een visite zag ik hoe gauw het kan ontsporen. ,,Wijntje’’, vroeg de gastvrouw, toen de klok twaalf uur ’s middags sloeg. ,,Bij de lunch. Kan wel toch?’’ Nee, dacht ik. Niet doen. Door de hitte was ik al versuft en ik moest na de lunch nog een kilometer of dertig naar huis rijden. De gastvrouw hoefde dat niet. Ze deed zich tijdens de voorbereiding van een driegangenmaaltijd gulzig tegoed aan de nodige glazen en gooide er daarna nog twee in. ,,Wij drinken elke dag een wijntje.’’ Natuurlijk.

Na het voorgerecht liepen de emoties hoog op. Over ’ons land dat in rap tempo naar de afgrond dendert’. Een glas witte wijn ging daarbij strijdlustig de hoogte in (dus zo ernstig is het nog niet met ons gesteld). ,,Nee, ik heb het niet over mezelf, maar over anderen.’’ Uitgeput reed ik om half vier naar huis.

De volgende dag vond de tandarts drie gaatjes in mijn gebit. Uitzonderlijk. De afgelopen twintig jaar kwam ik ongeschonden alle controles door. ,,Bent u op dieet? Speciale drankjes? Braakt u regelmatig? Eet u veel zuur of zoet fruit?’’ Nee, nee, nee. Hooguit wat handjes drop, zou het daardoor komen?

In gedachten verzonken fietste ik daarna langs winkelcentrum De Luifelbaan. Daar sjokte een vrouw van een jaar of veertig achter een rollator. Haar benen waren opgezwollen door vocht, een soort oedeem vermoedelijk. Achter de Lidl stopte ze even en liet een klaterende straal urine de vrije loop. Ze lachte hard. Dat moest ik ook maar doen.

Meer nieuws uit Leiden

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.