Nog voordat het van de overheid moest, ging Hendrick’s Pub in Alphen al dicht. Somberen was er niet bij, want eigenaar Mike zette een levendige bierhandel op touw

Mike Schuurman: ,,In de VS ontdekte ik een manier waarop je tapbier in een fles kan doen, en zo kan verkopen.’’© Foto Hielco Kuipers

Rutger de Quay
Alphen aan den Rijn

Nu de coronacrisis zo goed als ten einde is, is het tijd om de balans op te maken. Hoe hebben ondernemers in Alphen aan den Rijn de coronacrisis doorgemaakt, en hoe kijken ze erop terug? Met vandaag: Mike Schuurman van Hendrick’s Pub.

Was je erg verrast door de plotselinge coronasluiting in maart 2020?

,,Een paar dagen voor de gedwongen sluiting vierde ik mijn verjaardag. Het nieuws over corona sijpelde al een week of twee langzaam binnen. Een dag voordat we gedwongen moesten sluiten, had ik al besloten dat ik niet meer open zou gaan. Ik vond het niet verantwoord. Je kunt het niet maken naar je klanten toe. Die zaterdag van mijn verjaardag was het hartstikke druk hier. Het was ook St. Patrick’s Day, dan is het hier normaal heel erg druk. Het feest rondom St. Patrick’s Day had ik al afgeblazen, maar daarom was het juist heel druk in de zaak. Ik voelde mij er niet happy bij. Zondags was ik dicht, ’s avonds kwam de officiële aankondiging vanuit de overheid. Ik voelde de bui al een beetje hangen. Desondanks was de sluiting raar en onwerkelijk, in al die jaren dat ik ondernemer ben had ik nog nooit zoiets meegemaakt. Op de dag van de persconferentie waarin de sluiting werd aangekondigd, was ik net 50 jaar geworden. Ik heb nog nooit zo’n rare verjaardag gehad, alleen thuis op de bank. Maar de klanten hadden er begrip voor, ze vonden het dapper.”

Veel ondernemers dachten dat die gedwongen sluiting hoogstens een paar weken zou duren. Dat bleek een hard gelag. Hoe ben jij die tijd doorgekomen?

,,Je gaat uit van een week of vier. Ik maakte me niet al te veel zorgen: ik had flink wat vet op de botten, dus daar komen we wel overheen. In de eerste paar weken deed ik wat veel ondernemers ook deden: poetsen, schoonmaken, achterstallige klusjes doen, de administratie. Het was een soort betaalde vakantie. Maar na twee weken ben ik toch wat gaan doen, ik verveelde mij de pleuris. En de situatie maakt je zenuwachtig, er komt geen geld binnen. De kosten liepen gewoon door, dus ik besloot het bier dat ik nog had te gaan verkopen. Dan heb je tenminste het heft in eigen handen en komt er toch wat geld binnen. In de VS ontdekte ik een manier waarop je tapbier in een fles kan doen, en zo kan verkopen. Na veel gerommel en mislukte pogingen is dat gelukt en ben ik dat gaan doen. Ik had nog ongeveer 30 vaten aan speciaalbier, het grootste deel daarvan heb ik weten te verkopen. Mensen vonden het leuk, ze hadden er geld voor over. Alles wat ik ermee verdiende, was lekker meegenomen. Ik had ook een vaste jongen in dienst. Die zat zich thuis ook te vervelen. Dus met het verkopen en bezorgen van bier hielden we onszelf een beetje bezig.”

Schrijf je in voor de gratis AlphenCC nieuwsbrief en mis nooit meer nieuwtjes uit Alphen aan den Rijn

En kwam je daarmee uit de kosten?

,,Na afloop ga je een beetje rekenen… Nee, het was niet genoeg, haha. Maar ik wilde ook niet mijn handje ophouden. Dus ik dacht: alles wat ik zelf kan verdienen, dat doe ik gewoon. En dan zien we vanzelf wel wat voor een steun ik zou krijgen. Maar qua liquiditeit ben ik niet echt in gevaar gekomen.”

Heb je nog coronasteun aangevraagd bij het Rijk of de gemeente?

,,Jazeker, alles waar je recht op hebt is natuurlijk lekker meegenomen. Maar alles wat ik zelf verdiend heb aan het verkopen van bier en eten, wordt weer afgetrokken van die steun. De steun die ik heb ontvangen voor de omzetderving heb ik niet terug hoeven te betalen. Qua personeelskosten had ik pech: omdat mijn personeel wordt ingehuurd via een payrollbedrijf, had ik nergens recht op. De jongen die bij mij fulltime in dienst had, heb ik gewoon doorbetaald. Het is niet anders. Ik wilde hem ook niet kwijtraken. Hij was in vaste dienst, ik kon ‘m ook niet zomaar ontslaan.”

Was er wel genoeg voor jou en voor hem te doen?

,,Gelukkig kon ik hem aan het werk houden, er was genoeg te doen want het bier bestellen sloeg erg aan. De vaste klanten vonden het fijn, dan zie je ze tenminste nog en kun je een praatje met elkaar maken. De klanten bleken erg loyaal te zijn. Ze konden natuurlijk overal bier kopen en eten afhalen, maar ze bleven ons trouw. Dat deden ze om ons te steunen, dat is hartverwarmend. In zulke moeilijke tijden merk je hoeveel mensen hier graag komen.”

Na een aantal maanden mocht alles – zij het met beperkingen – weer open. Was het moeilijk om als gastheer klanten te wijzen op regels?

,,Het was de hel. Als ik erop terugkijk, waren er wel eens momenten waarop ik dacht: ’Ik verkoop de hele toko en kap ermee’. Het was vreselijk. In al die jaren heb je een vaste klantenkring opgebouwd met de instelling van: ’je komt hier, en zolang je je gedraagt mag alles’. Op het moment dat je volwassen mensen moet gaan aanspreken: ’Je mag met maximaal drie personen aan een tafeltje zitten’… het is vreselijk. ’Jeetje, waar ben ik mee bezig?’, vraag je je dan af. De meeste mensen hadden er begrip voor – dat vooropgesteld – maar er zitten ook mensen tussen die niet luisteren. Soms heb ik wel een beetje verbaal ruzie staan maken. Gelukkig is het nooit geëscaleerd. Maar op een gegeven moment zeg je: ’Ik verzin die regels ook niet. Als je je er niet aan wil houden, dan kom je maar lekker niet’. Je wil helemaal niet in die situatie terechtkomen. En toen alles wel weer mocht, was het vooral wennen voor mijzelf. Oh ja, je doet weer dingen die je écht leuk vindt.’”

Was het ook wennen voor de klanten?

,,Ik sta zelf aan de andere kant van de bar, dus ik kan niet in hun hoofden kijken. Voor mij was alles binnen een week weer normaal. De overgang was voor het gros van de mensen niet bijzonder. Maar voor mij was het heel fijn. Eindelijk dacht ik weer: wat is mijn werk leuk!”

Die momenten waarop je dacht ’ik gooi de handdoek in de ring’, waren dat serieuze overwegingen?

,,Natuurlijk niet. Uiteindelijk ga je ook gewoon door. En bovendien kan het ook helemaal niet. Wie wil er nou een horecazaak kopen midden in de coronacrisis? Helemaal niemand. Je zat soms met je handen in het haar, maar gelukkig heeft mijn vrouw nog een baan in de zorg. Dat heeft ons gedeeltelijk gered. Het gaf financiële rust. Maar mijn werkplezier was soms even ver te zoeken. Het was even wennen om afhankelijk te zijn van het inkomen van mijn vrouw om de lasten te bepalen. Dat was niet de afspraak. Voór corona was ze net gestopt met werken in de zorg, ze werkte ook veel mee in het café en wilde er ook zijn voor onze twee jonge kinderen. Toen mijn zaak dichtging, is ze gelijk weer gaan solliciteren in de zorg. Ze werkt nog steeds in het ziekenhuis, gelukkig vindt ze haar werk heel leuk, en de kinderen zijn ook een stuk ouder.”

Je partner die weer plots ging werken, jouw zaak die dicht was, had dat ook effect op de situatie thuis?

,,Dat zou je aan het thuisfront moeten vragen, haha. Ik geloof het niet, zeker niet omdat ik ook gewoon door ben gegaan. Ik geloof dat ik geen één dag écht chagrijnig geweest ben.”

Waren er momenten waarop je ’s nachts wakker lag van de situatie?

,,Het valt mee. Het verkopen van eten en drinken is niet je core business en het kost veel tijd: soms had ik wel honderd bestellingen op een dag. Dan moest ik om half zes m’n nest uit – ik had helemaal geen tijd om te piekeren. Het was ouderwets hard werken, maar dan op een andere manier dan ik nu doe. Ik vond het hartstikke leuk om te doen, maar ik ben geen ondernemer geworden om een webshop te beginnen. Zodra het café weer open kon, ben ik weer gaan doen wat ik het liefste deed.”

Kijk je nu ook anders naar je eigen onderneming met deze kennis?

,,Je hebt een aantal dingen geleerd. Zeker in de tweede lockdown – die ruim een half jaar duurde – denk je: óók dit gaat wel weer lukken. Je krijgt vertrouwen: wat er ook gebeurt, het komt allemaal uiteindelijk wel goed. Als je maar zelf hard blijft werken en dingen blijft verzinnen. Je werd er creatief en optimistisch van. Je kan denk ik ook niet anders. Je kunt geen bedrijf runnen als je niet optimistisch bent. Dan word je doodongelukkig. Natuurlijk denk je soms: ik kan ook voor een baas werken. Maar dan denk ik algauw: nee joh, ben je gek.”

Zijn er dingen die je nu anders doet?

,,De openingstijden zijn vervroegd. Dat gebeurde door corona noodgedwongen, maar onze vaste gasten komen vroeg. We hebben een vrijdagmiddagborrel, dan wat eten, en om twaalf uur is ’t wel een beetje gebeurd. Om half één gaat de deur nu dicht, we kijken wat er binnen zit, en tussen één en twee gaan we dicht. Dat bevalt eigenlijk prima. Ook de klant ziet dat zitten, ons publiek is niet heel jong.”

Hoe kijk je terug op de coronacrisis?

,,Ik ben blij dat ik er zo doorheen ben gekomen. We hebben wel schade geleden, maar sinds we open zijn gaat het goed. Iedereen merkt het: het is drukker dan ooit, het is booming business. Je merkt dat het langzaam normaliseert, mensen drinken niet meer alsof hun leven er vanaf hangt maar ze gaan gewoon normaal naar een café.”

En hoe kijk je naar de toekomst?

,,Natuurlijk zijn er zorgen. Maar het heeft geen zin om je druk of zorgen te maken over dingen waar je zelf geen invloed op hebt. Ik ben nu 53, ik hoop er nog tien à twaalf jaar mee door te kunnen gaan. Ik wil mij iets meer gaan richten op het eetcafé, ik merk dat ik dat ontzettend leuk vind. Mits er natuurlijk personeel is, ga ik dit gewoon tot mijn pensioen doen.”

Lees ook: De crisis was amper voorbij toen Pannekoe een nieuw filiaal opende in Alphen, toch was het spannend: ’Je hebt een verantwoordelijkheid voor je personeel, ook zij hebben gezinnen en hypotheken’

In de serie De winnaars en verliezers van de coronacrisis maakt Alphen CC de balans op: hoe kijken ondernemers terug op de crisis, en wat hebben ze ervan geleerd? Heeft u tips of wil u reageren? Stuur een e-mail aan r.de.quay@mediahuis.nl.

Deze serie is mede mogelijk gemaakt door een bijdrage van de Kwaliteitsimpuls Zuid-Hollandse Journalistiek.

Hendrick’s Pub aan de Prins Hendrikstraat in Alphen aan den Rijn bestaat nu 8,5 jaar. Eigenaar Mike Schuurmans heeft eén fulltime medewerker in dienst en heeft die tijdens de gedwongen sluitingen ook in dienst gehouden. Daarnaast heeft hij een handvol parttime- en oproepkrachten (‘oud personeel en vrienden’) die inspringen bij drukte.

Meer nieuws uit Alphen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.